Μπορεί ένας πρωταθλητής του καράτε να γράφει ποίηση;

Ο Δημήτρης Ραχούτης (Πρωταθλητής Ελλάδας στο Καράτε 1995-2008 και 2014 -2015, 5η θέση στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Εφήβων το 1999 και 3 Πανευρωπαϊκά Μετάλλια το 2001, 2003 και 2007) βγάζει τη μάσκα του Lupus Graecus και μας μιλάει για τη συγγραφή, τα έργα του, την ποίηση και τη συνεργασία του με τον ηθοποιό Ηλία Λογοθέτη.

Πότε ξεκίνησες να γράφεις; Ποια ήταν η αφορμή;
Ξεκίνησα να γράφω πριν περίπου επτά με οκτώ χρόνια. Φυσικά έγραφα και νωρίτερα, απλά όχι συστηματικά. Ακόμα και στο δημοτικό θυμάμαι πως είχα ένα τετράδιο που έγραφα στίχους ομοιοκατάληκτους. Όσον αναφορά την αφορμή, νομίζω πως απλά ήταν μία ανάγκη που άθελά μου της έδωσα χώρο και χρόνο ώστε να αναπνεύσει και να αναπτυχθεί. Γενικά, είμαι από τους ανθρώπους που δεν τους διακρίνει η πολυλογία. Δυσκολεύομαι να εκφραστώ προφορικά ακόμα και στις προσωπικές μου σχέσεις. Ίσως να έπαιξε τελικά και αυτό τον ρόλο του, εννοώ πως μιας και δεν εκφραζόμουν χρησιμοποιώντας τον προφορικό λόγο, ασυνείδητα στράφηκα στη διέξοδο του γραπτού.

Τι σημαίνει ποίηση για εσένα;
Όπως έχω ξαναπεί, ποίηση για εμένα είναι η καταγραφή στο χαρτί όσων υπάρχουν μέσα στην ψυχή του εκάστοτε δημιουργού, χρησιμοποιώντας περίτεχνα βέβαια μερικά απαραίτητα συστατικά, όπως τη φαντασία, τον ρυθμό, τη μελωδία αλλά και τη σιωπή.

Η πειθαρχία που απαιτεί ο πρωταθλητισμός σε βοήθησε στη συγγραφή;
Όχι. Αντιθέτως θα έλεγα πως στη συγγραφή βρήκα την ελευθερία που κατά κάποιον τρόπο μου στερούσε ο υψηλού επιπέδου αθλητισμός. Γράφω μόνο όταν έχω την ανάγκη και φυσικά έχω ανάγκη μόνο όταν έχω κάτι να πω. Στον υψηλού επιπέδου αθλητισμό τα πάντα πρέπει να είναι συγκεκριμένα, οι ώρες της προπόνησης, οι ώρες του διαλείμματος, η ένταση, η ώρα που θα ξυπνήσεις, η ώρα που θα κοιμηθείς, η ώρα που θα φας, το τι θα φας, οι μέρες των διακοπών σου, η ποιότητα των διακοπών σου. Οι αθλητές υψηλού επιπέδου με λίγα λόγια είναι δυστυχώς κάτι σαν καλοκουρδισμένα ρομπότ. Αν φτάναμε στο σημείο να μιλήσουμε για την αποκλειστική ύπαρξη καλλιτεχνών, που η ποσότητα των «πρέπει» τους ήταν όση αυτή των αθλητών υψηλών επιδόσεων, τότε σίγουρα θα μιλούσαμε και για το «τέλος» οποιασδήποτε μορφής τέχνης.

Γιατί διάλεξες το ψευδώνυμο Lupus Graecus για να συστηθείς στο αναγνωστικό κοινό;
Τα συναισθήματά μου με έκαναν να επιλέξω το Lupus Graecus ως ψευδώνυμο. Συγκεκριμένα το αίσθημα της οργής και του πόνου που την περίοδο εκείνη ένιωθα για όσα εγώ και οι υπόλοιποι συνάνθρωποι της χώρας μου βιώναμε. Πολύ απλά, λοιπόν, η «οργή μου» με έκανε να γράφω ως Lupus και ο «πόνος όλων» ως Graecus. Σε ευχαριστώ πάντως που μου έδωσες τη δυνατότητα να εξηγήσω την επιλογή μου αυτή, διότι σε καμία περίπτωση το συγκεκριμένο ψευδώνυμο δεν πρέπει να συσχετιστεί εσφαλμένα με συγκεκριμένου είδους ιδεολογίες.

Πώς προέκυψε η συνεργασία σου με τον ηθοποιό Ηλία Λογοθέτη; Τι σημαίνει για εσένα αυτή η συνεργασία;
Έψαξα και βρήκα το τηλέφωνό του για να του προτείνω να κάνει την ανάγνωση κάποιων ποιημάτων της συλλογής ώστε να ηχογραφηθούν και να συμπεριληφθούν στο ένθετο CD της. Βρεθήκαμε, τα μελέτησε και προχωρήσαμε στη συνεργασία. Όποιος ακούσει την ανάγνωσή του θα μείνει άναυδος. Τα ηχοχρώματα της φωνής του σε ταξιδεύουν αλλού. Αισθάνομαι πραγματικά μεγάλη τιμή που δέχτηκε να συνεργαστούμε και επίσης νιώθω πολύ τυχερός που μέσω αυτής της συνεργασίας κατάφερα να τον γνωρίσω. Είναι ένας σπουδαίος καλλιτέχνης και μία μεγάλη, ιδιαίτερη και περίπλοκη προσωπικότητα. Είναι από τους ανθρώπους που μπορεί να συναντήσεις μία φορά αλλά που θα τους θυμάσαι για πάντα.

