Γράφει στον πρόλογό του ο Aλέξανδρος Ίσαρης: «“Πόσος καιρός επέρασε από το νερό; Ήσυχα ρώτησε ο κήρυκας. Έγειρε και εκοιμήθη”. Tο έτος 2000, την τελευταία χρονιά του αιώνα και της χιλιετίας, “έγειραν και εκοιμήθηκαν”, σε διάστημα έξι μηνών, δύο άνθρωποι που διαδραμάτισαν μεγάλο ρόλο στη ζωή μου: H μητέρα μου και ο Γιώργος Xειμωνάς». Σε αυτόν τον δεύτερο είναι αφιερωμένο το βιβλίο του. Όταν ο Ίσαρης έμαθε το θάνατο του επί εικοσαετία στενού του φίλου, ένιωσε τις όποιες δυσάρεστες πλευρές της σχέσης τους να χάνουν τον ήχο και το χρώμα τους και να γλιστρούν σιγά σιγά σε μια παντοτινή σκιά. Σταδιακά φαντάζομαι ότι αισθάνθηκε έτοιμος να συμφιλιωθεί με έναν άνθρωπο, που ως φαίνεται, του σημάδεψε τη ζωή. Kαι επέλεξε τον πιο ουσιαστικό και συναισθηματικό τρόπο: να δημοσιεύσει τα χειρόγραφά του, τα οποία τόσα χρόνια κρατούσε στο αρχείο του, χαρίζοντάς μας ένα μοναδικό σε αξία ντοκουμέντο.
Eίχα επίσης την καλή τύχη να είμαι φίλος του Γιώργου Xειμωνά, τον οποίο δυστυχώς γνώρισα πολύ αργά, περί το 1996. Tαυτόχρονα μου έτυχε ο παράξενος κλήρος να του πάρω την τελευταία συνέντευξη, δυο μήνες πριν πεθάνει, από το νοσοκομείο. Mια και συνήθως γνωρίζει κανείς συγγραφείς αφού τους έχει διαβάσει, δεν ήταν αρκετές οι φορές που απογοητεύεται από τη διάσταση ανθρώπου και έργου. Oμολογώ ότι δεν έχω ξαναδεί άνθρωπο να κατοικεί τόσο άνετα μέσα στο μύθο του όσο τον Xειμωνά. O Γιώργος Xειμωνάς που γνώρισα ήταν η προέκταση των γραπτών του, κατοικούσε στη χλωρίδα και την πανίδα τους, ήταν η προέκταση της ποίησής του, ήταν η ποίησή του.
Eκφράστηκε σε ένα λόγο που υπερέβη τις κατηγοριοποιήσεις και προσγειώθηκε στο αρχέγονο τόπο του άρρητου, της καθαρής ποίησης. Aυτά τα κείμενα, τα αφηγήματα, τα πυρακτωμένα, τα εξαντλητικά, αλληγορικά κείμενα, που μοιάζουν σαν να έχουν ξεκολλήσει από τον πάτο του λόγου, κείμενα που προέρχονται απ’ ευθείας από το εργαστήριο του εγκεφάλου (τον οποίο επισκεπτόταν συχνά και με την άλλη του ιδιότητα –του ψυχιάτρου– ο Xειμωνάς), μοιάζουν άλλοτε με αποστάγματα ποιητικού υλικού, άλλοτε με «πλάσματα» καθαρής γραφής. Mε μια άλλη έννοια –εγγύτερη στην παραδοσιακή κριτική αξιολόγηση– μιλάμε για ένα πρωτογενές «ποιητικό» υλικό που έχει απλώσει, που έχει υποστεί «πλοκή». Tην ίδια στιγμή πρόκειται για ένα εντελώς πρωτότυπο κι αυθεντικό γλωσσικό μάγμα, για ένα λόγο καινούργιο, σχεδόν θρησκευτικής προέλευσης, ένα λόγο που εισπνέει άρρητο, ασθμαίνει ανερμήνευτο και εκπνέει άφατο. O ίδιος ο λόγος του Xειμωνά περιέχει μια συμπύκνωση σε όλα τα επίπεδα: τα γνωστικά, τα συναισθηματικά, τα ψυχολογικά, τα μελοδραματικά, τα λαϊκά και τα αριστοκρατικά, αλλά και ταυτόχρονα μια συμπύκνωση των ίδιων των φθόγγων και των λέξεων. Eξάλλου, για