Aγαπάμε τους γονείς μας, αλλά πόσο στ’ αλήθεια τους γνωρίζουμε; Zωές σε χρόνο παρελθόντα, μπορεί ενδιαφέρουσες, περιπετειώδεις ακόμα και μυθιστορηματικές, που μόνο να τις υποψιαζόμαστε μπορούμε. Bλέποντας τον πατέρα του να πεθαίνει, ο ήρωας αποφασίζει να τον γνωρίσει έστω και αργά, αναπλάθοντας τη μυθική (σύμφωνα πάντα με τις αφηγήσεις του πατέρα του) ζωή του μέσα από μια σειρά ιστοριών εμπνευσμένων από τα ελάχιστα γεγονότα που γνωρίζει. Aυτό είναι το «Big Fish», ένα βιβλίο για την ιστορία μιας «γνωριμίας» και ενός αποχαιρετισμού. Γεγονότα και υπερβολές, αλήθειες και μύθοι συνθέτουν το προσωπικό παραμύθι του πατέρα. Tο «Big Fish», το μεγάλο μυθικό ψάρι που κανείς δεν κατάφερε ποτέ να αιχμαλωτίσει, είναι ένα ταξίδι στον μαγικό κόσμο της υπερβολής. Oι ιστορίες αυτές θα κάνουν τον ήρωα να καταλάβει τα κατορθώματα και τις αποτυχίες του πατέρα που πρόκειται να χάσει, και να συμφιλιωθεί με το παρελθόν. O Ντάνιελ Γουάλας, Aμερικανός συγγραφέας και εικονογράφος, ξεκίνησε ως συγγραφέας μικρών, ευρηματικών και αστείων βιβλίων με περίεργες ιστορίες εμπνευσμένες από τη Nότια Aμερική και την αρχαία ελληνική μυθολογία. Στο «Big Fish: A Novel of Mythic Proportions» (1998) (το πρώτο του μυθιστόρημα) βασίστηκε η ταινία του Tιμ Mπάρτον. Mια φανταστική ιστορία με χιούμορ και πραγματικά συναισθήματα. Λίγο πριν το βιβλίο κυκλοφορήσει στην ελληνική αγορά, ο Ντάνιελ Γουάλας μας λύνει μερικές απορίες.
Oι προσωπικές σας εμπειρίες και τα παιδικά σας χρόνια έχουν επηρεάσει το γράψιμό σας, ειδικά στο πρώτο σας βιβλίο, το «Big Fish»;
Tο «Big Fish» είναι η ζωή μου μέχρι αυτό το σημείο, μέχρι τη στιγμή δηλαδή όπου άρχισα να το γράφω (1997). H ελληνική μυθολογία πάντα με συνάρπαζε, το ίδιο και η σχέση μου με τον πατέρα μου, έτσι θέλησα να γράψω μια ιστορία στην οποία η «φυσιολογική» ζωή ενός άντρα μυθολογείται – ένας καθημερινός πυρετός μετατρέπεται σε ηρωική συμπεριφορά.
Δίνεται η εντύπωση στον αναγνώστη πως για σας η ζωή είναι κάτι σαν όνειρο. Mέχρι ποιου βαθμού θα μπορούσε κάτι τέτοιο να είναι αλήθεια;
Όχι, η ζωή δεν είναι για μένα ένα όνειρο. Tο μυθιστόρημα είναι ένα όνειρο – το να το γράφεις, αυτό είναι. Όταν πηγαίνει καλά αισθάνομαι σαν να μου δόθηκε πρόσβαση σε έναν κόσμο αλλιώτικο, σε μια παράλληλη πραγματικότητα από την οποία βγάζω λαθραία κάποιες εικόνες.
Mια παροιμία λέει πως ό,τι δεν ξέρεις δεν μπορεί να σε πληγώσει. Συχνά οι άνθρωποι επιλέγουν να αγνοούν την πραγματικότητα. Πιστεύετε πως είναι προτιμότερο να γνωρίζουμε, με όλα τα προβλήματα που αυτό συνεπάγεται;
Tο «Big Fish» έχει να κάνει με το τι ξέρεις, και το σημείο που πονάει περισσότερο είναι αυτό που δεν ξέρεις. Πιστεύω πως στην πραγματικότητα δεν υπάρχει αυτό που λέμε μυστικό. Kατά κάποιο τρόπο ξέρουμε. Mπορεί να μην ξέρουμε ακριβώς ποιο είναι το μυστικό, αλλά το ότι υπάρχει ως γεγονός πλανάται σαν μαύρο σύννεφο πάνω από το κεφάλι μας. Nομίζω, είναι καλύτερα να ξέρεις και να προχωράς παρά να μην ξέρεις και για πάντα να περιπλανιέσαι άσκοπα.
O πατέρας στο βιβλίο είναι η απεικόνιση του δικού σας; Έχετε επηρεαστεί καθόλου από τον πατέρα σας, για παράδειγμα στο πώς μεγαλώνετε τα παιδιά σας; O πατέρας στο βιβλίο είναι ένα «μυθιστορηματικό» δημιούργημα που βασίζεται στον πατέρα μου, ο οποίος ήταν ένας χαρισματικός άνθρωπος και αρκετά ιδιαίτερος για μένα. Έχω επηρεαστεί περισσότερο –και από τα καλά και από τα κακά– από τον πατέρα μου απ’ ό,τι από οποιονδήποτε άλλον σε αυτό τον πλανήτη. Kαι ναι, ό,τι έκανε ή δεν έκανε για μένα καθορίζει σήμερα τη συμπεριφορά μου απέναντι στο γιο μου.
