Δρόμοι, άνθρωποι, στιλ, ιδέες, τάσεις, γεύσεις, ήχοι, τέχνη και urban μητροπολιτικό πρόσημο. Μια καθημερινή ανταπόκριση με όλα τα νέα και σφραγίδα 100% Θεσσαλονίκη.
To 1988ο Στίλπων Νέστωρ την κοπάνησε από τη Θεσσαλονίκη για το Παρίσι. Πίσω του αφήνει ένα βαρύ κιθαριστικό βιογραφικό: στα 18 του κιθαρίζει με τους Μακεδονομάχους του Νίκου Παπάζογλου και του αυτοκαταστροφικού κιθαρίστα Τέρι Παπαντίνα. Αργότερα εντάχθηκε στην Εταιρεία Καλλιτεχνών του Παύλου Σιδηρόπουλου, ενώ με τον εθισμένο στο ροκ και την πρέζα Παπαντίνα ξανανταμώνουν στους Bicycle (μπαντάρα, να σημειωθεί). Τον Στίλπωνα τον γνώρισα λίγο πριν φύγει στη Γαλλία, τότε που έπαιζε με τους Rodondo Rocks, γκρουπ που στα πέριξ του Ντορέ της εποχής (Φλου, Λωτός, Time Out, Δον Κιχώτης) και στη μυθική υπόγα Basement, το Berlin, το El Lay και το Λούκι Λουκ σκόραραν φήμη καλή. Και δύο δίσκους.
Ο Νέστωρ είχε μια βιρτουοζιτέ κι ένα παίξιμο νευρικό και στακάτο, που όμως όταν χαμήλωναν οι εντάσεις και τα πυρετικά ακόρντα, στα σλόου, ήταν σκέτο συναίσθημα. Οι Rodondo Rocks έπαιζαν καθηλωτικά, θυμάμαι τον Στίλπωνα να κελαηδά αντικριστά με τον Γιώργο Χριστιανάκη και μαζί τους να γκρουβάρει ο Κώστας Αθυρίδης. Ένας άλλος Αθυρίδης, ο Δημήτρης, χρόνια αργότερα στο ντοκιμαντέρ T 4 Trouble and the Self Administration Society κατέγραψε την ιστορία του Παπαντίνα: «Ξυπνάω στις 8 το πρωί, ξυρίζομαι, πίνω καφέ και γύρω στις 10 θέλω ν’ αυτοκτονήσω». Ο Παπαντίνας (αιωνία του), ο γκουρού του Στίλπωνα στη μουσική, ήταν βουτηγμένος στην κατάθλιψη και τις καταχρήσεις. Τον λες και κακή επιρροή. Όμως ο Νέστωρ γλίτωσε από τα μπερδέματα όταν άλλαξε πόλη. Στο Παρίσι μουσικάντισε με τους Cloud Commission (κυκλοφόρησαν ένα EP το 1995). Παράλληλα, ρόκαρε και με τους The Opry Dropouts, μέλος των οποίων ήταν ο παρισινός καλτ ήρωας (ακόμα και σήμερα) Delaney Blue. Για την ιστορία, ο Delaney Blue ήταν κολλητάρι του Τζόνι Θάντερς και, πέραν άλλων, έγραψε μουσική για τις ταινίες του Πάνου Κούτρα Xenia και Dodo. Μικρός που είναι ο κόσμος!
Κάπου στην πορεία ο Νέστωρ το γύρισε στην τζαζ και τη φολκ, ηχογραφώντας στο Λονδίνο με ένα τρίο - ίσως το κουλάρισμά του να είχε να κάνει και με το ότι εργάστηκε στον ΟΟΣΑ. Γιατί στην περίπτωση αυτού του τύπου, δεν έχουμε να κάνουμε με έναν πλάνητα ρέμπελο καλλιτέχνη, αλλά με μια πολύ ιδιάζουσα μορφή. Μετά τον ΟΟΣΑ έφτιαξε τη Nestor Advisors Ltd-Corporate Goverance Consulants. Το 2020 το Χρηματιστήριο Αθηνών και ο σύνδεσμος βιομηχανιών Ελλάδος τον προσκάλεσαν στη γενέθλια πόλη για να μιλήσει με θέμα «Εταιρική Διακυβέρνηση και Βιώσιμη Ανάπτυξη - Σύγχρονες τάσεις και η σημασία τους για τις ελληνικές επιχειρήσεις».
