Η πλοκή διαδραματίζεται δυο χρόνια μετά την 7η Οκτωβρίου κι ανοίγει ένα παράθυρο σε μια άγνωστη σε μας στρατιωτικοποιημένη πραγματικότητα
Τα δύο πρώτα επεισόδια είναι σχεδόν «ευρωπαϊκός κινηματογράφος»: όλο ενδοσκόπηση και αργά πλάνα. Τα επεισόδια 7 και 8, μια λεπτός προς λεπτό αναπαράσταση των σφαγών της 7ης Οκτωβρίου από τη μεριά των πρωταγωνιστών. Κι ύστερα υπάρχουν κι εφτά ακόμα επεισόδια κλασικού Χάους (πιστολίδι, χαμός, υπερσύγχρονες πρακτικές παρακολούθησης, υπερήρωες πρωταγωνιστές που «κουρεύουν» εχθρούς λες και παίζουν shoot-em-up). Η 5η σεζόν του«Fauda» δεν είναι αυτό ακριβώς που λέμε binge watching.
H ισραηλινή σειρά, που μας σύστησε μια παρέα από χαρακτήρες-μυστικούς πράκτορες της Σιν Μπετ, άψογα δίγλωσσους στα εβραϊκά και τα αραβικά ώστε να διεισδύουν στα ενδότερα της ένοπλης παλαιστινιακής αντίστασης/τρομοκρατίας (μην κουνάτε το κεφάλι: ο ήρωας του ενός είναι ο τρομοκράτης του άλλου και τούμπαλιν), επιστρέφει κάπως μουδιασμένη, τραυματισμένη, σίγουρα θυμωμένη, με λιγότερη διάθεση κατανόησης του βασικού εχθρού (Χαμάς) και την απόλυτη αφηγηματική ντρίμπλα ώστε να αποφύγει να μιλήσει γι’ αυτό που μιλούσε τέσσερις σεζόν τώρα: τη δυσκολία συνύπαρξης ανθρώπων (ασχέτως καταγωγής) στο Ισραήλ, τη Γάζα και τη Δυτική Όχθη.
Fauda 5η σεζόν στο Netflix: Από το Ισραήλ στη Μασσαλία
Tough luck. Το πιστολίδι στο εστιατόριο του πρώην Χαμασίτη και νυν ευυπόληπτου Μασσαλιώτη αφήνει πίσω του τρεις νεκρούς που αναστατώνουν τις γαλλικές αρχές: τον ίδιο, έναν Αλγερινό που του διέθετε όπλα κι έναν Βεδουίνο μουσουλμάνο χωρίς χαρτιά. Ο τελευταίος –ξέρουμε εμείς– ήταν γείτονας του Ελί στο κιμπούτς κι έχασε κι αυτός τον γιο του εκείνη τη σημαδιακή μέρα: δολοφονήθηκε από τους μακελάρηδες παρότι ήταν μουσουλμάνος.
Enter ο πράκτορας Μπρουνό, της γαλλικής αντιτρομοκρατικής υπηρεσίας, ένας εξαιρετικά ανατριχιαστικός villain, τον οποίο υποδύεται με το απαραίτητο mix μοχθηρίας, ναρκισσισμού και οριενταλιστικής αφέλειας ο Clément Toyon. O πράκτορας Μπρουνό (spoiler alert) τα έχει κάνει πλακάκια με τον Σεΐχη Σαΐντ Ελ Χατίμπ, τον «Σινουάρ της Ευρώπης», τον άνθρωπο που έχει αναλάβει να στρατολογήσει καινούργιους μαχητές από την Ευρώπη για ένα νέο χτύπημα τύπου 7ης Οκτωβρίου στο Ισραήλ.
Enter οι ισραηλινές μυστικές υπηρεσίες· enter ΜΚΟ που το παίζουν αθώες, αλλά είναι κάλυψη για να μαζεύουν χρήματα και μαχητές και να τροφοδοτούν τη Χαμάς· enter ευκολόπιστα Γαλλάκια τα οποία νομίζουν ότι παλεύουν για την Παλαιστίνη, αλλά υπηρετούν μια πολύ συγκεκριμένη θεοκρατική ισλαμιστική αντίληψη της αντίστασης, που προτρέπει στους μουτζαχεντίν της να σκοτώσουν και να σκοτωθούν για να γίνουν Μάρτυρες («σφάξε με, αγά μου, ν’ αγιάσω»). Enter η προαναφερθείσα αφηγηματική ντρίπλα του νέου κύκλου επεισοδίων: στην 5η σεζόν οι Ισραηλινοί του «Fauda» δεν τα έχουν με τους Παλαιστίνιους. Με την Ευρώπη τα έχουν.
