Χαμαιλεοντισμός

Προφανώς και δεν υπάρχει παρθενογένεση στη μουσική και η ποπ κουλτούρα βασίζεται πολύ στην ανακύκλωση και επανατροφοδότηση των βασικών της ιδεών, όμως πολύ συχνά έχουμε να κάνουμε με την αντιγραφή μιας αισθητικής, ενός στιλ, ενός ηχητικού πλαισίου, μιας εποχής. Θαρρείς πως πολλά συγκροτήματα πια προτιμούν ή επιθυμούν να θυμίζουν κάτι, παρά θέλουν να πουν τη δική τους ιστορία. Ρώτησα κάποτε τον David Bowie αν δέχεται το χαρακτηρισμό «χαμαιλέοντας», που του αποδίδουν λόγω των πολλών μεταμφιέσεων, και μου απάντησε: «Εγώ χαμαιλέοντας; Ο χαμαιλέοντας θέλει να κρύβεται, εγώ θέλω να φαίνομαι». Μάλλον τώρα η μουσική πραγματικότητα έχει γεμίσει από χαμαιλέοντες που παίρνουν τα χρώματα του περιβάλλοντος μέσα στο οποίο (φαντασιώνονται συνήθως πως) ζουν. Αρκετοί το κάνουν καλά, μερικοί πολύ καλά, όμως αυτό δεν σημαίνει πως δεν ζουν «τη ζωή ενός άλλου», πως «αντιγράφουν» αντί να δημιουργούν, πως γοητεύονται τόσο από το παρελθόν που προτιμούν να χαθούν μέσα σε αυτό παρά να αναμετρηθούν μαζί του. Κι επειδή ζούμε την εποχή που γενικώς νοσταλγεί –στην τέχνη, στο ντιζάιν, στη διακόσμηση, στο ντύσιμο, στην αισθητική άποψη–, το ρετρό και το βιντάζ δημιουργούν καριέρες. Η συνταγή είναι γνωστή: ή κάνε ένα δίσκο με διασκευές ή κάνε ένα δίσκο που να θυμίζει έντονα κάτι από το παρελθόν…

Lana Del Ray - Ultraviolence

Το κορίτσι/περσόνα ωριμάζει και γίνεται πιο κουλ και πιο ροκ με τη βοήθεια του Dan Aurbach (που κάνει πια παραγωγές με ρυθμό πολυβόλου, καθώς όλοι θέλουν κάτι από τη νοσταλγική αύρα του ήχου του). Κάτι σαν ηρωίδα στον «Υπέροχο Γκάτσμπι» (εξού και η συμμετοχή της στο σάουντρακ της πρόσφατης κατά Λούρμαν εκδοχής) ή σαν ένα μπίτνικ κορίτσι με Chevy Malibou, με συλλογή σπάνιων τζαζ δίσκων που κυκλοφορεί στο Μπρούκλιν και τη Δυτική Ακτή και φλερτάρει με τη μελαγχολία μέχρι θανάτου. Δεν είναι σπουδαία, αλλά είναι γοητευτική και ξέρει να στήνει σωστά το παραμύθι.

Ray LaMontagne - Supernova

Κι εδώ ο Dan Auerbach έχει βάλει το χέρι του μετακινώντας ελαφρώς τον Ray σε ένα πιο ροκ/φολκ attitude με «τεχνική παλαίωσης», εκεί που ο Van Morrison συναντιέται με τους C, S, N & Y και τον ήχο της Δυτικής Ακτής. Καθώς έπαιζε ο δίσκος αναρωτήθηκα μήπως είμαι 20 χρονών… Όμως ο LaMontagne δεν φαίνεται να έχει τα κότσια να υποστηρίξει επαρκώς μια τέτοια περσόνα και εγκαταλείποντας το soulful ύφος του είναι σαν να τα χάνει όλα.

Paolo Nutini - Caustic Love

O «Independent» γράφει: «Το Caustic Love ίσως είναι το καλύτερο αγγλικό R&B άλμπουμ από την εποχή των 70s, όταν η “γαλανομάτα σόουλ” ήταν στις δόξες της με τον Rod Stewart και τον Joe Cocker». Στην ουσία, όμως, είναι κι αυτό ένα άλμπουμ από τα 70s. Και μπορεί ο Paolo Nutini να είναι πολύ καλός «χαμαιλέοντας», αλλά δεν είναι ούτε Rod Stewart ούτε Joe Cocker. Οπότε ψυχραιμία…