«Λολίτα» του Βλαντιμίρ Ναμπόκοφ: Κατεδαφιστικές κριτικές στο Goodreads

Έξαλλες «κριτικές» κλασικών, εγνωσμένης αξίας, πραγματικά μεγάλων και διαχρονικών μυθιστορημάτων, από αναγνώστες στο Goodreads. Σταχυολογούμε ένα ελάχιστο μόνο δείγμα από όσα μπορεί να διαβάσει κανείς αν ανατρέξει στις φαρμακερές κριτικές με ένα αστεράκι. Τις μεταφέρουμε σχεδόν αυτούσιες, μεταφρασμένες από τα αγγλικά. Εμάς μάς έκαναν να χαμογελάσουμε. Σήμερα, η «Λολίτα» του Βλαντιμίρ Ναμπόκοφ. Στα ελληνικά, διαβάστε την έκδοση του Πατάκη (μετάφραση: Γιώργος-Ίκαρος Μπαμπασάκης)

                                                          ● ● ●

• Δεν κατάλαβα τι μυστικά κρύβει αυτό το βιβλίο, και τι δεύτερα επίπεδα. Μάλλον θα είμαι αμόρφωτος, τι να πω.
• Ποτέ πριν δεν είχα μισήσει βιβλίο με τον τρόπο που κανείς μισεί τον Χίτλερ. Μέχρι σήμερα.
• Ρηχό ανάγνωσμα, ΠΑΡΑ το προκλητικό θέμα του. Ρηχό, και βαρετό μέχρι θανάτου.
• Κάντε μεγάλες προτάσεις, ενώστε πέντ’-έξι παραγράφους μαζί, χώστε και δυο-τρεις ντουζίνες λεξάρες απ’ ανάμεσα, και ιδού: είστε… μεγάλος λογοτέχνης.
• Μια αηδία και μισή.
• Μολονότι ανώμαλος, ο κεντρικός χαρακτήρας είναι τόσο ΑΦΟΡΗΤΑ μονοδιάστατος, που έχει ίδιο όνομα και επίθετο. Beatthat.
• Στα κακά κομμάτια του βιβλίου, βυθίζεσαι σε έναν γλυκό ύπνο. Στα καλά, θέλεις να το πετάξεις από το παράθυρο. Ευτυχώς τα καλά είναι λίγα, γιατί δεν σου φταίνε και σε τίποτα οι περαστικοί.
• Εντάξει, γιατί να μη μας αρέσουν τα μυθιστορήματα που εκθειάζουν την παιδοφιλία; Δεν είναι δα και παράνομο. Oh wait…
• ΑΙΣΧΟΣ!
• Κάποια βιβλία που δεν σου αρέσουν όταν τα διαβάζεις έφηβος, μαθαίνεις να τα εκτιμάς μεγαλώνοντας. Η «Λολίτα» δεν μου άρεσε ούτε τότε, ούτε τώρα. Όχι για το θέμα της. Απλώς είναι γλοιωδώς γραμμένη, η γλώσσα του Ναμπόκοφ είναι φρικτή και ο κειμενικόςτου πλούτος πλαστός, κίβδηλος σαν κούφιο κέρμα.
• Επίπεδο βαρεμάρας: 100.
• Ο τύπος έμαθε τα αγγλικά σε μεγάλη ηλικία, και αισθάνθηκε σαν κάτι χωριάτες που κατεβαίνουν από τα βουνά και μπαίνουν σε ένα μολ: χάζεψε. Εξ ου και ντύνει το γραπτό του τόσο «πλουμιστά», όπως κάποιοι φουκαράδες βάζουν χρυσά δόντια και τα επιδεικνύουν «τραγουδώντας» ραπ.
• Πολύ ωραίο βιβλίο. Τι κατάλαβα; Ότι δεν θα με πείραζε αν ευνούχιζαν με στομωμένα μαχαίριααυτούς που βιάζουν μικρά παιδάκια.
• Αν έπρεπε ντε και καλά να κάψω ένα βιβλίο, θα έκαιγα με μεγάλη χαρά αυτό. Δικάστε με.
• Κάψτε το βιβλίο και αφαιρέστε το από όλους τους σέρβερ. Αν βρείτε αποσπάσματά του σε άλλα βιβλία, περιοδικά, σάιτ, μάιτ κλπ., καύτε τα κι αυτά, κλείστε τα, κατεβάστε τα. Τέλος.
• F@&$ you Nabokov.
• Μιλάμε για τον ορισμό της τοξικής πατριαρχίας. Βρε ουστ!
• Ένα βιβλίο τρόμου, μεταμφιεσμένο σε ένα βιβλίο αηδίας. Ο φασισμός μασκαρεμένος σε λογοτεχνία. Να μην το διαβάσει κανείς!
• Νιώθω πως θέλω να καθαρίσω το μέσα μου. Τι σιχασιά, Θεέ μου.
• Όταν ήμουν εννέα χρονών, κακοποιήθηκα σεξουαλικά. Και έκανα την ανοησία να ξεκινήσω αυτό το «μυθιστόρημα». Τώρα πρέπει να ξεκινήσω ξανά θεραπεία.
• «Λυρικό», λέει ο άλλος, «βαθιά χιουμοριστικό», «ένα ρομάντζο που ξεχωρίζει με τη γοητεία του», «ανατρεπτικό», «επαναστατικό»… Είστε σίγουρα κριτικός λογοτεχνίας;
