Από Bill Callahan και James Blake μέχρι τους European Sun και τον Chip Taylor, μια επιλογή δίσκων που σημάδεψαν το πρώτο μισό του 2026
Με γνώμονα την υποκειμενικότητα που πλανιέται πάνω από κάθε κείμενο αυτής εδώ της στήλης -ειδικά όταν πρόκειται για λίστες- ας μιλήσουμε για μερικούς από τους καλύτερους δίσκους του πρώτου εξαμήνου του 2026.
Σημειώσεις επί σημειώσεων, διαφορετικά μπλοκ, διαφορετικά χαρτάκια, ένα χάος από δίσκους που στην αρχή μου άρεσαν κι ύστερα όχι τόσο, δίσκοι που δεν μ’ εντυπωσίασαν κι ύστερα τους αγάπησα. Δεν έχω την παραμικρή ιδέα αν τα 12 άλμπουμ που ακολουθούν θα είναι στα καλύτερα ολόκληρης της χρονιάς. Έχουν όμως αρκετές πιθανότητες…
Tyler Ballgame - For The First Time Again: Το είχα πει και στην αρχή: αυτός είναι ένας φανταστικός δίσκος. Η φωνή του Tyler είναι καταπληκτική, έτσι όπως κινείται κάπου ανάμεσα στον Tim Buckley, τον Harry Nilsson, τον Roy Orbison, θα τολμούσα να πω και τον Elvis Presley, αν αυτό δεν ήταν ιεροσυλία.
Madra Salach - It’s A Hell Of An Age: Ιρλανδική εναλλακτική φολκ με πολλές επιρροές από Pogues, όπως όλοι περιμέναμε αλλά και Lankum. Πιτσιρικάδες που βγάζουν απίθανο συναίσθημα με τραγούδια όπως το «Murphy Can Never Go Home».
Dead Goat - Dead Goat: Οι Ιρλανδοί τους θεωρούν σούπερ γκρουπ. Μέλη των Geckos, Malojian, Basement και Lost Boys σ’ έναν ακουστικό δίσκο που φέρνει στο μυαλό Crosby, Stills, Nash & Young με λίγο -ελάχιστο- ευρωπαϊκό χρώμα.
European Sun - When Britain Was Great: Αν οι Fall και οι TV Personalities ήταν από τα αγαπημένα σας συγκροτήματα στη δεκαετία του ’80, ο Jonathan Richman είναι ο μεγάλος σας ήρωας και οι Velvet Underground είναι ο λόγος για τον οποίο αποφασίσατε να ακούτε rock n’ roll, θα πάθετε πλάκα μ’ αυτό το obscure άλμπουμ των European Sun.
Tiwayo - Outsider: Κάθε δίσκος με παραγωγή από τον Adrian Quesada των Black Pumas, είναι βέβαιο ότι θα είναι γεμάτος από ενδιαφέροντα κιθαριστικά ριφ. Επιπλέον, ο Tiwayo έχει μια πλούσια soul μελωδική φλέβα που κάνει τον δίσκο να ακούγεται όμορφα από την αρχή μέχρι το τέλος.
Bill Callahan - Days Of 58: Παραδέχομαι ότι δεν είμαι διόλου αντικειμενικός με τον Bill Callahan. Είναι από τους αγαπημένους μου μουσικούς, ήδη από την εποχή των Smog. Στα 58 του και μετά από σοβαρό πρόβλημα υγείας, ηχογραφεί έναν βαθύτατο και μελωδικό δίσκο, δηλαδή μελωδικό με τους δικούς του όρους.
James Blake - Trying Times: Σπουδαία φωνή και σπουδαία ερμηνεία: το ομώνυμο τραγούδι είναι ίσως το πιο όμορφο από αυτά που άκουσα μέσα στο 2026. Ο υπόλοιπος δίσκος με έκανε να αναζητήσω ολόκληρη τη δισκογραφία του παραγωγού και μουσικού από το Λονδίνο. Δεν το λες και λίγο…
My Morning Jacket - Peacelands: Το «Peacelands» είναι ένα ακουστικό άλμπουμ με ακυκλοφόρητα τραγούδια διαμαρτυρίας, κάποια διασκευές και κάποια πρωτότυπες συνθέσεις. Θα έλεγε κανείς ότι μοιάζει περισσότερο με προσωπικό άλμπουμ του Jim James παρά με άλμπουμ της μπάντας. Δεν έχει καμία σημασία, το λατρεύεις με την πρώτη ακρόαση.
The Coral - 388: Το Tascam 388 είναι ένα αναλογικό οκτακάναλο που κυκλοφόρησε τη δεκαετία του 1980 και έγινε ιδιαίτερα αγαπητό σε DIY και indie μουσικούς. Είκοσι πέντε χρόνια μετά τον πρώτο τους δίσκο, οι Coral επιστρέφουν και πάλι στο οκτακάναλο από το οποίο ξεκίνησαν, δημιουργώντας έναν δίσκο με διάθεση αναλογική αλλά και διάθεση καλοκαιρινή.
Greg Foat and Sokratis Votskos with The Giorgos Pappas Trio - Impressions Of Samos: Ένας από τους πολύ σημαντικούς Άγγλους πιανίστες, συνθέτες και παραγωγούς, ο Greg Foat βρίσκεται για διακοπές στη Σάμο όπου συναντά τον πολυοργανίστα Σωκράτη Βότσκο και το τρίο του Γιώργου Παππά. Όλοι μαζί αυτοσχεδιάζουν και ηχογραφούν σε διάφορα σημεία του νησιού -παραλίες, σπηλιές κλπ.- με χαρακτηριστικό των ήχο των τζιτζικιών σε κάποιες συνθέσεις.
Chip Taylor - Words From Holy Gardens: Ο Chip Taylor είναι ο άνθρωπος που έγραψε μεγάλα τραγούδια όπως το «Wild Thing» και το «Try Just A Little Bit Harder». Είναι ο άνθρωπος που δεν σταμάτησε να γράφει και να ηχογραφεί μέχρι σήμερα. Είναι ο άνθρωπος που στα 85 του χάνει τη σύντροφό του, παίρνει μια κιθάρα και γράφει έναν ολόκληρο δίσκο στη μνήμη της. Συγκίνηση.
Tim Allhoff - Between Here And Nowhere (A Tribute To Haruki Murakami): Ο πιανίστας Tim Allhoff στο ενδέκατο άλμπουμ του, διαλέγει συνθέσεις από Beatles και Dylan μέχρι Miles Davis και Duke Ellington κι από εκεί μέχρι Schumann και Janacek, που αναφέρονται στα βιβλία του Μουρακάμι, προσθέτει και μερικά δικά του και δημιουργεί έναν δίσκο που κινείται κάπου ανάμεσα στην αυτοσχεδιαζόμενη και τη μεταμινιμαλιστική μουσική. Αριστούργημα!
18°
