Φώτης Μπενάρντο: Έτσι έζησα την τελευταία συναυλία των Black Sabbath με Ozzy στο Μπέρμιγχαμ

Μια από τις πιο σημαντικές αποφάσεις που πήραμε σαν ζευγάρι με την Πηνελόπη, ήταν το να κανονίσουμε με όποιο τρόπο να βρεθούμε σε αυτό το ιστορικό μέρος απ’ όπου ξεκίνησαν όλα. Να ζήσουμε την αποχαιρετιστήρια συναυλία των Black Sabbath στο Μπέρμιγχαμ.

Το χρωστούσαμε στον εαυτό μας.

Στα 12 χρόνια που είμαστε μαζί, ήταν η πρώτη φορά που πηγαίναμε μαζί στο εξωτερικό για διασκέδαση και όχι για δουλειά.

Τρελό, κι όμως αληθινό.

Το γεγονός ότι αυτή η συναυλία θα ήταν και η τελευταία των Black Sabbath στη γενέτειρά τους, το Μπέρμιγχαμ, είχε τεράστια σημασία για εμάς και για πολύ κόσμο που έχει μεγαλώσει με τον σκληρό ήχο που «γέννησε» αυτή η μπάντα το 1970.

Κανονίστηκε χωρίς δεύτερη σκέψη με τους φίλους μας Αντρέα και Φιλίτσα.

Κλείσαμε ένα σπίτι 20 λεπτά από το Villa Park για 3 ημέρες ώστε να έχουμε την άνεση να επισκεφτούμε την πρώτη ημέρα το μουσείο που είχε στηθεί ως φόρος τιμής προς τον Ozzy Osbourne, ένα σημείο στην πλατεία με φωτογραφίες από την ιστορία και πορεία της μπάντας ανά τα χρόνια, καθώς και το περιβόητο παγκάκι με τις 4 θρυλικές φιγούρες στην ονομαζόμενη πια Black Sabbath Bridge.

Η ημέρα του live είχε φτάσει.

Ξεκινήσαμε πολύ νωρίς για να προλάβουμε να μπούμε με άνεση στον χώρο. Η διοργάνωση ήταν φανταστική και όλα έδειχναν να είναι σωστά και οργανωμένα. Μπήκαμε στην αρένα από τους πρώτους και πιάσαμε θέση περιμένοντας την πρώτη μπάντα που θα άνοιγε αυτό το ιστορικό event.

Μόλις φτάσαμε και αντικρίζοντας τους χιλιάδες θεατές που βρέθηκαν στο Villa Park απ’ όλο τον κόσμο ένιωσα πραγματικά πολύ τυχερός που θα βρισκόμουν στην πιο σημαντική συναυλία της ιστορίας αυτής της μουσικής.

Βλέποντας τον Ozzy στον θρόνο του στην αρχή ένιωσα θλίψη. Το να βλέπεις ένα από τα είδωλά σου να μην μπορεί να σταθεί στα πόδια του, σου προκαλεί μια στεναχώρια. Βλέπεις ότι ο χρόνος είναι σκληρός τιμωρός. Από την άλλη, μόλις ξεκίνησε το show και έβλεπα τον Ozzy να θέλει να σηκωθεί, φάνηκε το μεγαλείο της ψυχής του και πόσο πολύ ήθελε να βρίσκεται εκείνη τη στιγμή επάνω στο stage. Δέος.

Είχα ξαναδεί τους Black Sabbath πολλά χρόνια πριν, χωρίς όμως τον Bill Ward πίσω από τα τύμπανα. Μια από τις πιο δυνατές στιγμές της συναυλίας ήταν όταν βγήκε ο Steven Tyler και με performance 20χρονου έπαιξε το «Whole Lotta Love» παρέα με τον Ronnie Wood, τον Chad Smith στα τύμπανα, τον Nuno Bettencourt, Tom Morello και Andrew Watt στην κιθάρα και τον Rudy Sarzo στο μπάσο.

Οι μπάντες που ξεχώρισαν με το performance τους και τον ήχο τους εκείνη την ημέρα  κατά την άποψή μου ήταν οι Lamb of God και οι Gojira οι οποίοι είχαν ίσως έναν από τους καλύτερους ήχους της βραδιάς.

Δεν θα μπορούσα να μη χαζέψω το drum-off με Travis Barker, Danny Carey και Chad Smith. 3 drummers με εκπληκτική τεχνική κατάρτιση, προσεγγίζουν διαφορετικά ο καθένας τα κομμάτια των Sabbath, αλλά και ότι ο καθένας με τα βιώματά του και τις επιρροές του, αφήνει το δικό του αποτύπωμα. Ήταν όλοι φανταστικοί με τον δικό τους τρόπο και κυρίως ο καθένας με την ιδιαιτερότητα και την ταυτότητα του ήχου του.

Έχω την τύχη στα 25 χρόνια που βρίσκομαι σε αυτή τη σκηνή να έχω βρεθεί και να μοιραστώ τη σκηνή με τεράστια ονόματα της heavy μουσικής κυρίως σε φεστιβάλ του εξωτερικού. Παραμένω όμως πάντα οπαδός. Το να βρίσκομαι σε αυτή τη συναυλία το θεωρούσα χρέος μου, ως προς τη μουσική που υπηρετώ και αγαπώ τόσα χρόνια.

Το να βρεθώ ανάμεσα στους 45.000 οπαδούς στον τελευταίο χαιρετισμό των Black Sabbath στο μέρος όπου όλα ξεκίνησαν, ήταν η μεγαλύτερη χαρά και ταυτόχρονα μεγαλύτερη συγκίνηση που μπορεί να νιώσει κάποιος.

Όταν ο Ozzy τραγούδησε το «Mama I’m Coming Home», ήμασταν όλοι βουρκωμένοι και γνωρίζαμε πως όντως αυτό ήταν το τελευταίο αντίο.

Οι Black Sabbath είναι οι πατέρες του metal. Όλες οι μπάντες που βρίσκονταν στο χώρο, ξεκίνησαν να γράφουν τη δική τους ιστορία έχοντας ως κύρια επιρροή τον ήχο τους. Το ομώνυμο κομμάτι του πρώτου δίσκου, «Black Sabbath», με επηρέασε ως ντράμερ, ήταν η αρχή μιας νέας εποχής, ενός νέου ήχου – σκοτεινού. Το ξεκίνημα του heavy ήχου.

Αυτή η εμπειρία θα με κάνει σίγουρα να αναθεωρήσω για κάποιες μου απόψεις, αλλά και ταυτόχρονα να αναρωτηθώ ποια θα είναι η μπάντα που θα πάρει τα σκήπτρα για να συνεχίσει αυτό που ξεκίνησε η παρέα από το Μπέρμιγχαμ.

Αυτό που κρατώ και θα ήθελα να μεταφέρω από αυτό το live σε όλους αυτούς τους μουσικούς που προσπαθούν καθημερινά να είναι τέλειοι τεχνικά, είναι να προσπαθούν να είναι αληθινοί και να τους νοιάζει πιο πολύ το πώς θα μεταφέρουν το συναίσθημα, την «ψυχή», γιατί αυτό που είδα μπροστά μου, στην ουσία ήταν μια παρέα από πιτσιρικάδες που έζησαν ένα όνειρο, και κατάφεραν να μεταδώσουν στον κόσμο τα όνειρά τους με μελωδίες και στίχους φτιαγμένοι από έναν άλλο κόσμο, τον κόσμο των Black Sabbath.