Από τον Έλβις στον Μπόουι: 8+1 γεννήσεις σπουδαίων μουσικών την ημέρα που ανοίγουν ξανά τα σχολεία

Δεν είναι ένας, δεν είναι είναι δύο, δεν είναι τρεις… Εννιά σημαντικοί άνθρωποι της μουσικής γεννήθηκαν σαν σήμερα

Γιάννης Χρήστου (1926)

Ο Γιάννης Χρήστου είναι μία από τις σημαντικότερες μορφές της σύγχρονης ελληνικής μουσικής και της διεθνούς πρωτοπορίας. Το έργο του έχει φιλοσοφικό βάθος και αντλεί στοιχεία από περιοχές μυστικιστικές, στις οποίες η ελληνική μουσική δεν είχε φτάσει ποτέ πριν από εκείνον και θα τολμούσα να πω ούτε και μετά. Στο εμβληματικό του κείμενο «Ένα Πιστεύω για τη Μουσική», σημειώνει:

«Η απουσία μεταμορφωτριών δυνάμεων διατηρεί τα ακουστικά συμβάντα σε ένα και μόνο επίπεδο, ικανοποιώντας έτσι μόνο το διακοσμητικό μας αισθητήριο. Η τέχνη που δεν εξαιρείται πάνω από το επίπεδο αυτό πιθανόν να είναι έντεχνη, αλλά δεν έχει πια κανένα νόημα. Πιστεύω πως έχει πολύ μεγαλύτερο ενδιαφέρον μια τέχνη με υπόσταση λυτρωτική από μια τέχνη διακοσμητικής φύσεως. Λυτρωτική, με την έννοια του ότι μας απελευθερώνει από την κοινή χωρο-χρονική συνέχεια και μας προσανατολίζει σε άλλες περιοχές εμπειρίας».

Με οπτικές σαν κι αυτή, ο Χρήστου αμφισβητεί τα παραδοσιακά όρια της σύνθεσης, και στο συνολικό του έργο εισάγει έννοιες όπως ο αυτοσχεδιασμός και η αίσθηση της μουσικής ως βιωματικού γεγονότος.

Έλβις Πρίσλεϊ (1935)

Ο Έλβις Πρίσλεϊ είναι ο βασιλιάς του Ροκ εν Ρολ! Συνδύασε αφροαμερικανικά μουσικά στοιχεία με τη λευκή λαϊκή μουσική, δημιουργώντας έναν νέο, εκρηκτικό ήχο. Η φωνή, η σκηνική παρουσία και η σωματική του έκφραση προκάλεσαν έντονες αντιδράσεις από τους συντηρητικούς κύκλους της Αμερικής. Η επιρροή του ξεπερνά τη μουσική και καθορίζει ολόκληρη τη μαζική κουλτούρα του 20ού αιώνα. Και –τι τα θέλεις;– είναι ο βασιλιάς, λέμε!

Σίρλεϊ Μπάσεϊ (1937)

Η Σίρλεϊ Μπάσεϊ αποτελεί μία από τις σημαντικότερες φωνές της διεθνούς ποπ και τζαζ σκηνής. Έγινε γνωστή μέσα από τα τραγούδια των ταινιών του Τζέιμς Μποντ, όπως το «Goldfinger», τα οποία συνέδεσαν τη φωνή της με την έννοια της μεγαλοπρέπειας και της θεατρικότητας στη μουσική. Η συμβολή της έγκειται στην ανάδειξη της ερμηνείας ως πρωταγωνιστικού στοιχείου, επηρεάζοντας πλήθος ερμηνευτών.

Ρόμπι Κρίγκερ (The Doors - 1946)

Ο Ρόμπι Κρίγκερ, κιθαρίστας και συνθέτης των Doors, συνδύασε την ψυχεδέλεια με στοιχεία από φλαμένκο, μπλουζ και τζαζ, διαμορφώνοντας έναν έντονα αναγνωρίσιμο ήχο. Η τεχνική του, συχνά χωρίς πένα, έδωσε ρευστότητα και εκφραστικότητα στην κιθάρα. Ως συνθέτης, υπέγραψε εμβληματικά τραγούδια όπως το «Light My Fire», συμβάλλοντας αποφασιστικά στην επιτυχία και την καλλιτεχνική ταυτότητα των Doors.

Ντέιβιντ Μπόουι (1947)

Ο Ντέιβιντ Μπόουι ήταν ένας από τους πιο σημαντικούς μουσικούς του ροκ. Ανανεωνόταν διαρκώς, εντάσσοντας στο μουσικό του ύφος κάθε σύγχρονο ιδίωμα. Αμφισβήτησε τα στερεότυπα ως προς τη μουσική και με τις συχνές μεταμορφώσεις του επηρέασε βαθιά τη μόδα, την αίσθηση του ερωτικού προσανατολισμού και τη μουσική δημιουργία παγκοσμίως.

Τέρι Σιλβέστερ (Hollies - 1947)

Ο Τέρι Σιλβέστερ και οι Hollies υπήρξαν από τα πιο επιτυχημένα συγκροτήματα της δεκαετίας του 1960, γνωστοί για τις πλούσιες πολυφωνίες και τη μελωδική τους γραφή. Ο Τέρι Σιλβέστερ αντικατέστησε τον Γκράχαμ Νας και συνέβαλε καθοριστικά στη διατήρηση της εμπορικής επιτυχίας τους. Ηχογράφησε μαζί τους τραγούδια που γνώρισαν διεθνή επιτυχία, όπως το «Sorry Suzanne» και το «He Ain’t Heavy, He’s My Brother».

Steve Garvey (Buzzcocks - 1958)

Ο Στιβ Γκάρβεϊ υπήρξε καθοριστική μορφή του βρετανικού πανκ ως μπασίστας των Buzzcocks, ενός από τα σημαντικότερα συγκροτήματα του είδους. Η συμβολή του ήταν κρίσιμη στη διαμόρφωση του χαρακτηριστικού ήχου του συγκροτήματος, που συνδύαζε την ενέργεια και την ωμότητα του πανκ με έντονη μελωδικότητα και συναισθηματικό βάθος. Έτσι, συνέβαλε στην ανάπτυξη των εκφραστικών δυνατοτήτων του ιδιώματος, αποδεικνύοντας ότι το πανκ μπορούσε να είναι ταυτόχρονα άμεσο αλλά και μελωδικό.

Άντριου Γουντ (Mother Love Bone - 1966)

Ο Άντριου Γουντ και οι Mother Love Bone ήταν προάγγελοι του grunge κινήματος του Σιάτλ. Ο Γουντ περνούσε στην ερμηνεία του στοιχεία glam rock, hard rock και punk. Η πρόωρη απώλειά του το 1990 ανέκοψε την ανερχόμενη πορεία των Mother Love Bone αλλά έφερε τη δημιουργία των Pearl Jam από τους Τζεφ Άμεντ και Στόουν Γκόσαρντ.

Τερέζα Σαλγκέιρο (Madredeus - 1969)

Στην Πορτογαλία, η Τερέζα Σαλγκέιρο και οι Madredeus ανέδειξαν έναν ιδιαίτερο ήχο που συνδυάζει το παραδοσιακό fado με στοιχεία λόγιας και σύγχρονης μουσικής. Η φωνή της Σαλγκέιρο, καθαρή, λυρική και γεμάτη ευαισθησία, υπήρξε το κεντρικό εκφραστικό μέσο του συγκροτήματος και καθόρισε την ταυτότητά του.