Δραπέτες: Δύο αδέλφια, μία κιθάρα και ένα όνειρο που ξεκίνησε από την Κατερίνη

Οι κιθάρες έμοιαζαν μεγαλύτερες από αυτά – ήταν ακόμη παιδιά, οκτώ και δέκα περίπου ετών, όταν ανέβηκαν στη σκηνή μιας εκδήλωσης του ωδείου για να παίξουν μουσική και να τραγουδήσουν. Τότε δεν γνώριζαν πού θα μπορούσε να τους οδηγήσει η μουσική. Ήξεραν μόνο ότι ήθελαν να βρίσκονται εκεί, ο ένας δίπλα στον άλλον. Χρόνια αργότερα, εκείνο το βίντεο έχει μείνει ως μια μικρή υπενθύμιση της διαδρομής τους, αλλά και του χρόνου που πέρασε από τότε που όλα έμοιαζαν παιχνίδι.

Ο Κώστας και η Δήμητρα Σάββα είναι αδέλφια, φίλοι και συνοδοιπόροι στη μουσική. Μεγάλωσαν στην Κατερίνη, με ποδήλατα, βόλτες, καλοκαίρια στο χωριό, το βουνό δίπλα τους και μουσικές να ακούγονται καθημερινά στο σπίτι. Σήμερα, ως Δραπέτες, προσπαθούν να μετατρέψουν εκείνο το παιδικό συναίσθημα σε μια καλλιτεχνική ταυτότητα που θα τους ακολουθεί για χρόνια. «Ο κόσμος δεν γνωρίζει ότι είμαστε αδέλφια, ότι ασχολούμαστε με τη μουσική από πέντε χρονών και ότι συνήθως, σε αυτή την καλλιτεχνική αδελφική σύμπραξη, ο ένας γράφει και ο άλλος τραγουδάει», λένε. Η δική τους ιστορία, όμως, δεν είναι απλώς μια ιστορία για τη μουσική. Είναι και για δύο ανθρώπους που μπορεί να τσακώνονται καθημερινά, να διαφωνούν σχεδόν για τα πάντα και, την ίδια στιγμή, να ξέρουν πως έχουν ο ένας τον άλλον ό,τι κι αν συμβεί.

Η αρχή έγινε με μια κιθάρα. Όταν ο Κώστας ήταν περίπου επτά ετών, ξεκίνησε μαθήματα στο ωδείο. Η Δήμητρα, θέλοντας να ακολουθήσει τα βήματά του, άρχισε κι εκείνη κιθάρα. «Προφανώς ζήλεψα σαν μικρή αδελφή», ομολογεί, αναγνωρίζοντας πως το πρώτο έναυσμα το έδωσε ο αδελφός της – κάτι που, όπως λέει γελώντας, της είναι δύσκολο να παραδεχτεί. Ακολούθησε το μουσικό σχολείο, η σύνθεση των πρώτων τραγουδιών και η σταδιακή είσοδός της σ’ αυτή τη δημιουργική διαδικασία.

Η μουσική, ωστόσο, δεν μπήκε στη ζωή τους αποκλειστικά μέσα από τα μαθήματα και τις κιθάρες. Υπήρχε ήδη στο σπίτι τους, χάρη στους γονείς τους, που αγαπούσαν την τέχνη και τους έφεραν από νωρίς σε επαφή με διαφορετικά ακούσματα. Θεοδωράκης, Χατζιδάκις, Νταλάρας και Βασίλης Παπακωνσταντίνου – αυτοί είναι μερικοί μόνο από τους καλλιτέχνες με τους οποίους μεγάλωσαν. «Οι γονείς μας εκτιμούσαν ανέκαθεν την τέχνη και άκουγαν πολλή μουσική. Τους ευχαριστούμε γι’ αυτό που γίναμε». Η ευγνωμοσύνη τους δεν μένει μόνο στα λόγια. Το «Ήτανε μια φορά», αγαπημένο τραγούδι των γονιών τους, είναι μια από τις πιο προσωπικές αναφορές της κοινής τους πορείας. Το τραγούδησαν για πρώτη φορά σε ζωντανή εμφάνιση στο χωριό τους, όταν η Δήμητρα ήταν 12 και ο Κώστας 14 ετών. Σήμερα τους θυμίζει όσα οφείλουν στην οικογένειά τους και τον τρόπο με τον οποίο μεγάλωσαν.

