Release Athens x SNF Nostos: To «παγωμένο» ραντεβού με τη Siouxsie στην Αθήνα

Ένα επαναληπτικό punk γλέντι από τους Viagra Boys, ένα τίμιο ταξίδι στα περασμένα από τους Echo & The Bunnymen και ένα «παγωμένο» ραντεβού με τη Siouxsie Sioux έριξαν την αυλαία στη μουσική συνέργεια του Release Athens με το SNF Nostos, την Παρασκευή 23 Ιουνίου.

Υπάρχουν live σαρωτικά που σε παρασύρουν σε ξέφρενους ρυθμούς και σε τυλίγουν σε εκπλήξεις, υπάρχουν και άλλα που ελλείψει εκπλήξεων και εκρήξεων μπορεί να αποτιμηθούν σε μια πρώτη ανάγνωση flat και υποτονικά διατηρούν ωστόσο τη σημασία τους κρυμμένη στις λεπτομέρειες σημαντικών ραντεβού με τη μουσική ιστορία και τους θρύλους που την ενσάρκωσαν. Αυτή η τρίτη και τελευταία ημέρα του Release Athens x SNF Nostos (και πέμπτη συνολικά για το φεστιβάλ ανήκε αναμφίβολα στη δεύτερη κατηγορία ρίχνοντας την αυλαία στην πιο επιτυχημένη μουσική συνέργεια των τελευταίων ετών που έβαλε θεμέλια για ακόμα καλύτερα επεισόδια στο εγγύς φεστιβαλικό μέλλον.

Αυτή η μέρα ήταν και η πιο ζεστή του φετινού Ιουνίου μέχρι στιγμής άξιζε όμως να φέρει όσους αγαπούν παθιασμένα τα σκοτεινά beats από νωρίς στην Πλατεία Νερού για να βάλουν στη συλλογή τους την επανεμφάνιση των In Trance 95, του synth ντουέτου των Alex Μαχαίρα και Νίκου Βελιώτη – ένα πραγματικό hidden gem του εγχώριου dark και minimal ήχου με τις ρίζες του στο 1988 από το οποίο είχαμε να λάβουμε δημιουργικά νέα εδώ και μια δεκαετία. Το opening act τους ήταν μια από τις πιο ευχάριστες under-the-radar εκπλήξεις του φετινού Release Athens που έσπειρε προσδοκίες για νέες κυκλοφορίες και επερχόμενα live -κατά προτίμηση υπό τη σκιά κάποιου ορθόδοξου σκοτεινάδικου.

Τα είκοσι λεπτά που μεσολαβούσαν για το δεύτερο act στο Ξέφωτο στις 19.30 έφτασαν ίσα ίσα καθώς η γεφυρούλα στο κανάλι του ΚΠΙΣΝ έσπασε ρεκόρ διελεύσεων από τόσο νωρίς. Ο λόγος ήταν φυσικά η πολυαναμενόμενη -τουλάχιστον από τους νεοπάνκηδες και τα indie kids- επιστροφή των Σουηδών Viagra Boys στην Ελλάδα, μετά τον απροσδόκητο συναυλιακό τους θρίαμβο το περασμένο καλοκαίρι με ένα από τα κορυφαία live ενός πολύ ανταγωνιστικού και φορτωμένου καλοκαιριού. Αν και, εκ των πραγμάτων, όχι το ίδιο φρενιασμένο με το περσινό και πολύ πιο «πολιτισμένο» το live της παρέας του Sebastian Murphy ήταν αδιαμφισβήτητα ένα μεγάλο hilghlight της μέρας με τον ίδιο να δίνει σταθερά ρεσιτάλ cool punk symbol, να κάνει μπάνιο σε ελληνική μπίρα, να ανάβει τσιγάρο επί σκηνής και γενικώς να εμφανίζεται έτοιμος να πολιτογραφηθεί Έλληνας. Η αλήθεια είναι ότι αυτή η εμφάνιση της μπάντας κάτω από τον καυτό ήλιο μέσα στις ελιές του περιβολιού γύρω από το Ξέφωτο ήταν μια ακόμη απόδειξη του πόσο αυτή ταιριάζει με το μεσογειακό ταπεραμέντο του εγχώριου κοινού που για μια ακόμη φορά ενθουσιάστηκε με την τρέλα των punks από τη Στοκχόλμη και επιστράτευσε τα συνήθη μπουκάλια νερού και ιαχές για να εκδηλώσει τη χαρά του. Όσο για τη μουσική τους ο συνδυασμός των καλοραμμένων, καλοζυγισμένων punk hits για baby criminals, τρωγλοδύτες, punk rock losers και λοιπούς τύπους του απολαυστικού περιθωρίου με τα απόκοσμα μέρη του σαξοφώνου του Oscar Carls λειτουργεί άψογα στη live συνθήκη διαμορφώνοντας ένα από τα πιο εγγυημένα κιθαριστικά acts του σήμερα.

Την ίδια πάνω – ώρα στην Πλατεία Νερού το βρετανικό electropop των Ladytron έδινε τον καλύτερό του εαυτό για όσους τους προτίμησαν αντί του Sebastian Murphy με μια πολύ όμορφη feelgood performance από τη Helen Marnie και πολύχρωμα, φωτεινά vibes που έκαναν αρκετές παρέες τουριστών να στήσουν αυτοσχέδιους χορούς κάτω από τη σκηνή. Ένα χαρούμενο ιντερμέδιο πριν από τα back-to-back ραντεβού με σκοτεινούς θεούς.

