Ήμουν κι εγώ εκεί, στην τελευταία παράσταση μιας από τις μεγαλύτερες χορεύτριες όλων των εποχών, μιας παράστασης-γιορτή για τα 35 χρόνια θριαμβικής καριέρας. Είναι η φράση που θα ξεκινάει στο μέλλον την αναπόλησή μας για τον αποχαιρετισμό της Συλβί Γκιλέμ στο ελληνικό κοινό με αυτή την παράσταση που περιλαμβάνει χορογραφίες των Άκραμ Καν, Ουίλιαμ Φόρσαϊθ, Ράσελ Μάλιφαντ και Ματς Εκ. 3-4/6, Ηρώδειο
Kατρίν Ντιβερές
Πενθεσίλειες...
Φωτό: Caroline Ablain
Οι μυθικές αμαζόνες πέρασαν από το θεατρικό έργο του Χένρχι φον Κλάιστ για να καταλήξουν στη χοροθεατρική εκδοχή μιας ανήσυχης χορογράφου. Θα γίνουν η αιτία να αναρωτηθεί για τα στερεότυπα των φύλων και τη γυναικεία ταυτότητα, με εννιά χορευτές να δίνουν σώμα και ενέργεια κάτω από τη πρωτότυπη μουσική των Jean-Luc Guionnet και Seijiro Murayama. 13-14/6, Πειραιώς 260
Υπάρχουν στιγμές στο ΒiT που είναι σαν να παρακολουθείς κάτι βακχικό, καθώς οι ήχοι των κρουστών και της ηλεκτρονικής μουσικής δονούν τους τρεις άνδρες και τις δύο γυναίκες χορευτές – αν δεις δε μόνο τις φωτογραφίες, χωρίς τον ήχο, νομίζεις πως έχουν στήσει ελληνικό γλέντι. Αισθήσεις στην τσίτα, τα σώματα σε διαρκή εγρήγορση κι εμείς –όπως και τις άλλες 4 φορές που ήρθε η χορογράφος στο Φεστιβάλ– απολύτως γοητευμένοι από το σύμπαν της. 2-4/6, Πειραιώς 260
Schaubüehne - Τόμας Οστερμάγερ
Μικρές Αλεπούδες
Εξαιτίας της παράστασης του φοβερού Οστερμάγερ θα σταματήσουμε να ταυτίζουμε το ρόλο της πονηρής Ρεγγίνα Γκίντενς με την Μπέτι Ντέιβις. Το έργο της πολιτικοποιημένης Λίλιαν Χέλμαν μεταφέρεται από τις αρχές του περασμένου αιώνα στην πραγματικότητα του σήμερα: η ευτυχία ταυτίζεται με το χρήμα και ο οικονομικός ανταγωνισμός είναι αυτός που καθορίζει τις ανθρώπινες σχέσεις. 19-21/6, Πειραιώς 260
Ρομέο Καστελούτσι Societas Raffaello Sanzio
Go down, Moses
Τον γνωρίσαμε το 2009, όταν ήρθε στο Φεστιβάλ με τη «Θεία Κωμωδία» του Δάντη. Το 2011 επέστρεψε με την παράσταση «Περί της εννοίας του προσώπου του Υιού του Θεού» – και οι δύο συζητήθηκαν και προκάλεσαν. Ριζοσπαστικός και ρηξικέλευθος, θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους δημιουργούς του παγκόσμιου νεότερου θεάτρου, ενώ οι παραστάσεις του έχουν εμφανείς επιρροές τόσο από τις εικαστικές τέχνες όσο και από την αρχιτεκτονική. Φέτος επιστρέφει μ’ ένα έργο που ο τίτλος του αναφέρεται στη θεϊκή εντολή προς τον Μωυσή την εποχή της εβραϊκής αιχμαλωσίας. Βιβλικά επεισόδια προβάλλονται στο σήμερα με το σκηνοθέτη να αναζητά τους τρόπους που διαιωνίζονται, ενώ αλλάζουν. Ο ίδιος πιστεύει πως η θεία παρότρυνση στον Μωυσή απευθύνεται σε εμάς τους ίδιους «που είμαστε εξόριστοι από τον εαυτό μας» 28-30/6, Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών
Ο Αμερικανός συνθέτης μιλά για την ενορχήστρωση του «Ορφέα» με σύγχρονα όργανα και για τη δύναμη της μουσικής ενός έργου που 419 χρόνια μετά εξακολουθεί να ακούγεται τολμηρό
Η παράσταση των Θέμη Πάνου και Βίλιας Χατζοπούλου επιστρέφει στη σκηνή στο πλαίσιο της φθινοπωρινής δέσμης δράσεων «Απόηχοι» του Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου
16°