Η ανεμελιά της Κατερίνης και οι καβγάδες των δύο αδελφών

Πριν από τις σκηνές, τις ηχογραφήσεις και τις επαγγελματικές υποχρεώσεις, υπήρχε η καθημερινότητα δύο παιδιών που μεγάλωναν σε μια πόλη διαφορετική από τη σημερινή τους βάση. Τα παιδικά τους χρόνια στην Κατερίνη τα περιγράφουν ως ανέμελα. Βόλτες με ποδήλατα, περιπέτειες και καλοκαίρια στο χωριό, μακριά από τους ρυθμούς της μεγαλούπολης. «Ένα πράγμα που συνειδητοποιήσαμε ότι ήταν πολυτέλεια είναι το ότι έχουμε χωριά και σχεδόν όλο το καλοκαίρι το περνούσαμε εκεί. Το βουνό, επίσης, είναι κάτι που μας λείπει στην Αθήνα – στην Κατερίνη το είχαμε δίπλα μας». Από εκείνη την περίοδο κρατούν τις εικόνες, την ελευθερία και μια εκδοχή του εαυτού τους που, όπως παραδέχονται, αισθάνονται ότι έχουν αφήσει πίσω.

Η κοινή παιδική ηλικία τούς έφερε μεν κοντά, αλλά δεν ήταν ποτέ δύο αδέλφια που συμφωνούσαν σε όλα. Αν κάποιος τους ρωτούσε αν ήταν από μικροί αχώριστοι, η απάντηση θα ήταν μάλλον πιο σύνθετη: «Ακόμα τσακωνόμαστε συνέχεια, αλλά αγαπιόμαστε πάρα πολύ». Οι γονείς τους έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στη σχέση τους και οι ίδιοι νιώθουν τυχεροί που έχουν ο ένας τον άλλον.

Η Δήμητρα περιγράφει τον εαυτό της ως λιτή, αντιδραστική, νευρική, καλόκαρδη, υπερευαίσθητη και εξωστρεφή, με πολύ χιούμορ. Ο Κώστας, από την πλευρά του, θεωρεί τον εαυτό του ευαίσθητο, αστείο, κοινωνικό, δημιουργικό και γεμάτο ενσυναίσθηση. Οι διαφορετικοί χαρακτήρες τους δεν μένουν έξω από τη μουσική· επηρεάζουν τον τρόπο με τον οποίο συνεργάζονται. Στη μεταξύ τους συνεργασία, η Δήμητρα είναι συνήθως εκείνη που κρατά τις ισορροπίες, ενώ ο Κώστας είναι πιο αυστηρός και υπεραναλυτικός. «Πολλές φορές ο Κώστας εκνευρίζεται με τη χαλαρότητά μου, αλλά στην πραγματικότητα ο ένας συμπληρώνει τον άλλον, και αυτό αποδίδει», εξηγεί η Δήμητρα. Η οικειότητα είναι το μεγαλύτερο πλεονέκτημά τους, αλλά και η αιτία των πιο έντονων διαφωνιών τους. Γνωρίζουν καλά ο ένας τις δυνατότητες και τις αδυναμίες του άλλου, μπορούν να μιλούν χωρίς περιστροφές και να δημιουργούν γρήγορα.

Δεν θα ήθελαν να είναι απλώς συνεργάτες. «Είμαστε πολύ τυχεροί που έχουμε ο ένας τον άλλον. Στον χώρο αυτό υπάρχει έντονη ζήλια, κάτι που μεταξύ αδελφών δύσκολα συναντάς. Ίσα ίσα, έχουμε φτάσει σε όποιο σημείο έχουμε φτάσει επειδή ο ένας δίνει κίνητρο στον άλλον».