Η τέχνη μπορεί να δώσει διέξοδο στην κρίση θεσμών και αξιών;
Βασικά πιστεύω πως κατά κάποιον τρόπο έχει μολυνθεί και αυτή. Όχι στο σύνολό της φυσικά μιας και ευτυχώς συνεχίζουν να εμφανίζονται αξιόλογοι δημιουργοί ή κάποιοι από τους ήδη υπάρχοντες συνεχίζουν να δίνουν τον αγώνα τους υπηρετώντας την, όμως δεν μπορώ να αποκρύψω πως μεγάλο κομμάτι της έχει κηλιδωθεί. Συνεπώς, πιστεύω πως μπορεί να αποτελέσει μια κάποια διέξοδο, σίγουρα όμως πολύ μικρότερης αποτελεσματικότητας θα έλεγα σε σχέση αυτή με του παρελθόντος.

Μίλησέ μας για τα έργα σου, τον «Μετάνθρωπο» και το «Ανάμεσά μου»;
«Ο Μετάνθρωπος» ήταν ουσιαστικά μία λογοτεχνική διαμαρτυρία που γράφτηκε κάπου μεταξύ του 2013 και 2014. Ο πρώτος μου στόχος ήταν να προκύψει από την προβολή των παραστάσεων που δημιουργούσα στη σύγχρονη πραγματικότητα πως η κρίση αποκάλυψε ένα κράτος ερειπιώνα και πως οι τιμωρητικές επιλογές του αναποτελεσματικού προγράμματος διάσωσης διέρρηξαν τον κοινωνικό ιστό και εξώθησαν στην ανέχεια ένα σημαντικό κομμάτι της αιφνιδιασμένης κοινωνίας. Ο δεύτερος και ο σημαντικότερος ήταν να κάνω τον αναγνώστη να αφουγκραστεί «τη μυστική βοή των πλησιαζόντων γεγονότων». Τώρα, η ποιητική συλλογή «Ανάμεσά μου» ουσιαστικά χωρίζεται σε τρία μέρη. Κοινός παρονομαστής τους θα μπορούσα να πω πως είναι η εκ φύσεως ανάγκη μου για παρατήρηση και αναζήτηση. Στο πρώτο μέρος αναζητώ την επαφή με το συναίσθημα, εξετάζοντας και περιγράφοντας τις περισσότερες φορές υπό το πρίσμα του ποιος είναι ο κυρίαρχος και ποιος ο κυριευμένος, έννοιες που εδώ και αιώνες ταλανίζουν τον άνθρωπο. Στο δεύτερο μέρος, αναζητώ την επαφή με το γύρω μου και με τα όσα αυτό περιλαμβάνει. Κατά κύριο λόγο μιλώ για όσα γύρω μου διαδραματίζονται αλλά και για όσα αισθάνομαι ότι στο άμεσο μέλλον θα δημιουργηθούν. Τέλος, στο τρίτο μέρος γυρνώ σε εμένα, αναζητώντας την επαφή με το μέσα μου. Αναρωτιέμαι αν τελικά εγώ είμαι ο ένας ή εγώ είμαι οι πολλοί, μιας και από ότι φαίνεται δεν το έχω ανακαλύψει ακόμα.

Ποιο βιβλίο ή ποιητική συλλογή σε έχει επηρεάσει βαθιά;
Με έχουν επηρεάσει κατά καιρούς έργα πολλών συγγραφέων και ποιητών. Όμως η λέξη «βαθιά» στο μυαλό μου προσδιορίζει κάτι το μόνιμο και σε εμένα δεν νομίζω πως συμβαίνει κάτι τέτοιο. Επηρεάζομαι από ένα σπουδαίο έργο φυσικά, όπως π.χ. «Το Υπόγειο» του Ντοστογιέφσκι ή «Τα Άσματα του Μαλντορόρ» του Λωτρεαμόν, όμως η επιρροή που ασκούν πάνω μου σταματά σχεδόν πάντα όταν ξεκινώ την ανάγνωση του επόμενου βιβλίου. Τουλάχιστον έτσι νομίζω, ίσως υποσυνείδητα συνεχίζουν να με επηρεάζουν, χωρίς όμως να το καταλαβαίνω.

Αν είχες τη δυνατότητα να γυρίσεις πίσω τον χρόνο και να συναντηθείς με έναν συγγραφέα ή έναν ποιητή, ποιος θα ήταν αυτός και τι θα τον ρώταγες;
Αναμφίβολα τον Μπωντλαίρ. Μάλλον θα τον ρωτούσα το τι ακριβώς συμβαίνει μέσα στο κεφάλι του, χαχαχα. Όχι εντάξει, αστειεύομαι. Νομίζω πως θα ήθελα να μάθω από αυτόν όσο το δυνατόν περισσότερες λεπτομέρειες γινόταν, τόσο για τον εαυτό του, όσο και για την εποχή του.