Γιώργος Αλκαίος: Ο γνωστός τραγουδιστής δοκιμάζεται τώρα με επιτυχία στο θέατρο

Μπαίνοντας στην αίθουσα του Θεάτρου Coronet, στο Παγκράτι είχα την αίσθηση ότι μεταφέρθηκα σε έναν άλλο χωροχρόνο, μακριά από τους θορυβώδεις δρόμους της πόλης. Ηθοποιοί, φορώντας τα πολύχρωμα κοστούμια τους, ετοιμάζονταν για μία ακόμα πρόβα της παράστασης «Ο ημιυπαίθριος», τεχνικοί δοκίμαζαν τα φώτα της σκηνής, άλλοι έκοβαν πλαστικά φυτά σε γλάστρες για να τους δώσουν την όψη φύλλων μαριχουάνας. Όταν εμφανίστηκε ο Γιώργος Αλκαίος, σκηνοθέτης και συνδημιουργός της παράστασης, οι ηθοποιοί τον υποδέχτηκαν με θερμό χειροκρότημα.

Γνωστός από τη μακρά διαδρομή του στο τραγούδι, με κορυφαία στιγμή το 2010, όταν κατέκτησε την 8η θέση εκπροσωπώντας την Ελλάδα στη Eurovision, ο Αλκαίος ανοίγει σήμερα μια νέα σελίδα στην πορεία του, καθώς για πρώτη φορά δοκιμάζεται στο θέατρο, σκηνοθετώντας την παράσταση «Ο ημιυπαίθριος», που συνυπογράφει με τον Στράτο Αγιοστρατίτη.

— Η παράστασή σας «Ο ημιυπαίθριος» είναι μια πρωτότυπη φαρσοκωμωδία. Είναι το πρώτο σας θεατρικό έργο που παρουσιάζεται σε ευρύ κοινό. Τι σας έκανε να επιλέξετε το «δύσκολο» είδος της κωμωδίας;

Η αλήθεια είναι πως δεν το διάλεξα, αλλά με διάλεξε. Η ιδέα ήρθε το 2015, όταν βρισκόμουν στη Μήλο. Είχα πάει εκεί μετά τη Eurovision, το 2010. Τα πρώτα χρόνια έκανα μια μεγάλη παύση, για να ηρεμήσει λίγο το κεφάλι μου. Ουσιαστικά, ήταν η πρώτη παύση που έκανα στη ζωή μου. Μέσα σ’ αυτή την παύση λοιπόν, άρχισα να ασχολούμαι με όλα αυτά που ήθελα να μάθω: σκηνοθεσία, κατάρτιση σεναρίου, μοντάζ. Έκανα διάφορα σεμινάρια. Τότε έγραψα και τη μουσική για την ταινία του Παντελή Καλατζή «Μαριονέτες» (2015).
Κατά καιρούς είχα ιδέες για διάφορα σενάρια. Καθόμασταν, συνήθως, παρέες και τα συζητούσαμε και σιγά σιγά άρχισα να τα αποτυπώνω στο χαρτί. Βρέθηκα, λοιπόν, ξαφνικά με δύο θεατρικά, δύο σειρές και τρεις ταινίες. Δεν ανήκαν, βέβαια, όλα στο είδος της κωμωδίας. Έγραψα και δραματικά και μυστηρίου. Όταν πια επέστρεψα στην Αθήνα από τη Μήλο, βρεθήκαμε με τον φίλο μου Στράτο Αγιοστρατίτη, που είχαμε να τα πούμε χρόνια. Του έδειξα όλα όσα είχα, μεταξύ αυτών και ένα σενάριο για ταινία το οποίο είχε περάσει από μια εταιρεία παραγωγής και είχαμε υπογράψει, αλλά ήρθε ο κορωνοϊός και τελικά δεν ολοκληρώθηκε ποτέ. Καθώς μετά άλλαξαν τα πράγματα, αποφασίσαμε με τον Στράτο ότι θα ήταν πιο εύκολο να ξεκινήσουμε με ένα θεατρικό έργο.

