Ζωή Μπελούκα: "Οι γυναίκες του Αυγούστου"

Στην πρώτη σελίδα γεννητούρια, στην τελευταία ένας θάνατος και στις ενδιάμεσες ανθίζει η φιλία δύο κοριτσιών – από τότε που συναντήθηκαν στο σχολείο. Τα πάνω και τα κάτω της σχέσης τους περιγράφει η Ζ.Μπ., με τις φίλες να μπαινοβγαίνουν σε σπίτια και εξοχικά, υπό την εποπτεία μανάδων, θειάδων και γιαγιάδων που μαγειρεύουν, τραπεζώνουν και φροντίζουν να μεγαλώνουν καθώς πρέπει τα βλαστάρια τους,  ενώ οι οικογένειές τους ανεβαίνουν τα κοινωνικά σκαλιά. Τα κορίτσια παρακολουθούν τις κουβέντες των μεγάλων και κάνουν όνειρα μέχρι να γνωρίσουν τη ζωή από πρώτο χέρι μέσω έρωτα – κι εκεί το ροζ αρχίζει και θαμπώνει.

Χωρίς στοχασμούς και ενδοσκοπήσεις στα συμβάντα, η ενηλικίωση χτίζεται επεισόδιο το επεισόδιο, μέχρι που ν’ αναφωνήσεις «βρε, πώς μεγάλωσαν;». Οι πολλές λεπτομέρειες λείπουν κι έχεις συνεχώς την εντύπωση πως η έκπληξη κάπου καιροφυλαχτεί – για να σκάσει μύτη με το ανατρεπτικό τέλος, περισσότερο μυθιστορηματικό σε σχέση με τα γεγονότα που μάλλον κρύβουν βιογραφικές διηγήσεις. (Στα μείον η ξαφνική εμφάνιση μιας τρίτης φίλης δύο κεφάλαια πριν το τέλος. Δικαιούταν μεγαλύτερη έκταση.)

Εμφανώς γραμμένο από τη γυναικεία σκοπιά, το βιβλίο θα δημιουργήσει χαμόγελο (κυρίως) στις αναγνώστριες, που χόρεψαν «σε σπίτια με μωσαϊκά…». Είναι σίγουρο πως κάποιες από τις αναμνήσεις τους θα βρουν χώρο στη ζωή των ηρωίδων: «...Η Μαρίζα είχε από τις πιο πλούσιες συλλογές από χαρτοπετσέτες και πολλές φορές τις κουβαλούσε σε μια σακούλα στο σχολείο, για να τις χαζέψουν με τις συμμαθήτριές της την τελευταία ώρα κάθε Παρασκευής, που είχαν “ελεύθερη ώρα”...».