Νίκος Πορτοκάλογλου: Ένα Φως Αναμμένο στο Γυάλινο Μουσικό Θέατρο

«Το πρώτο βήμα δύσκολο, το δεύτερο αλαφραίνει, στο τρίτο φύγαμε κι ο δρόμος μας πηγαίνει»… Την πρώτη κρύα νύχτα του φετινού χειμώνα, «Χωρίς Αμορτισέρ», ο Νίκος Πορτοκάλογλου ζεσταίνει την ατμόσφαιρα στο Γυάλινο Μουσικό Θέατρο με τη φωνή και την κιθάρα του. Στο 143 της Λεωφόρου Συγγρού, στη γειτονιά που μεγάλωσε, τη Νέα Σμύρνη, η νέα του μουσική παράσταση «Ένα Φως Αναμμένο» ανάβει μηχανές λίγο μετά τις 23.00. Ανοίγοντας το «Μουσικό Κουτί» του, με τον ιδιαίτερο τρόπο που το κάνει στην τηλεοπτική του εκπομπή, τραγούδια από όλο τον κόσμο θα γίνουν ένα με τα δικά του. Ένα «Whole Lotta Love» των Led Zeppelin με σαξόφωνο μπλέκει με τον Στράτο Διονυσίου.

«Θα μπλέξουμε γραμμές, φωνές, τραγούδια… θα συνδυάσουμε τα ασυνδύαστα» εξηγεί ο Νίκος Πορτοκάλογλου και η υπόσχεσή του δεν αργεί να συμβεί. Ένα τραγούδι που θα μείνει στον χρόνο, «Τι Έχει Μείνει Απ’ Τη Φωτιά», μετατρέπει τους ανθρώπους που βρέθηκαν εδώ σε μια «χορωδία» που συνοδεύει όλους τους μουσικούς που βρίσκονται στη σκηνή: τη Βίκυ Καρατζόγλου, τον Βύρωνα Τσουράπη, τους Ευγενείς Αλήτες. Κι ένα riff του «Start Me Up» των Rolling Stones βάζει μπρος αυτό το μουσικό ταξίδι που για τέσσερις σχεδόν ώρες αλλάζει δεκαετίες, τόπους, ήχους, παραδόσεις, αναμνήσεις, διαθέσεις.

Κάνοντας μία στάση στον πλανήτη της παιδικής του ηλικίας, ο Νίκος Πορτοκάλογλου θυμάται το μεσημέρι στη Νέα Σμύρνη που του άλλαξε τη ζωή, όταν ένα πικάπ Grundig στο μωσαϊκό ενός πατώματος έπαιξε το «While My Guitar Gently Weeps» των Beatles.

Εξομολογείται πως από μικρός ζούσε αμήχανος στις αντιθέσεις, «δεξιά-αριστερά», «Ανατολή-Δύση», τις εποχές που ροκ κι ερωτικό στην Ελλάδα για κάποιο ακατανόητο λόγο δεν πήγαιναν μαζί και ερμηνεύει τραγούδια που τον σημάδεψαν, που μας σημάδεψαν. Watt και κλαρίνο, το «Ρίσκο» των Φατμέ ενώνει σε ένα ρυθμό τους πάντες: χέρια που ακολουθούν το tempo, χέρια που δημιουργούν ιστορίες με smartphones. Ο Χρήστος Κισατζεκιάν που απαθανατίζει στιγμές αλλάζοντας φακούς, θυμάται έναν χειμώνα των 80s στην Αθήνα, που άκουγε αυτό το τραγούδι στη «Σοφίτα». Νέα παιδιά, που ίσως δεν είχαν γεννηθεί τότε, ξέρουν κάθε του λέξη απέξω. Μια όμορφη εικόνα που μπορεί να γυρνά σαν σβούρα στο μυαλό σου.

Δίνοντας ρόλο και χώρο στη μελωδική παρέα του, ο Νίκος Πορτοκάλογλου δείχνει για άλλη μια φορά έμπρακτα την εμπιστοσύνη του στους νέους καλλιτέχνες. Με λαϊκή φωνή, κομψότητα και πηγαία ενέργεια, η Βίκυ Καρατζόγλου τραγουδά μαζί μας «Μαζί Θα Φύγουμε Καρδιά Μου», δίνει τη δική της διάσταση με ένα ντέφι σε τραγούδια του Νίκου Πορτοκάλογλου.

