Και αυτό το καλοκαίρι οι Onirama είναι στο δρόμο, κάνοντας αυτό που ξέρουν καλύτερα. Να μας ιδρώνουν, ιδρώνοντας επί σκηνής. Ο Θοδωρής Μαραντίνης μάς μιλά για την περιοδεία «10 χρόνια live».
Ηχογραφήσατε το τελευταίο σας άλμπουμ με τον Greg Haver, παραγωγό των Manic Street Preachers και του John Cale. Νιώθεις πλουσιότερος σαν καλλιτέχνης μετά από μια τέτοια εμπειρία; Σίγουρα νιώθουμε πολύ πιο ολοκληρωμένοι ως μπάντα. Ήταν τιμή μας ως group να συνεργαστούμε με έναν τόσο έμπειρο και δημιουργικό παραγωγό. Μας ώθησε να αλλάξουμε λίγο τον τρόπο που βλέπουμε μουσικά τα πράγματα. Είδαμε νέες λεπτομέρειες στη μουσική μας, εξελίξαμε τον ήχο μας και προσπαθήσαμε να τον τελειοποιήσουμε σύμφωνα με πολύ υψηλά standards. Είναι σίγουρα μία από τις πιο σημαντικές στιγμές της καριέρας μας.
Γιατί επιλέξατε τη Σαντορίνη για την παραγωγή του «Στη Χώρα των Τρελών»; Ίσως επειδή ο ήχος σας φέρνει αυτομάτως στο νου ηλιοβασιλέματα, όνειρα, καλοκαίρια; Οδηγηθήκαμε στη Σαντορίνη γιατί επιλέξαμε να κάνουμε την παραγωγή σε ένα studio που μας προσέφερε πολύ σημαντικά τεχνικά εφόδια. Παράλληλα, θεωρήσαμε πως είναι πολύ σημαντικό ως μπάντα να δουλέψουμε ένα δίσκο τελείως συλλογικά και χωρίς περισπασμούς από άλλα πράγματα. Η Σαντορίνη ήταν ιδανική γι’ αυτό. Μας έδωσε νέα έμπνευση με την ενέργειά της, αλλά και τη δυνατότητα ν’ ασχολούμαστε με τη μουσική μας σε ένα ιδανικό περιβάλλον.
Γίνατε γνωστοί μέσω των εκρηκτικών σας συναυλιών. Εξακολουθείτε να τις αγαπάτε; Δεν σας τυχαίνουν διεκπεραιωτικές νύχτες; Οι συναυλίες είναι και θα είναι το πιο ευχάριστο κομμάτι μιας μπάντας όπως είμαστε εμείς και αυτό που πάντα θα μας δίνει θετική ενέργεια και χαρά, διότι έχουμε την πιο άμεση επαφή με το κοινό. Η επικοινωνία που έχουμε με τον κόσμο και η συμμετοχή του στα λάιβ είναι για μας το πιο ξεχωριστό και αγαπημένο μέρος της δουλειάς μας. Οι διεκπεραιωτικές νύχτες, όπως σε όλες τις δουλειές, είναι αναπόφευκτες, όμως κάνουμε κάτι που προσφέρει χαρά και διασκέδαση στον κόσμο και αυτό μας παρασύρει και μας κάνει να ξεχνάμε όλα τ’ άλλα.
Είστε επίσης η ελληνική μπάντα που καθιέρωσε το λάιβ κλάμπινγκ, ανεβάζοντας το επίπεδο των μαγαζιών και βοηθώντας τον κόσμο να διασκεδάσει πολιτισμένα στα κλαμπ. Επρόκειτο για κίνηση στρατηγικής ή ήταν τυχαίο γεγονός; Αυτό πρόεκυψε ως άποψη από την πρώτη στιγμή που παίξαμε ζωντανά μπροστά σε κοινό, πριν 10 χρόνια. Ίσως να ήταν κάτι που προήλθε από την υποσυνείδητη ανάγκη να συγκλίνουν οι μουσικές μας προτιμήσεις με αυτές του κόσμου και έτσι μας χαρακτήρισε. Είμαστε τυχεροί, βέβαια, γιατί βρήκαμε και συνεργάτες που ήθελαν και μπορούσαν να υποστηρίξουν το δικό μας ρεπερτόριο και ύφος κι έτσι καθιερώσαμε ένα δικό μας τρόπο διασκέδασης.
