Linkin Park: Οι δύο καλοκαιρινές νύχτες στη Μαλακάσα σε εικόνες

«Οι καρδιές μας ράγισαν. Τα κύματα της θλίψης και της άρνησής μας για αυτό που συνέβη παραμένουν σοκαριστικά και εξακολουθούν να διαπερνούν την οικογένειά μας, καθώς ερχόμαστε αντιμέτωποι με αυτό που έχει συμβεί….»

Στις 24 Ιουλίου 2017, τούτη η επίσημη ανακοίνωση έσπασε την εκκωφαντική σιωπή των εναπομενόντων συνοδοιπόρων του αυτόχειρα Chester Bennington που τέσσερις μέρες πριν αποφάσισε να δώσει τέλος και στη δική του τη ζωή, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που ο λατρεμένος του Chris Cornell είχε επιλέξει δυο μόλις μήνες νωρίτερα. Και αυτό, την ημέρα που ο ηγέτης των Soundgarden & Audioslave θα γιόρταζε παρακαλώ τα 53 του χρόνια! «Δεν μπορώ να φανταστώ έναν κόσμο δίχως εσένα» είχε δηλώσει ο Chester για τον κολλητό του φίλο. Ήταν μαζί με όλα τα άλλα και νονός του Christopher, του γιου του.

Για δες λοιπόν. Το εννοούσε ο καψερός. Και με το παραπάνω.

Γύρω στις 9π.μ. της 20ής Ιουλίου του 2017, η καθαρίστρια του υπερευαίσθητου frontman γόγγυξε μπρος στο αιωρούμενο, άψυχο κορμί του, στο Palos Verdes Estates της Καλιφόρνια όπου κατοικούσε. Ο εικονογραφημένος μπροστάρης των Linkin Park είχε κρεμαστεί οικιοθελώς ώστε να συναντήσει τον -ανέκαθεν προπορευόμενο-Cornell, «αδειάζοντας» διπλά τον κόσμο της μουσικής που αγαπάμε. Δίπλα του κατά την αναφορά του ιατροδικαστή βρέθηκε ένα μισογεμάτο μπουκάλι αλκοόλ. Μονομιάς, το πολυπλατινένιο σχήμα ματαίωσε την υπόλοιπη περιοδεία υπό την ονομασία “One More Light Tour” επιστρέφοντας το αντίτιμο όλων των πουλημένων εισιτηρίων, για να μείνει μετέωρο και αδρανές έως και φέτος τον Απρίλιο που ο Dave Farrell ανακοίνωσε επερχόμενο album.

Linkin Park–Terra Vibe Park, Μαλακάσα, Τετάρτη 25 Ιουνίου 2008 & Τρίτη 21 Ιουλίου 2009

Οι Linkin Park είχαν προλάβει να πουλήσουν πάνω από εκατό εκατομμύρια δίσκους σε αυτά τα δεκαεπτά χρόνια, κάτσε καλά. Γεγονός που τους κατατάσσει στις πιο επιτυχημένες μπάντες του 21ου αιώνα. Στις προθήκες των επαύλεων του σεξτέτου στέκουν δυο βραβεία Grammy, έξι American Music, δυο Billboard, τέσσερα MTV Video Music, δέκα του Ευρωπαϊκού MTV και τρία World Music. Παράσημα στο πέτο.

Και είναι σπάνιο για μας στην Ψωροκώσταινα να απολαμβάνουμε συγκροτήματα και καλλιτέχνες στην κορυφή της καριέρας τους. Συνήθως η αγοραστική μας δύναμη ως κοινού μας θέλει να τα χαιρόμαστε στη δύση τους, κόντρα στην πασιφανή μας κάψα. Μια κάψα που την ίδια στιγμή μας θέλει μες την τριάδα των πιο ένθερμων θεατών της Υφηλίου, παρέα με τους Μεξικάνους και τους Βραζιλιάνους αδελφούς, δεδηλωμένα! Κι όμως. Οι πλέον ραφιναρισμένοι νέο-μεταλλάδες τίμησαν το κοκκινόχωμα της Μαλακάσας όχι μια, μα δυο φορές κοντά-κοντά, πάνω στα ντουζένια τους. Και δεδομένου του ότι και τις δυο ήρθαν μεσοβδόμαδα, η εικόνα του εξοχικού πάρκου υπήρξε αξιοπρεπέστατη σε συμμετοχή, κυρίως το 2008, λογικό και επόμενο.

