Εργένης μόνος ψάχνει (διαβάζοντας Πάτρικ Χάμιλτον)

Ίσως και να σας έχει τύχει – ελπίζω όχι. Αναφέρομαι στην ατυχή περίπτωση να συναντήσετε και να ερωτευτείτε άτομο (άνδρα ή γυναίκα) που αφού αφήσει να υπονοηθεί ότι ενδέχεται –εν καιρώ– να αφεθεί στη σαγήνη σας, στο μεταξύ εκμεταλλεύεται τη γαλαντομία σας προτείνοντας δείπνα σε πολυτελή εστιατόρια, σαμπάνιες στο ρουφ γκάρντεν του Χίλτον, και δεχόμενο εν τη αφελεία σας ακριβά δώρα που προηγουμένως σας έχει υποδείξει διακριτικά στις βόλτες σας στο Κολωνάκι.

Ε, λοιπόν, ομολογώ ότι έχω πέσει σε τέτοια λούμπα. Προς υπεράσπισή μου θα πω ότι η συγκεκριμένη κοπέλα ήταν πολύ όμορφη, σχεδόν καλλονή. Πολλές φορές αναρωτήθηκα γιατί δεν είχε απευθυνθεί σε κάποιο πρακτορείο φωτομοντέλων. Ήτο απόφοιτος Πανεπιστημίου κι ίσως αυτό να αποτελούσε κώλυμα στην καριέρα της πάνω σε κάποια πασαρέλα. Το θέμα ήταν ότι ενώ ξόδευα αβέρτα για πάρτη της –το άξιζε, επαναλαμβάνω–, εκείνη δεν μου επέτρεπε να επεκταθώ πέρα από ένα χειροφίλημα ή ένα φιλί καλογερικό στο μάγουλο. Κάθε στρατήγημά μου κατέληγε στον στοιχηματικό κουβά. Κάθε προσέγγιση έβρισκε τοίχο. Η κοπέλα απολάμβανε τη γενναιοδωρία μου (λεφτά υπήρχαν τότε) ενώ εγώ δοκιμαζόμουν από τη συναισθηματική της φιλαργυρία. Άντεξα τρεις μήνες. Αποσύρθηκα να γλείψω τις πληγές μου αφήνοντάς την στην πεταλουδίσια αναζήτηση του επόμενου θύματος.

Κάτι παρόμοιο βιώνει κι ο ήρωας του Πάτρικ Χάμιλτον στο εξαίσιο μυθιστόρημα «Πλατεία Χανγκόβερ» (σε άψογη μετάφραση της Κατερίνας Σχινά). Μόνο που εδώ ο ήρωας δεν λέει να βάλει μυαλό και να στείλει τη λατρεμένη του στον αγύριστο. Όχι. Της κάνει όλα τα θελήματα, είναι ο πιστός της υπηρέτης, εκταμιεύει διαρκώς χρήματα για να ικανοποιεί τις επιθυμίες της. Κι εκείνη; Αχ, εκείνη! Εκείνη του φέρεται σκαιά, τον βανδαλίζει σχεδόν, τον κακοποιεί συναισθηματικά, τον αφήνει ράκος να σέρνεται στην αγγλική ενδοχώρα και στο Λονδίνο. Του επιτρέπει έστω να τη φιλήσει; Εκείνον όχι, όλους τους άλλους γύρω της, ναι. Μα, τότε γιατί ο φτωχός μας ήρωας δεν ξεφεύγει; Είναι εθισμένος; Είναι μαζοχιστής; Είναι παράφρων; Τίποτα απ’ όλα αυτά, είναι μια συνηθισμένη περίπτωση ο ήρωάς μας. Όλο αποφασίζει να κόψει λάσπη, όλο ορκίζεται πως ποτέ ξανά, μα κάθε φορά επιστρέφει. Πείθει όχι μόνο τον εαυτό του μα και τον αναγνώστη, πως ως εδώ ήταν, δεν παίρνει άλλο, τώρα επιτέλους θα αποδράσει από τη γοητεία της. Ο αναγνώστης θα ήθελε να βρει τρόπο να μπει μες στο μυθιστόρημα, να αρπάξει τον ήρωα από τους ώμους, να τον ταρακουνήσει, να τον συνεφέρει – όμως δεν έχει αυτή τη δυνατότητα, δεν έχουμε φτάσει ακόμα στο διαδραστικό μυθιστόρημα. Επομένως ο αναγνώστης δαγκώνει τα χείλη του και περιμένει να αναλάβει δράση ο συγγραφέας. Δεν θα αποκαλύψω φυσικά τη λύση. Το μυθιστόρημα είναι, επαναλαμβάνω, εξαίσιο, μια γνήσια αναγνωστική απόλαυση.

Ύστερα από αυτό διάβασα και το επόμενο βιβλίο του Πάτρικ Χάμιλτον, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Στερέωμα: «Οι σκλάβοι της μοναξιάς». Ο τίτλος καθρεφτίζει καίρια την εποχή που περνάμε. Κι ο συγγραφέας δίνει ένα ακόμα σπουδαίο μυθιστόρημα. Αυτή τη φορά έχει για ηρωίδα μια μοναχική κοπέλα που προσπαθεί να επικοινωνήσει με τον κόσμο και να ζήσει με τον τρόπο της τον έρωτα. Αφήνω σε εσάς την ηδονή να εξερευνήσετε και αυτό το βιβλίο.