Δεν λέω άλλα απ’ την πλοκή, η σεζόν είναι γεμάτη twists. Το μόνο που προσθέτω είναι πως, όπως ο Κλεμάν Τογιόν, το νέο καστ της σειράς δίνει ρέστα. Στον ρόλο του βασικού «κακού», του Σεΐχη Ελ Χατίμπ, ο πραγματικά όμορφος και συμπαθής Hakim Djaziri λάμπει τόσο, που χαίρεσαι να τον βλέπεις στην οθόνη. Πολύ καλή και η Mélanie Laurent στον ρόλο της Γαλλίδας που αποφασίζει να βοηθήσει τη Χαμάς επειδή οι Ισραηλινοί βασανίζουν και δολοφονούν στη Μασσαλία τον Παλαιστίνιο σύζυγό της.
Μην περιμένετε γεωπολιτική ανάλυση και τα του Καίσαρος τω Καίσαρι από το «Fauda». Ισραηλινοί το έφτιαξαν, ισραηλινό βλέμμα έχει. Ίσως κι εσείς να αποκτήσετε εν μέρει, αφού παρακολουθήσετε τα επεισόδια 7 και 8, που ζωντανεύουν στην οθόνη εκείνη τη σημαδιακή ημέρα. (Και να φανταστείτε, είναι λάιτ σε σχέση με τα πραγματικά βίντεο από τις πραγματικές κάμερες που φορούσαν οι Χαμασίτες οι οποίοι μπήκαν στο νότιο Ισραήλ.) Είναι πραγματικά σουρεαλιστικό να περνάει κανείς από το επεισόδιο 8 στο 9, από την πραγματική σφαγή στην καραμπινάτη μυθοπλασία. Θα ζαλιστείτε λίγο.
Θέλετε να το μποϊκοτάρετε; Go ahead. Το «Fauda» είναι αυτή τη στιγμή νο. 1 στον Λίβανο και top 10 σε Τουρκία, Μαρόκο, Ιορδανία, Αίγυπτο, Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, Ομάν, Μπαχρέιν και Κατάρ. Τι να σκέφτονται άραγε όλοι αυτοί;
Στην Κύπρο είναι στο νούμερο 2. Στην Ελλάδα, στο νούμερο 3. Υπάρχει όρος γι’ αυτή τη γνωστική προκατάληψη, το να μη θες να αντιμετωπίσεις αυτά που πιστεύουν οι άλλοι. Λέγεται false consensus effect ή «φαινόμενο της ψευδούς συναίνεσης». Συμβαίνει όταν νομίζουμε πως ο όλος κόσμος συμμερίζεται τις δικές μας απόψεις επειδή αυτό κάνουν οι φίλοι μας.
Εγώ σας λέω, δείτε το. Όπως ίσως είδατε το εξαιρετικό «No Man’s Land» ή τη «Φωνή της Χιντ Ρατζάμπ». Με τη διαφορά ότι οι Ισραηλινοί εδώ δεν κάνουν ντοκιμαντέρ. Action series κάνουν. Κι όμως, είναι κι αυτό ένα παράθυρο σε μια πραγματικότητα που, όπως και με τη Γάζα, δεν μπορούμε επ’ ουδενί να φανταστούμε ή να κατανοήσουμε: μια πραγματικότητα όπου τα σπίτια έχουν όλα καταφύγια και κάθε τρεις και λίγο χτυπάνε οι σειρήνες και χώνονται όλοι μέσα, να μην τους έρθει καμιά ρουκέτα στο κεφάλι, στις 3 το πρωί, στις 4 το απόγευμα, στις 12 το μεσημέρι, οποιαδήποτε ώρα της ημέρας. Μια πραγματικότητα όπου δεν μπορείς να υπάρξεις με την ησυχία σου. Το Ισραήλ είναι μια στρατιωτικοποιημένη κοινωνία σε βαθμό που κανείς μας δεν μπορεί να διανοηθεί – ούτε φυσικά τα μυθοπλαστικά Γαλλάκια που εκπροσωπούν το σύνολο της ευρωπαϊκής αφέλειας στην οθόνη.
Κι επειδή αυτό το ξέρουν πολύ καλά οι Ισραηλινοί παραγωγοί, εστιάζουν σε προσωπικές ιστορίες εκδίκησης και όχι στο σύνολο του πολέμου. Ιδεολογικά άνισο; Sure. Αποτελεσματικό; You bet.
Ο Γκάρι Όλντμαν ξαναγίνεται Jackson Lamb, ο Τομ Χάρντι επιστρέφει στο «MobLand» μέσα σε ένα πραγματικό θρίλερ παρασκηνίου, ενώ οι ΜακΚόναχι και Χάρελσον παίζουν, επιτέλους, τους... εαυτούς τους.
Η σειρά που μας έβαλε στον κόσμο της ισραηλινοπαλαιστινιακής σύγκρουσης επιστρέφει σε μια πραγματικότητα εντελώς διαφορετική από εκείνη των προηγούμενων κύκλων
Μια νεαρή, μόνη μητέρα με μια «ασυνήθιστη» οικογένεια ανοίγει λογαριασμό στο Only Fans και εμείς απολαμβάνουμε στις οθόνες μας μια απολαυστικά τρυφερή οικογενειακή dramedy
21°
