24 εικόνες από το live των Sisters of Mercy

Στην χρονομηχανή των Sisters Of Mercy. Δεν είναι εύκολο να γεμίζεις ένα χώρο στην Ιερά Οδό που αστράφτει από τα adobe colgate χαμόγελα με ένα θρυλικό μεν αλλά ανενεργό δισκογραφικά γκρουπ της darkwave κοινότητας.

Ξεπερνώντας τους 3.000 θεατές, η εμφάνιση των Sisters γέμισε την Κυριακή το βράδυ το δρόμο με τις πίστες με ένα διευρυμένο κοινό που συμπεριλάμβανε τους πάντες. Την πιστή goth κοινότητα, 45άρηδες που έλιωσαν τα πρώτα βινύλια και τα αναρίθμητα bootlegs τους, νεότερους φαν της 90s περιόδου, πολλούς μουσικούς και δημοσιογράφους αλλά και πολλά πιτσιρίκια που ανακάλυψαν ετεροχρονισμένα τη μαγεία των Sisters 30 χρόνια μετά το ντεμπούτο τους «First and Last and Always». Προσκυνώντας όλοι, ανεξάρτητα από τις μουσικές τους καταβολές, το εμβληματικό logo τoυ γκρουπ στην είσοδο του club ανάμεσα στις αστραφτερές μαρκίζες του δρόμου.

Το μαυροφορεμένο Music Hall, αμέσως μετά το support των Mani Deum, γέμισε από τον ξηρό πάγο και τη συνήθη ομίχλη των Sisters, με τον Andrew Eldritch –σε nineties outfit και γυαλιά ηλίου– να ανακτά γρήγορα τη χαρακτηριστική βαθιά του φωνή του,  δεδομένης και της πρόσφατης λαρυγγίτιδας που ανέβαλε την άφιξή του. Φορτωμένος ήχος από τους κιθαρίστες Chris Catalyst και τον νεότερο Ben Christo, που ωστόσο κεντάνε σε κομμάτια όπως το «Dominion/Mother Russia», το κοινό ξέρει κάθε λέξη από τα τραγούδια τους, ακόμη και στα ακυκλοφόρητα νέα τραγούδια, συγκίνηση για τους πιστούς που αναβιώνουν τις eighties μνήμες τους με κομμάτια όπως «Body Electric», «Alice», «First and Last and Always», «Νο Τime To Cry» και χαμογελαστές ματιές ανάμεσα στο κοινό για το μοίρασμα μιας μυσταγωγικής εμπειρίας. Δεν έχει σημασία πόσο καλοί ήταν live. Γιατί ήταν, είναι και θα είναι οι Sisters - Γιώργος Δημητρακόπουλος