• Αν ξανακούσω τη λέξη «νυμφίδιο», θα κάνω εμετό.
• Οποιοδήποτε βιβλίο θέλει να σε κάνει να νιώσεις συμπάθεια για έναν παιδόφιλο ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΚΑΚΟ ΒΙΒΛΙΟ.
• Λογοτεχνικός αυνανισμός, Θε μου σχώρα με.
• Αξιοσημείωτο βιβλίο. Όχι για το θέμα του. Αλλά για το πόσο αφόρητα βαρετό είναι. ακόμη χειρότερα: ο πρωταγωνιστής του, μολονότι ξεφεύγει από τις νόρμες, αυτός ο Άρχων της Ρηχότητος, στερείται κάθε ενδιαφέροντος. Πώς γίνεται αυτό; Δεν έχω ιδέα. Αλλά νά που ο Ναμπόκοφ καταφέρνει να σπάσει κάποια ρεκόρ εδώ πέρα. (Τις κριτικές που θάβουν το βιβλίο λόγω… παιδοφιλίας, δεν τις παίρνω καν στα σοβαρά, είναι γελοίες).
• Ο συγγραφέας έχει ένα χάρισμα από τον Θεό, αλλά το ξοδεύει για το έργο του Διαβόλου.
• Απόλυτη ψυχρότητα, σαν ένα παγόβουνο που επιπλέει στην επιφάνεια — ένα παγόβουνο χωρίς βάθος, μόνο μια σκέτη κορυφή.
• Κάτι φελάχοι που παντρεύονται οχτάχρονα θα το είχαν στο προσκεφάλι τους αυτό το ανοσιούργημα, άμα ήξεραν γράμματα.
• Διαβάζοντας, είχα την πελώρια επιθυμία να πάω στο μπάνιο και να πιω μονορούφι ένα μπουκάλιListerine.
• Το τελείωσα. Η γνώμη μου;Ιδού: άμα τυχόν δω κανέναν περίεργο κοντά σε ένα κοριτσάκι, πρώτα θα τον μουντάρω και μετά θα ρωτήσω αν είναι ο μπαμπάς του.
• Βάλτε φυλακή τον ανώμαλο!
• Φοβάμαι ότι δεν θα ξεκολλήσει ποτέ από το μυαλό μου αυτό το πράγμα. Τι αρρώστια… Μα, με παιδάκια ρε; ΜΕ ΠΑΙΔΑΚΙΑ;!
• Η αυτοβιογραφία ενός παιδόφιλου.
• Αρρώστια μασκαρεμένη σε λογοτεχνία. Κάτι τέτοιοι τύποι μάς έχουν καταντήσει εδώ που καταντήσαμε.
• Θέλουν να απαγορέψουν την οπλοφορία και ΕΠΙΤΡΕΠΟΥΝ αυτά τα βιβλία; Ναι, μη φάτε!
• Αν ο τύπος έγραφε ένα «ερωτικό» μυθιστόρημα για το ρομάντζο ενός νεκρόφιλου με ένα πτώμα, ΠΑΛΙ θα βρίσκονταν ένα μάτσο καθηγητάδες να μας πουν, «Ποπό τι αριστούργημα είναι αυτό, τι γλώσσα, τι έκφραση, τι λογοτεχνικοί υπαινιγμοί, τι παιγνιώδης πρόζα». Και στο μεταξύ το πτώμα θα σάπιζε παραδίπλα.
• Τι παιδοφιλία και βλακείες, απλώς το βιβλίο είναι της πλάκας, προσπεράστε το. Πολλή κουβέντα για το τίποτα.
• Αυστηρώς ακατάλληλο για νορμάλ αναγνώστες.
• Φιλαράκο, επειδή χρησιμοποιείς πλουμιστές λέξεις, δεν πάει να πει ότι είσαι καλός συγγραφέας. Πάει να πει ότι κρύβεις τις αδυναμίες σου με πλουμιστές λέξεις. Λυπάμαι που το μαθαίνεις από μένα.
• Αν σου αρέσουν οι πρόστυχες σκέψεις ενός πενηντάρη για ένα δεκάχρονο, ΨΑΞΟΥ.
• Ο Ναμπόκοφ έχει δολώσει την πετονιά του με γκουρμέ σκουλήκι για να ψαρέψει τον χάνο-αναγνώστη.
• Ξέρετε τι μου θύμισε αυτό το καλογραμμένο, φουλ στα καλολογικά στοιχείαβιβλίο και ο σικ συγγραφέας του; Κάτι αξιωματικούς των SS στο Άουσβιτς που το βράδυ άκουγαν κλασική μουσική ή έπαιζαν οι ίδιοι βιολί με ένα γατί να τρίβεται στα πόδια τους ανατριχιασμένο, και το πρωί έκοβαν ανθρώπους στη μέση χωρίς αναισθητικό και χωρίς ΛΟΓΟ.
• Αυτά τα βιβλία άρεσαν στους διανοούμενους τότε στα 70s, που έτσι και δεν σου άρεσαν οι παρλαπίπες και τα αμφιλεγόμενα θέματα-μυθιστορήματα-ταινίες-δοκίμια με τις ούμπερ περίτεχνες λεκτικές υφάνσεις δεν σε παίζανε τα άλλα παιδάκια στα μπαρ της μόδας.