Τι λέει ο Κιθ Ρίτσαρντς για 10 κλασικά ροκ συγκροτήματα

Είναι ο άνθρωπος που λέγεται ότι σνίφαρε τις στάχτες του νεκρού πατέρα του. Έχοντας αυτό κατά νου, η καυστική κριτική του Κιθ Ρίτσαρντς σε μυθικούς συναδέλφους του συμπληρώνει τον δικό του μύθο.

Για τους Bee Gees έχει πει ότι οι ψιλές φωνούλες τους δείχνουν ότι πήραν την εφηβεία τους υπερβολικά στα σοβαρά κι ότι ζουν στον δικό τους μικρό φανταστικό κόσμο. «Αρκεί να διαβάσετε τι λένε στις συνεντεύξεις… πόσα κουστούμια έχουν και τέτοιες σαχλαμάρες. Παιδιάστικα πράγματα». Πάντως, οι Bee Gees μπορούν να ισχυριστούν ότι με τα βελούδινα κοστούμια και τον παλιμπαιδισμό βρίσκονται σταθερά στην πρώτη δεκάδα των πωλήσεων. Για τους Beatles ο Ρίτσαρντς έχει πει ότι η καριέρα τους παραήταν σύντομη, ότι υπήρξαν ένα φαινόμενο χωρίς διάρκεια. Όσο για το άλμπουμ «Sgt. Peppers» που γενικά θεωρείται ιδιοφυές, το χαρακτήρισε «συνονθύλευμα από σκουπίδια». Οι κακοί απαντούν ωστόσο ότι οι Rolling Stones αντέγραψαν ελαφρώς την ιδέα του theme album κυκλοφορώντας το «Satanic Majesties Request». Για τους Band είπε πως, όταν τους είδε στη συναυλία του Dylan στο Isle of Wight το 1969, απογοητεύτηκε. «Ο Dylan ήταν καλός, ιδιαίτερα όταν τραγουδούσε σόλο. Έχει έναν μοναδικό ρυθμό που αναδεικνύεται όταν δεν παίζει με τους Band. Οι Band είναι δύσκαμπτοι: αν και έπαιζαν μαζί για πολύ, πολύ καιρό, δεν είχαν καθόλου αυθορμητισμό. Ίσως επειδή πάντοτε συνόδευαν κάποιον άλλο».

Ο Ρίτσαρντς ήταν λίγο πιο μετρημένος όταν σχολίαζε τους Led Zeppelin, αν και έχει πει ότι η φωνή του Robert Plant τού έδινε στα νεύρα. Επεφύλαξε ωστόσο επαίνους για τον Jimmy Page: «Είναι σπουδαίος κιθαρίστας. Για μένα, οι Led Zeppelin είναι ο Jimmy Page». Έχει επίσης επαινέσει τον Ντέιβιντ Μπόουι, αλλά μόνο για το «Changes» που θεωρεί κλασικό. Τα υπόλοιπα, καθώς και την όλη περσόνα του Bowie, τα έχει χαρακτηρίσει «πόζα, σκέτη πόζα. Ο Μπόουι δεν έχει σχέση με τη μουσική. Το ξέρει κι ο ίδιος». Για τον Prince είπε ότι είναι υπερεκτιμημένος κι ότι δεν προσπάθησε να σταθεί στο ύψος του ονόματός του: το 1981 ο Prince άνοιξε τη συναυλία των Rolling Stones στο LA Coliseum με αποτέλεσμα να τον γιουχάρουν κάμποσοι από τα 90.000 άτομα. Εκτός του ότι το κοινό ανυπομονούσε να δει τους Rolling Stones, o Prince φάνηκε σαν να πουλάει μούρη παρότι ήταν ακόμα σχετικά άγνωστος (το «Little Red Corvette» κυκλοφόρησε δύο χρόνια αργότερα). Φτάνουμε στον Έλτον Τζον τον οποίον ο Ρίτσαρντς θάβει κυριολεκτικά: «Είναι μια γριά σκύλα που γράφει τραγούδια για νεκρές ξανθές». Αναφέρεται στο ότι ο Έλτον Τζον είδε κάποια στιγμή τον εαυτό του στη θέση του συνθέτη της βασιλικής οικογένειας της Αγγλίας. Ο Έλτον Τζον δεν άφησε αναπάντητη τη φράση: «Ο Ρίτσαρντς είναι αξιολύπητος» είπε. «Μοιάζει με μαϊμού που πάσχει από αρθρίτιδα. Τρέφω μεγάλο σεβασμό για τους Rolling Stones, αλλά θα ήταν καλύτερα αν είχαν ξωπετάξει τον Κιθ πριν από 15 χρόνια».

Φτάνουμε στην απέχθειά του για τους Black Sabbath και τους Metallica, η οποία εξηγείται από τις μουσικές του προτιμήσεις: ο Ρίτσαρντς αγαπάει τη μαύρη μουσική, τα μπλουζ, τη ρέγκε, το ροκ εντ ρολ − αλλά όχι το «ροκ» το οποίο μπορεί να πάρει τη μορφή των Black Sabbath και των Metallica. Τέλος, έχει επικρίνει τον Μικ Τζάγκερ αποφεύγοντας να τον βάλει στο Top 20 των αγαπημένων του τραγουδιστών (έβαλε όμως τον εαυτό του!) και υπονοώντας ότι ήταν κακός εραστής για τη Μαριάν Φέιθφουλ. Σ’ αυτό το Τop 20 περιλαμβάνονται ο Άαρον Νέβιλ, o Σμόουκι Ρόμπινσον, o Μάντι Γουότερς, o Σαμ Κουκ με την Αρίθα Φράνκλιν στην πρώτη θέση: η λίστα αντανακλά τα μουσικά γούστα του Ρίτσαρντς που περιλαμβάνουν ροκ εντ ρολ της δεκαετίας του 1950 (Έλβις Πρίσλεϊ, Μπάντι Χόλι, Λιτλ Ρίτσαρντ), κάντρι (Μπόνι Ράιτ, Γουίλι Νέλσον, Τζορτζ Τζόουνς ), rhythm and blues, σόουλ −ήχο της Motown− γκόσπελ (Μάβις Στέιπλς) και ρέγκε (Τζίμι Κλιφ).

Καλά λόγια έχει πει για τον Τομ Γουέιτς: «Δεν υπάρχει κανείς στον κόσμο σαν αυτόν». Ο Ρίτσαρντς έχει υπέροχες αναμνήσεις από τη συνεργασία τους στο «Rain Dogs» το 1985. Εξάλλου, ο Γουέιτς και ο Ρίτσαρντς μοιράζονται τα ίδια ακούσματα, αυτά που ο Γκραμ Πάρσονς έκανε γνωστό ως «Cosmic American Music», ένα υβρίδιο κάντρι, rhythm and blues, σόουλ, φολκ και ροκ.