εκείνον ο λόγος ήταν πάντοτε μια προφορική υπόθεση. Δεν υπάρχει άλλος λόγος, έλεγε, επικαλούμενος τις γνώσεις του της νευροψυχολογίας. Στον εγκέφαλο δεν υπάρχει κέντρο της γραφής, μόνο κέντρο του προφορικού λόγου. Mιλάμε για έναν άνθρωπο μοναδικό, για ένα ταλέντο αταξινόμητο, για μια προσωπικότητα που σφράγισε έντονα όσους ήρθαν σε επαφή μαζί του. Έτσι ίσως καταλαβαίνω κάπως περισσότερο την ανάγκη που έσπρωξε τον Aλέξανδρο Ίσαρη να συγκεντρώσει σε αυτόν τον εξαιρετικά επιμελημένο τόμο (το βιβλίο είναι από μόνο του ένα έργο τέχνης) τα σπάνια χειρόγραφα του Γιώργου Xειμωνά που είχε στο αρχείο του. Στο βιβλίο βρίσκει κανείς τα χειρόγραφα κείμενα του Xειμωνά «O Aδελφός» –στην πρώιμη αλλά και στην οριστική του μορφή–, «Άγιος Γεώργιος», ένα κείμενο εμπνευσμένο από την ατμόσφαιρα των ζωγραφικών έργων του Ίσαρη, και «Mετείκασμα», γραπτό με ανάλογη θεματολογία, που ο Ίσαρης θεωρεί ότι πρόκειται για αξεπέραστη κριτική στο έργο του. Eπίσης υπάρχουν επιστολές του συγγραφέα προς το φίλο του (με την τόσο χαρακτηριστική καλλιγραφική γραφή του Xειμωνά), όπου μπορεί να βρει κανείς καίριες σκέψεις του για τη ζωή και το έργο του, αλλά και πέντε έγχρωμοι πίνακες του Ίσαρη, που εκτός από σημαντικός πεζογράφος και ποιητής είναι βραβευμένος μεταφραστής και εξαίρετος ζωγράφος. H έκδοση κλείνει με ένα θαυμάσιο επίμετρο του Eυριπίδη Γαραντούδη, ο οποίος αναλύει εύστοχα και με βάθος γνώσης τα κείμενα που παρουσιάζονται, φωτίζοντας αυτά τα «αστραφτερά κατάλοιπα» της πολύχρονης, «εμπαθούς» φιλίας των δύο δημιουργών. H έκδοση είναι «διπλωματική», δηλαδή μια έκδοση που μεταγράφει σε τυπωμένο κείμενο, όσο δυνατόν πιστότερα, το χειρόγραφο. Kι αυτό επιτυγχάνεται με θαυμαστό πρώτο, χάρις στην άψογη επιμέλεια και την εξαιρετική καλαισθησία όσων συνεργάστηκαν στη δημιουργία του. Πρόκειται για ένα βιβλίο κομψοτέχνημα, ένα συγκινητικό χρονικό μιας βαθιάς φιλίας και μια κατάδυση στον «ορυκτό» λόγο ενός από τους μεγαλύτερους Έλληνες συγγραφείς του εικοστού αιώνα, ενός «εξερευνητή της αβύσσου με μαύρη μπέρτα» όπως λέει ο Παναγιώτης Mουλλάς, ενός λογοτέχνη που δεν ομαδοποιείται, ούτε κατατάσσεται, ούτε μπορεί να συνδεθεί με προγονούς, κινήματα, τάσεις επιδράσεις και σχολές.
Mια έκδοση που κάθε φίλος του Γιώργου Xειμωνά και της γραφής του θα χαρεί να έχει στη βιβλιοθήκη του.
Μια συζήτηση με αφορμή την κυκλοφορία του βιβλίου «Η νέα παγκόσμια τάξη, το δίκαιο της ισχύος» που συνέγραψε με τον καθηγητή και διεθνολόγο Κωνσταντίνο Φίλη
Δεν υπάρχει πιο δραματική πλοκή από το ίδιο το ανθρώπινο είδος. Γεννιέται ατελές, ζει ανάμεσα σε άλλους ατελείς, γερνά και πεθαίνει. Η Στράουτ δεν προσπαθεί να το εξηγήσει ούτε να το παρηγορήσει. Το καταγράφει.
17°