Την πρώτη χρονιά άνοιξαν για αυτούς οι Βρετανοί Blackout σε ήχους post-hardcore που ναι μεν λειτούργησαν ως προσάναμμα για κάποιους μπροστινούς, μα κούρασαν συνάμα τους πιο… γηραιούς εκδρομείς. Τη δεύτερη θα έλεγα πως οι Ουαλοί Funeral For A Friend έστρωσαν το χαλί έτσι, που ήρθε κι έδεσε πιο ομαλά σε όλη την παρέα των θεατών. Και τις δυο φορές το setlist στάθηκε ένα άτυπο best of των τριών πρώτων μοσχοπουλημένων δίσκων τους. Απλά το 2009 υπήρξε κατά τρία τραγούδια μικρότερο, με τα “Νew Divide" & "Session" να αποτελούν τη μοναδική διαφοροποίηση του από το προηγηθέν.

Στις 25 Ιουνίου του 2008 ήταν το "One Step Closer" που έβαλε στο λεπτό φωτιά στα μπατζάκια μας, στις δέκα παρά δέκα το βράδυ. Στις 21 Ιουλίου του ’09, το ρόλο αυτό έπαιξε το ορχηστρικό “Session” στις εννιάμιση. Την πρώτη φορά ζήσαμε κάποιες «εθιμοτυπικές» παροχές εκ μέρους των Αμερικανών, αφού π.χ. είδαμε την κυανόλευκη να ανεμίζει επί σκηνής και λίγο αργότερα τον αεικίνητο Shinoda να κρατά τον αναμμένο αναπτήρα του στο σπαραξικάρδιο “Leave Out All the Rest”.

Η δεύτερη υπήρξε πιο «οικεία» εκ μέρους του σχήματος, έως και κατά τι «διεκπεραιωτική» σε σχέση πάντα με την πρώτη γροθιά. Τέλος το πομπώδες κλείσιμο της αυλαίας στο πρώτο μας ραντεβού ανέλαβε το “Faint”, ενώ το δεύτερο έκλεισε όπως ακριβώς άνοιξε το πρώτο.

Οκέι. Το ζήσαμε κι αυτό λοιπόν. Καταχωρήθηκε στα βάθη της καρδιάς μας. Για άλλους υπήρξε όνειρο ζωής, για άλλους σαν και του λόγου μου άλλη μια αξιομνημόνευτη βραδιά.

Όμως εγώ θέλω να κλείσω αλλιώς. Με την μαύρη κι άραχνη λίστα των αυτοχείρων ηρώων μας. Με αυτούς που λύγισαν κάτω από τις απατητικότατες παραγγελιές των άπληστων καρεκλοκένταυρων της μουσικής βιομηχανίας, σα μαρουλόφυλλα. Που βρήκαν τη δύναμη να δώσουν τέλος μόνοι τους, εγκλωβισμένοι από τις θεόρατες προσδοκίες μας. Τη λίστα της ακούσιας υπαιτιότητάς μας. Μια λίστα δυσβάσταχτα μεγάλη, όσο οι απαιτήσεις μας. Από τον Nick Drake και τον Roy Buchanan έως τον Keith Emerson, τον Keith Flint και τους δυο παλιόφιλους που κατέγραψα πιο πάνω.

Δεν θέλει πολύ για να γυρίσει το κεφάλι. Πόσο μάλλον όταν λίγο πιο χαμηλά υπάρχει μια καλλιτεχνική, άρα εξ’ ορισμού εύθραυστη καρδιά, που εύκολα πλαντάζει υπό τον ρυθμικό ήχο των θανατηφόρων επευφημιών μας.