Hanya Yanagihara: Μια πολλά υποσχόμενη δυστοπία «Προς τον παράδεισο»

Πόσο πιο ταιριαστό ανάγνωσμα από το «Προς τον παράδεισο», όταν βρίσκεσαι κλινήρης από covid, όταν τρέχει η μύτη σου βρυσάκι, όταν ο πονόλαιμος ξυραφίζει, όταν ο πονοκέφαλος σφυροκοπάει τα μηνίγγια, όταν νιώθεις σαν να έχεις δεχτεί ανελέητα χτυπήματα πάνω στο ριγκ από πυγμάχο που άλλαξε το όνομά του από Κάσιους Κλέι σε Μοχάμεντ Άλι, όταν, τέλος πάντων, αισθάνεσαι καταβεβλημένος κι αδικημένος από τη ζωή όμοιας με του Ιώβ (που μαρτύρησε ένεκα ενός στοιχήματος που έβαλε ο Διάβολος με τον Θεό), ποιο είναι πιο ωφέλιμο και ψυχαγωγικό ανάγνωσμα –επιμένω– συγκριτικά με ένα μυθιστόρημα στο οποίο η εκ Χαβάης καταγόμενη συγγραφέας του, Hanya Yanagihara, περιγράφει, σε ένα εύρος 400 σελίδων, μια κοινωνία που έχει χτυπηθεί ανελέητα από αλλεπάλληλες πανδημίες;

Α, το απόλαυσα πραγματικά… Οι ήρωες υποτάσσονται στο να υπακούν σε δυστοπικούς κανόνες, οι μετανάστες κλείνονται σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, οι ασθενείς απομακρύνονται εσπευσμένα για να μην ιδωθούν ποτέ ξανά, το κράτος είναι αναγκασμένο να παίρνει διαρκώς πιο σκληρά μέτρα αποκοινωνικοποίησης, οι χώρες κλείνουν τα σύνορά τους, τα αγαθά βρίσκονται σε απόλυτη ανεπάρκεια, οι υποδομές καταρρέουν, οι γάμοι γίνονται από συμφέρον (ώστε να εξασφαλιστεί κατοικία), οι γεννήσεις υποχωρούν δραματικά, οι επιστήμονες στα εργαστήρια προσπαθούν να προλάβουν –ή μήπως να δημιουργήσουν;– κάποιον νέο ιό, οι ομοφυλόφιλοι συναντώνται σε μυστικές τοποθεσίες καθώς διώκονται πλέον από το σύστημα ως ανωφελή πλάσματα σε μια κοινωνία σπαρασσόμενη από έλλειψη νέων βλασταριών, υπάρχει νυχτερινή απαγόρευση κυκλοφορίας, κι όλα αυτά σε μια χώρα που άλλοτε ήταν γνωστή ως η Γη της Ελευθερίας.

Επαναλαμβάνω, πόσο πιο ταιριαστό ανάγνωσμα για έναν πλανήτη που έχει μόλις περάσει ένα πρωτόγνωρο κύμα πανδημίας; Έχοντας μελετήσει τους προφήτες της Παλαιάς Διαθήκης (που έπεσαν δυστυχώς έξω στους Αρμαγεδώνες που υπόσχονταν), έχοντας διαβάσει Νοστράδαμο, δεν βρήκα κάτι που να συγκρίνεται με την πολλά υποσχόμενη δυστοπία που μας προσφέρει με το βιβλίο της αυτό η συγγραφέας του πονήματος «Λίγη ζωή».

400 σελίδες πλήρους κατακρήμνισης της ζωής όπως την ξέραμε – πόσο πιο προσφιλές ανάγνωσμα μπορεί να υπάρξει; Γράφοντας αυτές τις λέξεις μπορεί να κατηγορηθώ και ως μισάνθρωπος (αν υποθέσουμε ότι η μισανθρωπία μπορεί να εκληφθεί και ως κατηγορία απέναντι σε ένα είδος που έχει βαλθεί συστηματικά να καταστρέψει τον πλανήτη Γη, ο οποίος, εντελώς τυχαία –ή μήπως όχι;– είναι και τόπος φιλοξενίας του).

Θα πρέπει να επισημάνω εδώ, για να μην κατηγορηθώ ότι παραπλανώ τους αναγνώστες, ότι αυτές οι 400 σελίδες στις οποίες αναφερόμουν μέχρι τώρα αποτελούν το δεύτερο μισό του βιβλίου. Το πρώτο μισό, οι άλλες 400 σελίδες ήγουν (διότι μιλάμε για έναν τόμο 800 σελίδων, και δράττομαι της ευκαιρίας να ευχαριστήσω εδώ τη Μαρία Ξυλούρη για τη μετάφραση), το πρώτο μισό λοιπόν, αλλά όχι, όχι, δεν θα μιλήσω για το πρώτο μισό, αυτό εναπόκειται στον χαλκέντερο αναγνώστη να ανακαλύψει. Το μόνο σίγουρο είναι πως η συγγραφέας γνωρίζει να στήνει ευφάνταστες πλοκές, ξέρει να χρησιμοποιεί τη γλώσσα της καθώς έχει ανατραφεί με τους σπουδαίους Αμερικάνους πεζογράφους και είναι εντελώς ορθή πολιτικά. Σας βεβαιώνω πως κανείς δεν θα πλήξει διαβάζοντάς το.