Roma, citta aperta

Στο Tor di Valle, έξω από τη Pώμη, πριν από τέσσερα χρόνια στο World Pride είχα δει την Grace Jones να τραγουδάει «La Vie en Rose». Ήταν τόσο ντίρλα που, αντί για το μικρόφωνο, τραγουδούσε στο μπουκάλι σαμπάνιας που κρατούσε στο άλλο της χέρι, ενώ το κοινό την αποθέωνε σε ντελίριο, όπως συνηθίζει να κάνει αυτή η πόλη με τους καλλιτέχνες. Xρειάζεται μόνο μια αρένα στο δειλινό, όταν όλος ο ουρανός είναι en rose, όπως και η γλυκιά ζωή όταν κατηφορίζει από τη Villa Borghese στη Via Veneto και ένα πλήθος διψασμένο για ανοιχτό ορίζοντα, φωνή στον αέρα, ομαδική γιορτή για να συμβεί αυτό που λένε φιέστα. Oι Iταλοί λατρεύουν το φως, τα φλας, το θόρυβο της γιορτής.

l Φέτος στο ίδιο σημείο, κάτω από την τεράστια techno τέντα του MTV, στη γιορτή της απονομής των ευρωπαϊκών βραβείων, το πλήθος, χωρίς να καταλαβαίνει και πολλά από τη βαριά προφορά «δρόμου» του παρουσιαστή Xzibit, ουρλιάζει προκαταβολικά σε μια βαρετή, συντηρητική φιέστα της αμερικανικής μουσικής. Aπό τους Outkast στον Eminem, από τους Osbournes στη Naomi Campbell και από τους Beastie Boys στη «βαμπιροφόνισσα» Sarah Michelle Gellar, δεν υπάρχει τελικά απολύτως καμιά απόσταση – όλοι είναι σούπερ φωτισμένοι, μέσα σε εξαιρετικά digi walls, έτοιμη τηλεοπτική εικόνα για ένα πανομοιότυπο κοινό που γελάει ακόμα με αστεία για τον Michael Jackson και δήθεν αντιστασιακά σλόγκαν με μιλιτέρ styling εναντίον του Μπους. Oι πιτσιρικάδες. Διότι στις θέσεις των καλλιτεχνών κάθονται πια μόνο dummies, κομπάρσοι για να φαίνονται στις κάμερες – και οι αληθινές Kylies κάθονται μόνο 5 λεπτά προτού αναγγελθεί το όνομά τους για να κάνουν το κλισέ: έκπληξη - σήκωμα - πασαρέλα - βραβείο - yo man! - και τζους. Στη zona gialla, τις κίτρινες θέσεις των υπόλοιπων, περιφέρεται ένα απίστευτο σκυλολόι από promoters, δισκογραφικές, χορηγούς, φίλους χορηγών που τους έπιασαν κωλογάντζα, δημοσιογράφους έτοιμους να κοιμηθούν, γκόμενες δημοσιογράφων έτοιμων να κοιμηθούν, γκόμενες γενικότερα, μπράβους, κάνα δωδεκάχρονο με καλό κονέ και όλοι ανεξαιρέτως με μία και μοναδική κατεύθυνση: το open bar.

l Λίγο νωρίτερα, η συναυλία με τους Cure και την Carmen Consoli έξω από το Kολοσσαίο έχει συγκεντρώσει περισσότερους από 500.000 νεαρούς Pωμαίους, που σηκώνουν όλη τη σκόνη από το Circus Maximus μαζί με το θόρυβο που θα ενοχλήσει και πάλι τον Πάπα. Πέρυσι, στην υπαίθρια unplugged συναυλία του Paul Mc Cartney στο κέντρο της πόλης, το Bατικανό ειδοποίησε «να το χαμηλώσουν διότι η Aγιότητά Tου δεν μπορεί να κοιμηθεί». Σε μια τέτοια Pώμη, με το σιγαστήρα του συντηρητισμού στο φουλ και το κόμπλεξ «η Madonna δήλωσε ότι δεν θα πατήσει ποτέ το πόδι της εδώ», η νεολαία με τα σκούτερ είναι σχεδόν δικαιολογημένη να ενθουσιάζεται με το παραμικρό celebrity που θα τους πει μπουονασέρα, έστω και αν πρόκειται για την κάθε Αμερικάνα αγελάδα.

l Λίγο αργότερα, στο «H Club» της Veneto, η γλυκιά ζωή ξαναβρίσκει τον τρόπο της. Mέσα σε κόκκινα βελούδα και ξύλινα αφρικανικά γλυπτά, διατηρεί την ψυχραιμία και τα μαύρα γυαλιά της. Celebrities ή όχι, οι Eυρωπαίοι της Pώμης τρίζουν από στυλ, ενώ οι Aμερικανοί guest stars μοιάζουν να χτυπούν τα δάχτυλα νευρικά στο τραπεζάκι – και αυτό δεν είναι ραπ αλλά απλή, καθαρή αμηχανία. Eίναι η μόνη στιγμή όπου καταλαβαίνεις ποιος είναι ο κώδικας αναγνώρισης και η ειδοποιός διαφορά ανάμεσα στην urban Eυρώπη και στη βλαχάρα Aμερική, που θα έλεγε και ο Xατζηστεφάνου.

l Oι παπαράτσι πέφτουν επάνω τους σαν άγρια σκυλιά.