— Έχετε αναλάβει τη σκηνοθεσία της παράστασης, αλλά το κείμενο το γράψατε μαζί με τον Στράτο Αγιοστρατίτη. Πώς ακριβώς δούλεψε αυτή σας η συνεργασία;

Το κείμενο της παράστασης αρχίσαμε να το γράφουμε αφότου τελείωσε ο κορωνοϊός και ήταν έτοιμο σχεδόν πριν από δύο χρόνια. Συνέχεια, όμως, προσθέταμε και αφαιρούσαμε πράγματα ώσπου να το φέρουμε στη σημερινή του μορφή. Εγώ, άλλωστε, θέλω τον χρόνο μου για να εξελίξω μια ιδέα, είτε πρόκειται για σενάριο είτε για μουσική. Γι’ αυτό και η σημερινή εποχή με τα singles, όπου ο καθένας βγάζει ένα τραγούδι και το κυκλοφορεί κατευθείαν, δεν μου «πάει». Πήρα, λοιπόν, τον χρόνο μου και με οδηγό τα σεμινάρια σκηνοθεσίας που είχα κάνει και τα όσα έμαθα τα τελευταία χρόνια, αποφασίσαμε με τον Στράτο πως έπρεπε να σκηνοθετήσω αυτή την παράσταση, γιατί αλλιώς δεν θα έβγαινε στην επιφάνεια αυτό που θέλαμε όταν ετοιμάζαμε το σενάριο.

Είχα την κεντρική ιδέα, αλλά το κείμενο το δουλέψαμε μαζί. Ο Στράτος έχει τρομερή πένα. Έχει δουλέψει για χρόνια με τον Γιάννη Ζουγανέλη κ.ά. Εγώ, από την άλλη, έχω επίσης ιδιαίτερη γραφή. Καθίσαμε, λοιπόν, και γράψαμε τον «Ημιυπαίθριο», ένα έργο εντελώς σουρεάλ. Γενικά, η κωμωδία λείπει αυτή τη στιγμή από τον κόσμο, και θεατρικά και τηλεοπτικά. Υπάρχει πληθώρα δραματικών έργων, κι αυτό μου φαίνεται παράξενο, γιατί, όταν περνάγαμε καλά, είχαμε πολλές κωμωδίες, ενώ τώρα που είναι δύσκολα τα πράγματα έχουμε κυρίως δράμα. Νομίζω πως θα έπρεπε να συμβαίνει το αντίθετο, για να ελαφραίνει λίγο την κατάσταση, αλλά έτσι είμαστε οι Έλληνες, εκδηλωτικοί.

— Ο περισσότερος κόσμος σάς γνωρίζει από τη μουσική σας καριέρα. Η πορεία σας στο θέατρο θα είναι παράλληλη με το τραγούδι;

Είναι μια καινούργια σελίδα. Γύρισα από τη Μήλο και όλοι περίμεναν ότι θα βγω να τραγουδήσω πάλι στις μεγάλες πίστες. Όταν είπα πως δεν θα έκανα αυτό, οι περισσότεροι δεν το πίστεψαν. Εγώ, όμως, έκανα μια μουσική παράσταση με την Έλντα Πανοπούλου και συναυλίες σε διάφορα θέατρα και τίποτε άλλο. Μουσικά, θέλω να κάνω άλλα πράγματα. Όταν θα βρεθεί ο χώρος και ο χρόνος, θα είμαι έτοιμος να το κάνω. Προς το παρόν, θα κάνω μόνο κάποιες συναυλίες.

— Η σχέση σας με την ηθοποιία ξεκινάει από νωρίς. Έχετε βρεθεί μέχρι και δίπλα στην Αλίκη Βουγιουκλάκη, στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου, στην «Αντιγόνη», ως μέλος του Χορού. Τι ρόλο έπαιξαν αυτές οι πρώτες εμπειρίες σας στη σημερινή ενασχόλησή σας με το θέατρο;

Βρέθηκα στα 17 μου στην Επίδαυρο, με την Αλίκη και, θυμάμαι, κάναμε τρεις μήνες πρόβες (μόνο ο Χορός) για να βγει σωστό το αποτέλεσμα. Η ηθοποιία υπήρξε για μένα μια παράλληλη ενασχόληση με το τραγούδι. Για παράδειγμα, τα περισσότερα βίντεο κλιπ μου βασίζονταν σε ιδέες που είχα για το κάθε τραγούδι. Μετά βρέθηκα και με τον σκηνοθέτη Γιώργο Γκάβαλο, που με άφησε να επέμβω στα βίντεο κλιπ, γιατί οι περισσότεροι δεν δέχονταν κάτι τέτοιο. Μου άρεσε πάρα πολύ το μοντάζ, το οποίο θεωρώ μία από τις εξαιρετικές τέχνες στον κινηματογράφο. Και στην τηλεόραση είναι σημαντικό, αλλά πολλές φορές το «ξεπετάμε». Το μοντάζ και η μουσική επένδυση σε μια ταινία είναι ό,τι και η ενορχήστρωση στη μουσική.