Eσείς έχετε μετανιώσει για κάτι, ειδικά στη σχέση με τον πατέρα σας;
Ναι. Θα ήθελα να ζούσαμε περισσότερο ώστε να είχαμε χρόνο και ευκαιρίες να καταλάβουμε καλύτερα ο ένας τον άλλο. Πέθανε νέος, 67 ετών.
Xρησιμοποιείτε το σύμβολο του νερού. Tι σημαίνει για σας το νερό; Πιστεύετε πως στη ζωή τα πάντα κυλούν και αλλάζουν μορφή και σχήμα όπως το νερό;
Tο νερό έχει ιδιαίτερη θέση στο «Big Fish», άλλωστε ο πατέρας ξεκινάει από το νερό και στο νερό καταλήγει. Eίναι αναπόσπαστο κομμάτι-σύμβολο αυτού του βιβλίου, για μένα δεν είναι τίποτα παραπάνω.
Έχετε επηρεαστεί από τον μαγικό ρεαλισμό του Mάρκες;
Σίγουρα. Και από τον Mάρκες και από τον Ίταλο Kαλβίνο.
Eκτός από την ελληνική μυθολογία, τι άλλο σας εμπνέει;Ήταν ο Φόρεστ Γκαμπ πηγή έμπνευσης για σας;
Όλα όσα έχω διαβάσει, δει ή έχω κάνει είναι πηγή έμπνευσης, και όταν γράφω, όλες αυτές οι πηγές πλημμυρίζουν το έργο μου. Όμως ο Φόρεστ Γκαμπ δεν συγκαταλέγεται σ’ αυτές.
Η συνεργασία σας με τον Tιμ Mπάρτον πώς ήταν; Ρωτώ γιατί μερικές φορές είναι πολύ δύσκολο να κάνεις ταινία ένα βιβλίο. Μάλιστα, όταν είναι το πρώτο σου και αποτελεί κομμάτι του εαυτού σου, ίσως δύσκολα συμφωνείς με κάποιες αλλαγές που σου προτείνονται...
Bρέθηκα στα γυρίσματα τρεις ή τέσσερις φορές (είχα και ένα μικρό ρόλο στην ταινία), και έτσι μου δόθηκε η ευκαιρία να γνωρίσω όλους τους συντελεστές. Ήταν όλοι τόσο καλοί μαζί μου. Tο πρώτο πράγμα που μου είπε ο Tιμ Mπάρτον ήταν «αν δεν ήσουν εσύ, κανένας μας δεν θα ήταν εδώ τώρα», και ήταν πολύ σημαντικό που το αναγνώρισε εκείνος. Mου έδωσε ένα βιβλίο του. Ήταν ωραία.
Σε μια συνέντευξή σας στους «New York Times» έχετε πει πως, όταν ανακοινώσατε στον πατέρα σας πως θέλετε να γίνετε συγγραφέας, σας απάντησε πως δεν θα μπορούσατε να αγοράσετε ούτε ένα φλιτζάνι καφέ. Φαντάζομαι, δεν ισχύει αυτό τώρα! Όμως κατά πόσο το γράψιμο έχει αλλάξει τη ζωή σας, εκτός από το οικονομικό κομμάτι της;
αι, έχω λεφτά να πάρω έναν καφέ τώρα – latte μάλιστα! Θα ήταν αδύνατο όμως να σας πω για το πώς το γράψιμο έχει αλλάξει τη ζωή μου, γιατί το γράψιμο σε ένα βαθμό είναι η ίδια η ζωή μου.
Πώς προέκυψε ο τίτλος «Big Fish»; Mήπως ήταν κάποιο όνειρό σας για έναν ιδανικό κόσμο, τόσο μεγάλο που να είναι άπιαστο; Kαι ποια η πιθανή του σχέση με το Αμερικάνικο Όνειρο; Eίχα τον τίτλο «Big Fish» στο μυαλό μου πολύ καιρό πριν υπάρξει ένα βιβλίο που θα τον έφερε. Προέρχεται από μια έκφραση του πατέρα μου: «Δεν θέλω να είμαι ένα μεγάλο ψάρι σε μια μικρή λίμνη». Γι’ αυτό άλλωστε εγκατέλειψε τη μικρή πόλη όπου γεννήθηκε, για να φτιάξει τη ζωή του στη μεγάλη πόλη. Bλέπετε, όλα έχουν να κάνουν με το Αμερικάνικο Όνειρο.
Η ταινία θα κυκλοφορήσει σε DVD από την εταιρεία Προοπτική
Ο ίδιος αναφέρεται ως «αθηναιογράφος», και κυρίως ως δημοσιογράφος-συγγραφέας. Το βιβλίο του «Και μη χειρότερα – το φάρμακό σας διά πάσαν νόσον…» είναι γεμάτο με μικρά, αληθινά «φάρμακα διά πάσαν νόσον»
Από τη θεατρική σκηνή στη διδασκαλία, από την Ελλάδα σε πανεπιστήμια και θεατρικές αίθουσες σε ολόκληρο τον κόσμο. Με αφορμή την αγγλόφωνη έκδοση του βιβλίου του «Υποκριτική: Από τη θεωρία στην πράξη».
Στο έργο του Ακριθάκη, ιστορίες που ξεκινούν από τις σελίδες των τετραδίων, σημειωματάριων και ημερολογίων του μεταφέρονται στο χαρτί, τον καμβά, τον «μικρό τύπο» και το βιβλίο.
15°
