Ντέιβιντ Μπόουι - Εννιά χρόνια από τον θάνατό του: Ο Γιώργος Φλωράκης γράφει για τις μεταμορφώσεις και την επιρροή τού πρωτοπόρου μουσικού
Αν είχες δώσει προσοχή στους στίχους και το γενικότερο imagery του «Lazarus» από το τελευταίο album του Ντέιβιντ Μπόουι, το «Blackstar», ίσως είχες καταλάβει ότι κάτι δεν πήγαινε καλά. Ότι ο Βρετανός μουσικός ένιωθε να πλησιάζει το τέλος του. Αν όμως δεν είχες δώσει προσοχή στο συγκεκριμένο τραγούδι, ο θάνατος του Ντέιβιντ Μπόουι σε βρήκε απροετοίμαστο…
Στα θέματα φύλου και σεξουαλικής ταυτότητας, ονειρευόμασταν την απόλυτη αποδοχή κάθε επιλογής. Ονειρευόμασταν να σπάσουμε κάθε ταμπού της προηγούμενης γενιάς, υπερασπίζοντας την ελευθερία κάθε ανθρώπου να είναι -και να φαίνεται- όπως νιώθει. Μόνο που ο Ντέιβιντ Μπόουι το είχε κάνει αυτό από την εποχή που ήμασταν παιδιά. Είχε υιοθετήσει ένα ανδρόγυνο image, που είχε προκαλέσει πολύ έντονα κάθε συντηρητικό πνεύμα στα early seventies.
Θέλαμε να υποστηρίξουμε ότι η μουσική είναι μία και αδιαίρετη, πηγαίνοντας κόντρα στους μεγαλύτερους που διαχώριζαν το κλασικό rock από το new wave, θεωρώντας το πρώτο πολύ σημαντικότερο από το δεύτερο. Κι εμείς, που ακούγαμε με το ίδιο πάθος Νiλ Γιανγκ και Cure, Velvet Underground και Joy Division, Emerson, Lake and Palmer (το «Trilogy» περισσότερο απ’ όλα) και Bauhaus, ήμασταν έτοιμοι να επαναστατήσουμε απέναντι σε κάθε φανατικό παλαιοροκά πατέρα. Και αν θεωρήσουμε ότι ο Ντέιβιντ Μπόουι είχε ξεκινήσει να παίζει μουσική λίγο πριν τα mid sixties, ταίριαζε σε κάποιον παλαιοροκάδικο ρόλο. Μόνο που ποτέ δεν τον πήρε. Αντίθετα, έπαιζε από πολύ νωρίς κάθε ιδίωμα που θα μπορούσαμε να φανταστούμε. Ανακάτευε το παραδοσιακό rock με τη soul, πρόσθετε ηλεκτρονικά, τραβούσε τις εμφανίσεις του στη σκηνή προς το art rock, συνδημιουργούσε το glam και οδηγούσε μέσω του image αλλά και του ήχου του προς τη γέννηση ενός Ρόμπερτ Σμιθ ή μιας Σούζι Σου, γινόταν ο προάγγελος της new wave αισθητικής.
Όταν πιάσαμε επαφή με το «Life On Mars?» αρχίζαμε να αισθανόμαστε πόσο μεγάλο πράγμα θα ήταν το «Ziggy Stardust» που θα ακολουθούσε -το αφήνω για το τέλος, αυτό-, όταν έσκαγε η τριλογία του Βερολίνου και ο χαρακτήρας του Thin White Duke αναρωτιόμασταν, πώς γίνεται κάποιος μουσικός να αλλάζει τόσο εύκολα ταυτότητα και να παραμένει τόσο συγκλονιστικός, τι στο καλό ήταν αυτός ο απόλυτα αινιγματικός Μπράιαν Ίνο, τι είναι αυτά τα σκοτάδια του «Station To Station», πώς γίνεται να κάνεις εμπορικότατο άλμπουμ και να είναι τόσο καλό όσο το «Scary Monsters», πόσο παράξενος είναι ο κόσμος το «Diamond Dogs» -δεν υπήρχε ο όρος «δυστοπία» το 1974-, πόσο μεγάλο τραγούδι είναι το «Wild Is The Wind» και ποια είναι αυτή η Nina Simone που το έχει επίσης τραγουδήσει, τι εξωφυλλάρα είναι αυτή στο «Aladin Sane», τι ωραίο τραγούδι είναι το «Lady Grinning Soul» και τι απίθανο το λογοπαίγνιο του τίτλου: «A Lad Insane»…
Άφησα για το τέλος έναν από τους σημαντικότερους δίσκους στην ιστορία της μουσικής του 20ού αιώνα, το «The Rise And Fall Of Ziggy Stardust and The Spiders From Mars», ξέροντας ότι δεν έχω τις λέξεις που θα μπορούσαν να περιγράψουν τα συναισθήματα που γέννησε.
Με στοιχεία από την blues και τη soul μουσική και στίχους που αντλούν υλικό από τις προσωπικές του ιστορίες, προσπαθεί να δημιουργήσει έναν διαφορετικό κόσμο
17°
