Ο θρύλος είναι γνωστός εδώ και πολλά χρόνια. Δεν μπορεί, θα το έχετε ακούσει κι εσείς από κάποιες σκόρπιες κουβέντες ότι, μέσα στην Αθήνα-1 που όλοι γνωρίζουμε, υπάρχει και μια Αθήνα-2 που όμως είναι δύσκολο να τη βρεις γιατί είναι αόρατη! Όσοι είναι περίεργοι και στήνουν αυτί για να μάθουν λεπτομέρειες, ακούν περιγραφές που κινούνται μεταξύ υπερβολής και μύθου. Αυτή η δεύτερη Αθήνα κατοικείται, λέει, από πολύχρωμους ανθρώπους που με το ένα χέρι παίζουν κοντραμπάσο, με το δεύτερο ξεφυλλίζουν κόμικς, με το τρίτο χτυπούν σε σέικερ κάτι δικά τους πειραγμένα ποτά, με το τέταρτο ζωγραφίζουν χαρούμενους γίγαντες στους τοίχους, με το πέμπτο… σιγά μην έχουν και πέμπτο χέρι!
Οι πλατείες της θυμίζουν, λέει, φλίπερ! Εκεί που περπατάς ανάβουν φώτα, παίζουν μουσικές, το πάτωμα ταρακουνιέται, κι όλα αυτά με μοναδική πηγή ενέργειας την κίνηση των γοφών! Για το χτίσιμό της δεν έχουν επιστρατευτεί πτυχιούχοι αρχιτέκτονες ή σοβαροί εργολάβοι με μικρή έστω θητεία στο Ντουμπάι. Τα κτίρια τα σχεδίασαν παιδιά του νηπιαγωγείου, εξού και οι στραβές στέγες, τα μεγάλα ηλιόλουστα παράθυρα και τα δέντρα στη θέση των καπνοδόχων. Για τη χάραξη των λεωφόρων κυκλοφορεί η φήμη ότι συσκέφθηκε πολυπληθής ομάδα από σκεϊτμπορντίστες.
Τις γέμισαν με κούρμπες, στενές ανισόπεδες διαβάσεις, γέφυρες που καταλήγουν στο πουθενά, και άντε τώρα, κύριε έξυπνε, να βρεις θέση να παρκάρεις. Σ’ αυτή την αλλοπρόσαλλη πόλη υπάρχουν, λέει, σημεία συνάντησης των αλλόκοτων κατοίκων της. Τα κορίτσια με τα γυαλιστερά μάτια δίνουν ραντεβού «εκεί που πέφτει βροχή από γκράπα». Χωρίς δυσκολία τις βρίσκουν τα αγόρια, γυαλοκοπάνε επίσης, γίνονται μαζί μούσκεμα και όταν ξημερώνει μοιράζονται την ίδια μυρωδιά απ’ την κορφή ως τα νύχια. Μιλάμε για τελείως ανώμαλες καταστάσεις…
Όλα τα προηγούμενα, καθώς και πολλά άλλα για την κρυμμένη Αθήνα, μπορεί να τα ακούσει κανείς απλώς παρακολουθώντας κάποιες χαμηλόφωνες συζητήσεις στο μετρό. Αυτοί που φαίνονται να γνωρίζουν καλά τα κατατόπια ξεχωρίζουν πολύ εύκολα. Απ’ τις φαρδιές τσέπες τους ξεπροβάλλουν χρωματιστές σελίδες που στην κορυφή τους γράφουν ATHENS VOICE. Υπάρχουν βάσιμες υποψίες ότι αυτό είναι το διαβατήριό τους για το ταξίδι στην αόρατη Αθήνα.
Από τη θεατρική σκηνή στη διδασκαλία, από την Ελλάδα σε πανεπιστήμια και θεατρικές αίθουσες σε ολόκληρο τον κόσμο. Με αφορμή την αγγλόφωνη έκδοση του βιβλίου του «Υποκριτική: Από τη θεωρία στην πράξη».
Στο έργο του Ακριθάκη, ιστορίες που ξεκινούν από τις σελίδες των τετραδίων, σημειωματάριων και ημερολογίων του μεταφέρονται στο χαρτί, τον καμβά, τον «μικρό τύπο» και το βιβλίο.
Ένα μυθιστόρημα που αναδεικνύει την εξαιρετική περιγραφική δύναμη της συγγραφέως και την ικανότητά της να μετατρέπει έναν συγκεκριμένο τόπο —εδώ, τη Χάβρη— σε ολοκληρωμένη λογοτεχνική εμπειρία
13°