Στις εννιάμιση ακριβώς το χαρακτηριστικό κόκκινο bunny logo του γκρουπ άστραψε στο video wall και οι Ian McCulloch και Will Sergeant ανέβηκαν στη σκηνή με την υπόλοιπη μπάντα -όπως υφίσταται στην ύστερη περίοδό της- για ένα χορταστικό ταξίδι στην ιστορία μιας από τις πιο σημαντικές ροκ μπάντες όλων των βρετανικών εποχών.

«Going Up», «Lips Like Sugar», «Bring On The Dancing Horses», «The Cutter» και φυσικά το βαθιά ατμοσφαιρικό anthem «The Killing Moon» κέντησαν νοσταλγικούς στροβιλισμούς σε ένα  «τίμιο» live show από τους ιστορικούς rockers από το Λίβερπουλ που μπλεκόταν με τους απόηχους του 00s indie νεοϋορκέζικου legacy των Interpol που έρχονταν από απέναντι – μια μπάντα που αν και όχι στο καλύτερο της συναυλιακό και δημιουργικό momentum απόλαυσε την αγάπη που πάντα θα της επιφυλάσσει το ελληνικό κοινό σε ένα κατάμεστο Ξέφωτο.

Σαράντα πέντε λεπτά πριν τα μεσάνυχτα και τα goth παιδιά με το λευκό μέϊκαπ και τα μαύρα ρούχα έχουν πληθύνει τις τάξεις τους μπροστά από το main stage της Πλατείας Νερού ανακατεμένα με άλλους ροκ γερόλυκους και μη – ενωμένοι όλοι στον παρονομαστή της ανυπομονησίας για το ραντεβού με την Ice Queen. Και μόνο το ότι η Siouxsie Sioux, αυτό το μοναδικό icon  του new wave και του post – punk, βρίσκεται αυτό το καλοκαίρι ξανά στον δρόμο, επιστρέφοντας στις ζωντανές εμφανίσεις μετά από 10 χρόνια, είναι ένα συναυλιακό γεγονός με όλα τα γράμματα κεφαλαία πόσο μάλλον όταν αυτό το γεγονός κάνει στάση σε αθηναϊκό έδαφος για να ικανοποιήσει για ένα -για πολλούς- συναυλιακό απωθημένο.

Με τα κλασσικά bat-style μανίκια αλλά σε γαλάζιο χρώμα -ένα σύνολο που συζητήθηκε πολύ το οποίο σύμφωνα με τα λεγόμενα της ίδιας προκρίθηκε ως φόρος τιμής στην Ελλάδα- και τo σύνηθες «παγωμένο», αυστηρό εκφραστικό πακέτο που την έχρισε «Ice Queen» τoυ punk η Siouxsie Sioux αναβίωσε έστω και με εξαιρετικά χαλαρούς συνδέσμους μόνο και μόνο με την εμφάνισή της και την αύρα του θρύλου που την περιβάλλει κάτι από τη σκοτεινή Banshees εποποιία ανοίγοντας την βραδιά με δύο tracks απ’ το «Juju» ένα από τα εμβληματικότερα albums όχι μόνο της μπάντας αλλά και των βρετανικών rock χρονικών. «Nightshift» και «Arabian Nights» προσπάθησαν να σπάσουν τον πάγο ο οποίος κινδύνευσε να πρωταγωνιστήσει στη βραδιά ενισχυμένος από άβολα visuals, ζορισμένα φωνητικά και μια γενικότερη αίσθηση ότι η ιέρεια της goth κουλτούρας δεν ήταν στα όποια κέφια θα μπορούσε να βρεθεί. Παρόλα αυτά οι μεγάλες προσωπικότητες παραμένουν μεγάλες κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες και η Siouxsie Sioux δεν αποτελεί την εξαίρεση. Το εκτόπισμα που χτίστηκε μέσα σε δεκαετίες και χιλιόμετρα επιδραστικής σκοτεινής μουσικής τέχνης ήταν αρκετό για να αφήσει στη βραδιά τη θετική επίγευση ενός ραντεβού με έναν ακόμα εν ζωή θρύλο – μια επίγευση που γέμιζε το στόμα και το μυαλό ξεκάθαρα προς το τέλος μέσα σε ένα άχαστο μπαράζ από το «Cities in the Dust» και το «Christine», το «Happy House», το «Into the Swan» και φυσικά το «Spellbound» με κορύφωση τη γέφυρα που -ακούσια ή εκούσια χτίστηκε- με το ίδιο μέρος πριν ένα χρόνο όταν ο Iggy Pop πατούσε την ίδια σκηνή σε ένα από τα συγκινητικότερα και σημαντικότερα live που έχει δει ποτέ η Πλατεία Νερού. Με το cover του «The Passenger» η Siouxsie απέτισε φόρο τιμή στο ταξίδι της ζωής και τους επιβάτες του και μας αποχαιρέτησε θυμίζοντας μας, με τον τρόπο της ότι είναι το μόνο που έχει σημασία – αυτό το αρχέγονο καβαφικό συμπέρασμα βάσει του οποίου και η ίδια πορεύτηκε στη ζωή της. 

«There is a fun, flippant side to me, of course. But I would much rather be known as the Ice Queen» είχε δηλώσει κάποτε η Siouxsie Sioux και έτσι και έγινε. Έτσι την ξέρουμε, έτσι την απολαμβάνουμε, έτσι θα τη θυμόμαστε. Ticked the box.