Lightning Seeds, χθες βράδυ: Σου λείπει κι εσένα εκείνη η Θεσσαλονίκη της δεκαετίας του ΄90;

«Πεθαίνεις στα τριάντα, κηδεύεσαι στα εβδομήντα» / «Η κατανάλωση δεν είναι δημιουργία» / «Μην τρώτε τον εαυτό σας, φάτε τους γονείς σας» και ξεκινώντας με το «Life’s too short» αυτόματα τα χρόνια αρχίζουν να μετρούν αντίστροφα με τέτοια απίστευτη επιτάχυνση που, ταχυδακτυλουργικά, η βροχερή Κυριακή της 28ης Σεπτεμβρίου του 2025 μεταμορφώνεται σε Κυριακή της 12ης Ιούνιου 1994. Και από το WE εκτοξεύομαι στον Μύλο. Τον Μύλο εκείνης της Κυριακής που ο Ian Broudie με τους Lightning Seeds (featuring Terry Hall) ήρθαν στη Θεσσαλονίκη, όμως τζίφος, αφού με το ζόρι πρόλαβαν να πουν επτά τραγούδια: η βροχή χάλασε τη γιορτή και το σόου τους πήγε ματαιωμένο από καλοκαιρινό κατακλυσμό. 

Να, όμως, που τριάντα και ένα χρόνια μετά από εκείνο το ματαιωμένο live, που για τους άρρωστους Σαλονικάι Britάκηδες της εποχής παρέμενε συναυλιακό απωθημένο ολκής, να τοι οι «Σπόροι» να συνεχίζουν με «Change» και «Sense», και κάτω τους να συνεδριάζει απαρτία όλη εκείνη η Θεσσαλονίκη που στον Μύλο είχε πάει καβάλα σε ένα πορτοκαλί λεωφορείο. 31 με φυσούνα, από τα παλιά, τα πορτοκαλί του ΟΑΣΘ, τα ορθόδοξα. 

© Στέφανος Τσιτσόπουλος

Μύλος, δεκαετία του ’90, ωραία χρόνια και όχι μόνο με Lightning Seeds, αλλά και Suede, Echobelly, Beautiful South, Stereolab – ο ανθός της βρετανικής ποπ πέρασε από τα μέρη μας εκείνες τις νύχτες που ενεργειακά ήταν πουσαρισμένες από τον 88μισό και τα δισκοπωλεία Λωτός, Rollin Under και Kinetik. Λίγο μετά μας έσκασε μέχρι κι ο Τζάρβις Κόκερ στο Art House και τσιμπιόμασταν μην πιστεύοντας πως αυτό που ζούσαμε και χορεύαμε ήταν αληθινό. Αλλά ήταν. Απόλυτα. 

Πίσω στο λάιβ, ο Ian και οι «Σπόροι» δεν αστειεύονται, παίζουν ένα παραδεισένιο greatest hits με «Perfect», «Lucky you», «Three Lions», «Pure», «Be my baby» και είναι τόσο συγκινητικά τέλειοι, που παραμιλώ. Και ορκίζομαι πως, όταν γυρίσω στο σπίτι, θα ψάξω να βρω το αντίτυπο του «Generation X» του Ντάγκλας Κόπλαντ, για να ανατρέξω στο λήμμα «Συναισθηματική Έκρηξη Κέτσαπ»: Η καταπίεση πεποιθήσεων και συναισθημάτων από κάποιον, ώσπου εκρήγνυνται όλα μαζί, σοκάροντας και προκαλώντας σύγχυση σε εργοδότες και φίλους, οι περισσότεροι από τους οποίους πίστευαν πως όλα πήγαιναν περίφημα. Γιατί όλοι ξέρουμε πως η σύγχρονη μουσική είναι σκατά, γιατί ακούω αυτά τα αστεράτα σινγκλ από τους Lightning Seeds και συνεχίζω να τσιτάρω από μέσα μου Ντάγκλας Κόπλαντ, όπως το άλλο κορυφαίο που έγραψε περί «Υπερβολικής Δόσης Ιστορίας, με κυριότερο σύμπτωμα την εξάρτηση από τις εφημερίδες, τα περιοδικά και τα τηλεοπτικά δελτία ειδήσεων».

Η set list της συναυλίας

Όλα τα παραπάνω, σκέφτομαι όταν οι «Σπόροι» μάς αποχαιρετούν με το «Life of Riley», αντικαταστάθηκαν με σόσιαλ και πλατφόρμες, αλλά το «Generation X» του Κόπλαντ κρατάει ακόμα, όπως κρατάνε ακόμα ακμαίοι και αμετανόητα ρομαντικόφρονες και οι Lightning Seeds. Σκέψου, κάνω από μέσα μου, σκέψου, μόλις βγούμε από το WE να μην αντικρίσουμε την 3η Σεπτεμβρίου, αλλά τα τρένα πίσω από τον Μύλο, αν τυχόν αυτή η φοβερή συναυλία-χρονομηχανή αποφασίσει να μας ξαποστείλει πίσω. Και άνετα μετά από εδώ μπορούμε να πάμε στη μεταμεσονύχτια προβολή του Reservoir Dogs του Ταραντίνο στον Έσπερο. Ή για ένα ποτό στον Μπαχτσέ, που μετακόμισε για τον χειμώνα από την Περαία στη Βογατσικού. Ακόμα και στο Acid, κάτω από το γήπεδο του ΠΑΟΚ στην Τούμπα, που βαράνε ρέιβ μέχρι πρωίας ο Ολλανδός και κάτι φίλοι του μπορούμε να διακτινιστούμε, αν και έχω κάτι πληροφορίες εκ των έσω που λένε να κάνουμε κράτει, γιατί το βράδυ ίσως γίνει ντου από την αστυνομία και δεν είμαστε για να μπλέκουμε. 

Μπα, τίποτα από τα παραπάνω δεν έγινε, οι Seeds χαιρέτησαν κατασυγκινημένοι, εμείς τους δοξάσαμε και τους ευχηθήκαμε καλό δρόμο πίσω για το Λίβερπουλ κι όταν βγήκα έξω από το WE, συνέχιζε να βρέχει σε ρυθμό 2025.