Η σκηνοθεσία της «Αντιγόνης» από τον Μίνω Βολανάκη δεν συγκρίνεται, για μένα, με καμία άλλη εμπειρία. Ήταν, ίσως, ο σπουδαιότερος που πέρασε και που έχω γνωρίσει. Υπήρξα πολύ τυχερός που, από την εφηβεία μου ακόμα, γνώρισα και συνεργάστηκα με τον Ντανιέλ Λομέλ, τη Νίκη Τριανταφυλλίδη, τον Γιώργο Χατζηνάσιο και άλλες πολύ σημαντικές μορφές. Μέχρι και ο Λάκης Λαζόπουλος, όταν είχε ξεκινήσει να γίνεται πολύ γνωστός, είχε περάσει από τα σεμινάρια που κάναμε. Από όλα αυτά, έχω πάρει κάτι και στον «Ημιυπαίθριο», όπως είπα από την αρχή στον θίασο, δεν ακολουθώ την πεπατημένη, αλλά σκηνοθετώ με τον δικό μου τρόπο και τη δική μου οπτική. Θέλω να μεταφέρω την κωμωδία στη σκηνή, σαν να βλέπουμε και λίγο τηλεόραση – με τόσο γρήγορες αλλαγές. Μέχρι τώρα, στις πρόβες το έχουμε πετύχει. Αυτό που θέλησα ήταν να δουλέψουμε σαν ομάδα, γιατί αυτό πιστεύω πως έχει τη μεγαλύτερη σημασία. Ακόμα και στην Eurovision που πήγα, είχα πάει ως Giorgos Alkaios & Friends. Μόνος σου δεν κάνεις ποτέ τίποτα.

— Πώς έγινε η επιλογή των ηθοποιών; Υπήρχαν κάποιοι με τους οποίους γνωριζόσασταν ή γνωρίσατε τους περισσότερους κατά την περίοδο του κάστινγκ;

Γνώριζα ήδη δύο ηθοποιούς, και ήξερα ότι ήταν μεγάλα ταλέντα. Από κει και πέρα, άρχισα να ψάχνομαι. Τον κεντρικό χαρακτήρα, που μένει στο δώμα, τον ανακάλυψα μέσα από το TikTok.Δεν είμαι γενικά πολύ ενεργός στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και μόνο όταν έχω κάποια νέα δουλειά να παρουσιάσω ανεβάζω κάτι. Γενικά το διαδίκτυο έχει ενδιαφέρον, αρκεί να ξέρεις τι ψάχνεις. Ένας από τους ηθοποιούς είναι και ο Στράτος (Αγιοστρατίτης), ο οποίος γνωρίζει πολύ καλά τον χαρακτήρα τον οποίο υποδύεται. Παίζει τον «εγκλωβισμένο», που επικοινωνεί με τους επάνω, ο καθένας απ’ τους οποίους έχει ένα «μυστικό» το οποίο τον στέλνουν να ανακαλύψει και να το φέρει στην επιφάνεια. Είναι, ουσιαστικά, ένας αόρατος χαρακτήρας.

— Η παράσταση έχει συνολικά έντεκα ηθοποιούς. Ήταν δύσκολο να σκηνοθετήσετε τόσα διαφορετικά πρόσωπα ταυτόχρονα;

Όχι, δεν ήταν δύσκολο, γιατί κάναμε πολύ καλό διάβασμα πριν και πολλές συζητήσεις (γιατί οι περισσότεροι ηθοποιοί προέρχονται από τον χώρο του θεάτρου). Όλοι λοιπόν περίμεναν να ξεκινήσουμε κι εγώ τους έλεγα πως χρειάζονται κι άλλο διάβασμα. Όπως έχω μάθει, από τον Μίνω Βολονάκη κυρίως, όταν έχεις κάνει καλό διάβασμα, οι εντολές μετά έρχονται αυτόματα. Δεν υπάρχει άγχος για τα λόγια, μια και ο καθένας γνωρίζει τον ήρωά του πολύ καλά. Ήμασταν λοιπόν πολύ διαβασμένοι όταν ξεκινήσαμε να στήνουμε το έργο, που ουσιαστικά λαμβάνει χώρα μέσα σε ένα ημιυπαίθριο δώμα.