Σαν Φύλακας του Φανκ, ο μπασίστας Βύρων Τσουράπης, ο πιο παλιός συνεργάτης πια, του Νίκου Πορτοκάλογλου, εκτός από το πελώριο groove, μοιράζεται τραγούδια από το φετινό άλμπουμ του «Λέξεις Μακρόσυρτες». Ένα «χειμερινό ρέγκε» όπως «Μη Λυπάσαι» ή ένα feelgood όπως «Να Μπορώ» από έναν τραγουδοποιό που όταν ερμηνεύει το νιώθει και σε κάνει να το νιώθεις κι εσύ.

Στους Ευγενείς Αλήτες, πάλι, ο ντράμερ Θανάσης Τσακιράκης πότε jazz και πότε στακάτος, η Κατερίνα Λιάκη προσηλωμένη στο Nord Electro 5 συνθεσάιζέρ της, ο Χρήστος Παπαδόπουλος στο κλαρινέτο, το σαξόφωνο και τις φλογέρες, ο Ηλίας Λαμπρόπουλος με το βιολί, το μπουζούκι και την τρομπέτα του, προκαλούν θαυμασμό με τον συγχρονισμό και τα παιξίματά τους.

Τραγούδι με τραγούδι, η «χορωδία» στο Γυάλινο Μουσικό Θέατρο γίνεται ένα οργανικό μέλος αυτής της παράστασης, στην οποία, τα χειροκροτήματα δεν σταματούν όπως και οι ιστορίες που μοιράζεται ο Νίκος Πορτοκάλογλου: ένα βροχερό πρωινό στις Βρυξέλλες που ανακάλυψε στην «κλασική» δισκοθήκη του φιλόμουσου θείου του, δισκάκια του Βαμβακάρη, του Τσιτσάνη και του Παπαϊωάννου, μια νύχτα την περίοδο της κρίσης που όλοι μιλούσαν ταυτόχρονα και δεν άκουγε κανείς, ένα βράδυ στη Ρόδο που ο David Gilmour έγινε ένα με τους νησιώτες, έναν γάμο στο Πήλιο κι ένα πανηγύρι που έδωσε λύση σε ένα από τα τραγούδια που προσπαθούσε να ολοκληρώσει.

Με έναν Vox ενισχυτή στο κέντρο της σκηνής και τις αγαπημένες του κιθάρες να τον πλαισιώνουν, ο Νίκος Πορτοκάλογλου ξεχωρίζει για τα συναισθηματικά σολαρίσματά του: κάθε φορά που κλείνει τα μάτια και σκαλίζει τα τάστα σε κάνει να σκαλίζεις τα δικά σου συναισθήματα.

Από την πρώτη και μοναδική συνάντηση με τον Δημήτρη Μητροπάνο σε ένα τραγούδι για όσους αντιμετωπίζουν παρατεταμένη περίοδο γκαντεμιάς, από ένα χασάπικο «Paint It Black» σε ένα μέτρημα των κυμάτων, κι ενώ έχει ήδη ξημερώσει Κυριακή, τα «Διλήμματα» που έχουμε δει στο «Μουσικό Κουτί» έρχονται σαν παιχνίδι με τον κόσμο να ψηφίζει διά βοής: Νησιώτικο ρέγκε ή ηπειρώτικο μπλουζ; Μικρασιάτικη electronica ή μακεδονίτικο ροκ; Ελληνοαμερικανικό hip hop ή ελληνοαμερικανική disco; Blues Brothers με ρεμπέτικο ή U2 με μπάλο; Ανάλογα με τις απαντήσεις, κάθε Σάββατο, πρωτότυπες διασκευές φτιάχνουν ένα medley που δείχνει πόσο περιττές είναι οι ετικέτες στη μουσική.  

«Ένα Φως Αναμμένο» και κοντεύει 03.00, σε μια βραδιά που ο κόσμος δεν θέλει να τελειώσει, επευφημεί φωνάζοντας «κι άλλο» όπως στα encores των συναυλιών που έχουν πάθος. Η «χορωδία» και τα συγκινημένα πρόσωπα στη σκηνή φέρνουν ακόμα πιο κοντά το «Καλοκαιράκι», την ώρα που ο κύριος Υδράργυρος είναι λίγους βαθμούς πάνω από το μηδέν στην Αθήνα. Μια πόλη που κάθε Σάββατο έχει μια μουσική παράσταση να την κάνει πιο φωτεινή.