Η συμβουλή που έδωσε ο Nick Cave σε fan για το πέρασμα του χρόνου

Ο Nick Cave στην εποχή των Boys Next Door κρατούσε ένα μικρόφωνο κι εξέφραζε τους άγουρους έρωτες και τις μετεφηβικές του θλίψεις. Στους Birthday Party, οι θλίψεις είχαν γίνει πηχτά σκοτάδια και θυμοί. Οι έρωτες παρέμεναν άγουροι, είχαν αποκτήσει όμως αυτή την επίφαση σκληρότητας, που σ’ έπειθε ότι σύντομα θα ωρίμαζαν. Στα πρώτα χρόνια με τους Bad Seeds, ο έρωτας με την Anita και η βεβαιότητα ότι “From Her To Eternity” θα κατέρρεε με πάταγο. Οι επόμενοι έρωτες θα ήταν ωριμότεροι και ο Nick θα κατέφευγε στο πιάνο. Ξέρεις, το πιάνο είναι ώριμο, έχει την αίγλη της ζεστασιάς ενός σαλονιού και δεν κάνει τόσο θόρυβο εκτός αν είσαι ο Jerry Lee Lewis. Και ο Nick, δεν ήταν ο Jerry Lee Lewis. Χτυπούσε απλώς στα πλήκτρα τη θλίψη που επέστρεφε βαθιά αλλά γλυκύτερη, τους έρωτες που πήγαιναν κι έρχονταν, τους χριστούς και τους διαβόλους του, ως όψεις του Ιανού, αντίθετες και την ίδια στιγμή ταυτόσημες.

Στο πιάνο ήρθαν σπουδαία τραγούδια για σχεδόν είκοσι χρόνια, από το 1985 μέχρι το 2004, από το “The Firstborn Is Dead” μέχρι το “Abbatoir Blues/The Lyre Of Orpheus”. Την κιθάρα, ο Nick δεν την χρειαζόταν. Είχε μαζί του τον Mick Harvey, που έπαιζε απίθανη ακουστική και τον Blixa Bargeld, που του πρόσφερε μερικές από τις πιο παλαβές αρμονίες του κόσμου, τόσο μοναδικές, που έγιναν σήμα κατατεθέν των Bad Seeds.

Και ξαφνικά, το 2007, σκάει out of the blue ένας μουστακαλής Nick Cave, με μια ολοκαίνουργια μπάντα, τους Grinderman και με μια ηλεκτρική στο χέρι να ουρλιάζει “Get out those baboons and otha mothafuckas out” πριν σκάσει στα ακόρντα του “Get It On” και κάνει το μαγαζί καλοκαιρινό. Κόλαση: ο Cave κιθαρίστας, ο Cave έφηβος. Είχε μόλις πατήσει τα 50, όχι τα 40 που λέει τώρα.

Πριν από μερικές μέρες, ένας από τους fans του από το Βέλγιο, μοιράστηκε στο Red Hand Files την αγωνία του επειδή κλείνει τα 40 και ρώτησε τον Cave πώς αντιμετωπίζει το πέρασμα του χρόνου. «Αγαπητέ Remko, η συμβουλή μου είναι ν’ αφήσεις μουστάκι λες κι είσαι porn star και να μάθεις ηλεκτρική κιθάρα -δούλεψε σε μένα- και προσπάθησε να μείνεις σ’ αυτό το σχέδιο μέχρι να φτάσεις 60. Τότε, θα ανακαλύψεις ότι δεν έχεις κανέναν λόγο να ανησυχείς γι’ αυτά που λένε οι άλλοι και ως συνέπεια αυτού, η ζωή γίνεται πολύ πιο ενδιαφέρουσα… Τι ανακούφιση να είσαι πλέον εκείνος ο τρελός και ντροπιαστικός θείος στην άκρη του δωματίου, προϊόν της ηλικίας σου, με τις βλαμμένες σου ιδέες περί ελευθερίας του λόγου και της έκφρασης, περί αγάπης για την ομορφιά, το χιούμορ, το χάος, την πρόκληση και την προσβολή, τη συζήτηση και τη διαμάχη, περί λατρείας για την τέχνη χωρίς δόγματα, περί πίστης στην παγκόσμια συμπόνια και το έλεος, στις αποχρώσεις και τις σκιές τους, την ουδετερότητα και την “ανθρωπινότητα” -αχ, η όμορφη ανθρωπινότητα- και στον Θεό επίσης, εκείνον που ευχαριστείς επειδή σου επιτρέπει σ’ αυτές τις ακατανόητες εποχές, να είσαι σχεδόν γέρος».

Ο Nick είναι 63, παράτησε την ηλεκτρική κιθάρα κάπου στα 55 και επέστρεψε στο πιάνο. Ήταν πάντα περισσότερο από επαρκής σε κάθε όργανο με το οποίο ασχολήθηκε. Υπάρχουν όμως πολλοί που αν τους ρωτήσεις, θα σου απαντήσουν ότι o Nick Cave καλύτερος απ’ όλα είναι στη γραφομηχανή, εκείνη την Olivetti Lettera 25 των sixties. Α ναι, και σε πείσμα αυτών των ακατανόητων εποχών, σε πείσμα των συντριπτικά περισσότερων ανθρώπων, στο να σκέφτεται σε βάθος.