Και προχθές, έχοντας πλέον πουλήσει την εταιρεία του κι έχοντας επιστρέψει στον ηλεκτρισμό της ροκενρόλ καψούρας που δεν φεύγει με τίποτα, ο Στίλπων ξαναβρέθηκε στην πόλη. Δυτικά. Στο κλαμπ του Μύλου. Τον Μύλο τον αγαπώ. Αλλά και τον μισώ, και μισό λεπτό παρένθεση για να εξηγηθώ: Εδώ έζησα, δούλεψα, γλέντησα και πέρασα υπέροχα χρόνια, είδα, χειροκρότησα, γνώρισα και μίλησα με ήρωες που κανονικά θα έπρεπε να ξενιτευτώ σαν τον Στίλπωνα για να τους ανταμώσω. Για τους ίδιους λόγους που αν ανοίξεις την καρδιά μου μέσα της θα βρεις το γράμμα Μ (δεν σημαίνει, επομένως, μετρό), τον Μύλο τον αποφεύγω. Η τωρινή του εικόνα με θλίβει. Μαραζωμένος χώρος, σκοτεινός, χωρίς γραμμή και συγκροτημένη αισθητική όπως κάποτε, με αποσπασματικές πλέον συναυλιακές εκλάψεις. Δεν είναι και η καλύτερή μου να με κατακλύζει η νοσταλγία για το χθες και να μιλώ σαν σκατόγερος, αλλά εκεί με πιάνει.
Επιστρέφω στον Στίλπωνα. Αλλά επιστρέφω και στον Μύλο, αδύνατον να μην παραβρεθώ στο… σουαρέ, καθώς εκλεκτά πλάσματα έσκασαν μύτη στο κλαμπ προχθές που ο Νέστορας επέστρεψε στη Θεσσαλονίκη. Και πώς επέστρεψε! Ο ντράμερ Danny Montgomery τυμπάνισε με τους Percy Sledge και Mose Allison, ο πληκτράς Paul Walfisch έγραψε ιστορία με τους Syl Sylvain των New York Dolls, Dead Boys, Swans, Love and Rockets και Alex Chilton. Ο Marten Ingle στο μπάσο (Marten Ingle Band, Tony Allen) και ο Steven Forward στην κιθάρα (Ray Charles, Pretenders, Fischer-Z και Squeeze) αρμολόγησαν την ιδανική rhythm section. Ανέβηκε στη σκηνή όπως του άξιζε αλλά και μας άξιζε.
Το The Second Cloud Commission, η επιστροφή του, ηχογραφημένο στα La Frette Studios, κυκλοφόρησε τον Σεπτέμβριο του 2024 και είναι διαθέσιμο εκτός από Spotify | Apple Music | YouTube και σε δίσκο βινυλίου. Show time: Η παράσταση άρχισε με τον Νέστορα (ναι, είναι ο γιος του νομικού και πολιτικού Στέλιου Νέστορα, αν από ώρα αναρωτιέσαι τι σχέση έχουν), να ανεβαίνει στο πάλκο σαν ρέπλικα του Ντίλαν με φορεμένο το καπέλο της εποχής του Desire. Και ζήτω τους! Άκουσα ένα υπέροχο κράμα από μπούγκι και βρόμικα κιθαριστικά ριφ - παραπομπή στην εποχή των Rolling Stones στην Κυανή Ακτή. Άκουσα εξωφρενικά, έξω καρδιά και εξαίρετα παιγμένο το Take Me To The River των Talking Heads και απόρησα με τη δαιμονική ευκολία του σχήματος να παιανίζει με μια ευρεία γκάμα αναφορών (Tony Joe White και Television), ηλεκτρική φολκ και ψυχεδέλεια (Byrds, Buffalo Springfield).
Για το τέλος (αυτό έλειπε) προς επίρρωση των παραπάνω, εκλεισαν με το Dead Flowers των Stones. Σαν να μην πέρασε μια μέρα για τον Στίλπωνα, που έζησε εδώ, διακτινίστηκε στον κόσμο, έκανε πράγματα, έπαιξε διάφορα και έσκασε ξαφνικά μια νύχτα πίσω πάλι στη Θεσσαλονίκη, για να μας βρει όλους μας ανυπόμονους να μάθουμε πώς πέρασε κι αυτός κι εμείς τα τελευταία χρόνια. Μαγικά είναι κι έτσι πρέπει η απάντηση.
Από τα καμαρίνια της Πλάκας στις Εγγαρές, ο κιθαρίστας και παραγωγός κουβαλά δεκαετίες ελληνικής μουσικής και μια επίμονη επιθυμία: να παίζει όπως γουστάρει
Ολοκληρώθηκε η προπώληση για τη μεγάλη συναυλία της 26ης Σεπτεμβρίου – Οι τελευταίες πρόβες, οι εκπλήξεις του σόου, οι ώρες προσέλευσης και η παράταση των δρομολογίων του ΗΣΑΠ
20°