— Στο σενάριο της παράστασης υπάρχουν πράγματα που συνέβησαν σε εσάς ή τον Στράτο Αγιοστρατίτη ή πρόκειται κυρίως για φαντασία;

Είναι τελείως φανταστικό όλο. Όταν όμως το γράφαμε, ήταν σαν να το ζούσαμε. Όλα ξεκινούν με έναν σεισμό. Ο έκτος όροφος της πολυκατοικίας πέφτει και γίνεται ημιυπαίθριος. Έτσι, όλοι οι ένοικοι, που έλειπαν κατά τη διάρκεια του σεισμού, μπαίνουν στον ημιυπαίθριο για να μάθουν τι απέγινε το διαμέρισμά τους. Όλοι, παράλληλα, ανησυχούν για το «μυστικό» τους. Έχουμε λοιπόν έναν εγκλωβισμένο κάτω, τον τύπο που έμενε στο δώμα, ο οποίος είναι ο «καλύτερος στρίφτης στην Ευρώπη», με βραβεία για τις δεξιότητές του – μάλιστα το λέμε, ότι τέτοιον στρίφτη δεν ξανάβγαλε η ανθρωπότητα! Όταν στη συνέχεια έρχεται κι ο κολλητός του από το Υπουργείο Υγείας, ξεκινάει το όλο πράγμα. Έχει κλέψει κάτι νέα χάπια AI (που μοιάζουν με χρωματιστά καραμελάκια). Τα βάζουν λοιπόν σε μια γυάλα, κι ο κάθε ένοικος που μπαίνει στον ημιυπαίθριο μετά τον σεισμό, από την ταραχή του, παίρνει κι από ένα καραμελάκι. Τα καραμελάκια αυτά όμως ξυπνούν το υποσυνείδητο και αντιστοιχούν στην «αλήθεια», την «αμνησία», το «σεξ» (το κόκκινο), τον «φόβο», τη «μεταμόρφωση» και τις «αναμνήσεις». Μέσα σ’ αυτή την κατάσταση, γρήγορα ξεφεύγει το πράγμα.

Στην παράσταση παρουσιάζονται όλοι οι χαρακτήρες που μπορεί να συναντήσει κανείς στην Ελλάδα: Ο διαχειριστής της πολυκατοικίας, ο αστυνομικός –που έχει το παρατσούκλι «ο μπάτσος»–, η influencer, η θεούσα, η μητέρα του στρίφτη, η έγκυος γυναίκα του νεκροθάφτη – ο οποίος περνάει από κει για να βρει πελάτες… Πρόκειται στην ουσία για καρικατούρες. Αυτοί οι χαρακτήρες, λοιπόν, αλληλεπιδρούν και τελικά γίνονται ζευγάρια. Οπότε έχουμε μια τέτοια κατάσταση, σε έναν χώρο γεμάτο από γλάστρες με ινδική κάνναβη, στις οποίες κανένας δεν δίνει σημασία, λόγω της ταραχής τους από τον σεισμό. Είναι μια απλή ιδέα, η οποία προσωπικά πιστεύω πως απογειώνει τελικά το κείμενο.

— Σκοπεύετε να σκηνοθετήσετε κάποια στιγμή μια παράσταση που να βασίζεται με κάποιον τρόπο στην μουσική; Σας αρέσουν, για παράδειγμα, τα μιούζικαλ;

Βέβαια! Μάλιστα έχουμε ήδη γράψει ένα μιούζικαλ μαζί με τον Στράτο. Θα είναι, όμως, ένα πέρα για πέρα ελληνικό μιούζικαλ. Τις περισσότερες φορές βλέπουμε ξένες ιδέες, μεταφρασμένες στα ελληνικά, όπως το «Σικάγο», τους «Παραγωγούς» κ.λπ. Στην Ελλάδα έχουμε κάποια έργα, όπως το «Γοργόνες και μάγκες» (1968) και άλλα του Γιάννη Δαλιανίδη, που έχουν μεν μουσικά νούμερα, αλλά δεν είναι εξ ολοκλήρου μιούζικαλ. Αυτό που έχουμε γράψει εμείς είναι αμιγώς μιούζικαλ. Να δούμε πώς θα πάει ο «Ημιυπαίθριος» και ανάλογα θα συνεχίσουμε. Προσπαθούμε να κρατήσουμε την ανεξαρτησία μας και να βρίσκουμε ωραίους χώρους, όπως το Coronet, με την πάρα πολύ ωραία σκηνή, σε ωραίες περιοχές όπως το Παγκράτι, μια συνοικία όμορφη, με πολλή ζωντάνια.

Θέατρο Coronet, Φρύνης 11 & Υμηττού, Παγκράτι, 2107012123 - Παραστάσεις έως 31 Μαρτίου