Ιδροκοπήσατε χρόνια στα προβάδικα, προτού καταξιωθείτε. Σήμερα, που ο δρόμος προς τη φήμη περνάει από τα talent shows, τι έχεις να συμβουλεύσεις όλους τους νέους που ψάχνουν τρόπους να ακουστούν; Θεωρώ ότι πλέον είναι εύκολο να ακουστείς, αλλά δύσκολο να έχεις κάτι να πεις ουσιαστικά. Υπάρχει θόρυβος από τις πολλές φωνές και λίγες καταφέρνουν να ξεχωρίσουν. Στα τηλεοπτικά talent shows ο σκοπός είναι να καλύψουν το χρόνο προγράμματος του εκάστοτε καναλιού και όχι να προσφέρουν στη μουσική βιομηχανία νέα ταλέντα. Αυτό δεν σημαίνει ότι κάποιος που έχει πραγματικά να πει και να δείξει κάτι αξιόλογο δεν θα προχωρήσει. Όποιος, λοιπόν, βρίσκεται στο ξεκίνημα πρέπει να αναλογιστεί τι έχει να πει, να βρει το στίγμα του και πώς θα το υποστηρίξει με αλήθεια και αξιοπρέπεια, και φυσικά να επιμείνει σε αυτό που επέλεξε μέχρι το τέλος.
Παρότι άνθρωπος εξαιρετικά χαμηλών τόνων, καταδιώκεσαι από τα media. Πώς αισθάνεσαι για τη δημοσιότητα που λαμβάνει η προσωπική σου ζωή; Η δημοσιότητα είναι μέρος της δουλειάς μου, αλλά και της δουλειάς της γυναίκας μου. Ως χαρακτήρα με φέρνει σε αμηχανία και νιώθω άβολα όταν τα media ξεπερνούν τα όρια της προσωπικής μας ζωής. Διαχειρίζομαι, όμως, το θέμα της δημοσιότητας με τρόπο που να μην καταπιέζω τις προσωπικές μου στιγμές, για να διατηρώ μια ισορροπία.
Με όλα όσα συμβαίνουν σε κοινωνικό επίπεδο, θα σκεφτόσουν να γράψεις πολιτικό τραγούδι; Ή μήπως το τραγούδι είναι μια πολιτική πράξη από μόνο του; Μια τόσο έντονη περίοδος όπως αυτή που βιώνουμε όλοι στη χώρα μας δεν μπορεί να μας αφήσει αδιάφορους ή ασυγκίνητους, γι’ αυτό και, με το δικό μας τρόπο, στο τελευταίο album επιχειρούμε κοινωνικές αναφορές και τοποθετήσεις. Δεν θέλαμε να κάνουμε πολιτικό τραγούδι, απλά νιώσαμε την ανάγκη να καταθέσουμε μέσα από το δικό μας πρίσμα την άποψή μας για τα πράγματα.
Ποια τα σχέδιά σου για το καλοκαίρι; Καλοκαιρινή περιοδεία με τίτλο «10 χρόνια live». Θέλουμε να γιορτάσουμε 10 χρόνια συναυλιών και live εμφανίσεων με παλιούς και νέους φίλους. Όπως είπα και προηγουμένως, δεν υπάρχει κάτι καλύτερο για μια μπάντα σαν εμάς από μια καλοκαιρινή περιοδεία σε όλη την Ελλάδα. Υποσχόμαστε ξεχωριστές βραδιές με αληθινή διασκέδαση σε όλους τους φίλους που θα έρθουν να μας δουν.
Στον απολογισμό των 10 χρόνων, ποιο είναι το καλύτερο που σας έχει συμβεί; Πρώτο και σημαντικότερο είναι ότι παραμένουμε φίλοι μετά από δέκα χρόνια και περνάμε καλά μαζί – έχουμε αποκτήσει και πολλούς νέους φίλους που μας ακολουθούν σε αυτή την πορεία των δέκα χρόνων. Δεύτερον, ότι κάναμε τα όνειρά μας πραγματικότητα και κάνουμε και άλλα πολλά όνειρα ακόμα. Τρίτον, ότι έχουμε καταφέρει να δώσουμε το μουσικό μας στίγμα στην ελληνική ποπ/ροκ μουσική σκηνή και καταφέρνουμε να ισορροπούμε πάνω σε αυτό χωρίς να παρεκκλίνουμε της πορείας μας.
Υπάρχουν μουσικά έργα που δεν γράφτηκαν μόνο για να ακουστούν. Έργα που γεννήθηκαν μέσα από τον πόλεμο και την απώλεια και κράτησαν ζωντανή τη μνήμη μιας ολόκληρης εποχής.
Ο Μίλτος Παύλου μιλά για το «Violet in Spring», το τραγούδι που γεννήθηκε από ένα από τα τελευταία ποιήματα του Ουκρανού στρατιώτη και ποιητή Μακσίμ «Νταλί» Κριβτσόφ
23°