Γιατί επέλεξαν να γίνουν οι Δραπέτες

Η ανάγκη να έχουν έναν κοινό χώρο έκφρασης, όπου θα μπορούσαν να δοκιμάζουν ιδέες χωρίς να περιορίζονται από κανόνες, αποτυπώνεται και στο όνομα που επέλεξαν. Το όνομα Δραπέτες γεννήθηκε όταν ήταν ακόμη παιδιά και έβλεπαν τη μουσική ως έναν τρόπο διαφυγής από την καθημερινότητα. «Όσο μεγαλώνουμε καταλαβαίνουμε όλο και πιο αισθητά πόσο δίκιο είχαμε που διαλέξαμε αυτό το όνομα», συμφωνούν.

Δεν θέλουν να περιοριστούν σε ένα συγκεκριμένο μουσικό είδος. Τους αρέσουν οι πειραματισμοί, οι πρωτοποριακές ιδέες και η παράδοση, ενώ ανάμεσα στις διαφορετικές μουσικές τους προτιμήσεις βρίσκονται τόσο τα νησιώτικα όσο και οι Parkway Drive, η Άννα Βίσση και ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου. Για εκείνους η μουσική δεν χρειάζεται ταμπέλες. Αυτό που έχει σημασία είναι να τους εκφράζει και να τους αφήνει ελεύθερους να δοκιμάζουν νέους δρόμους.

Από την Κατερίνη στην Αθήνα και από τις σπουδές στη μεγάλη ευκαιρία

Για να κυνηγήσουν τα όνειρά τους, χρειάστηκε να αλλάξουν πόλη και να προσαρμοστούν σε μια νέα καθημερινότητα. Η Αθήνα μπήκε στη ζωή τους αρχικά λόγω των σπουδών. Πρώτος κατέβηκε ο Κώστας, που σπουδάζει Οικονομικές Επιστήμες στο Χαροκόπειο Πανεπιστήμιο, και αργότερα ακολούθησε η Δήμητρα, η οποία μόλις ολοκλήρωσε τις σπουδές της στη Νομική.

Ο συνδυασμός σπουδών και μουσικής δεν είναι εύκολος. «Είναι πολύ απαιτητικό το να προσπαθείς να τα συγχρονίσεις όλα, μερικές φορές και πολύ ψυχοφθόρο. Ωστόσο, η αγάπη γι’ αυτό που κάνουμε μας δίνει κίνητρο να συνεχίσουμε». Η ζωή στην πρωτεύουσα τους έχει αλλάξει, τους έχει ωριμάσει και τους έχει φέρει πιο κοντά στους εαυτούς τους. Τους λείπουν οι γονείς τους και η ανεμελιά της Κατερίνης, αλλά η Αθήνα τούς γοητεύει λόγω των ευκαιριών που προσφέρει. Η Δήμητρα αγαπά τις βόλτες στην Αρεοπαγίτου, όπου συχνά περπατά για να φτιάξει η διάθεσή της, ενώ ο Κώστας προτιμά τα νότια προάστια.

Μέσα σε αυτή τη νέα πραγματικότητα, η μουσική παρέμενε ο κοινός τους στόχος. Το σημείο καμπής στην πορεία τους ήρθε μέσα από μια συνεργασία που δεν περίμεναν ότι θα μπορούσε να προκύψει τόσο νωρίς. Το 2018, ο Κώστας έγραψε ένα τραγούδι που αγαπήθηκε στην Κατερίνη. Το ανέβασαν στο ίντερνετ και αργότερα έστειλαν την πρότασή τους στη δισκογραφική εταιρεία Minos EMI. Μετά από περίπου έναν χρόνο επικοινωνίας με τον παραγωγό Νεκτάριο Κόκκινο, προέκυψε η πρόταση να γράψουν ένα τραγούδι για τον Γιώργο Νταλάρα. Η απάντησή τους δόθηκε σε δευτερόλεπτα και ήταν φυσικά θετική. Το καλοκαίρι του 2019, λοιπόν, ο Κώστας έγραψε περίπου δέκα τραγούδια και ο σπουδαίος ερμηνευτής επέλεξε το «Σαν το κερί». Η πανδημία καθυστέρησε την ολοκλήρωση του εγχειρήματος, οπότε η ηχογράφηση πραγματοποιήθηκε στα τέλη του 2022.

«Ήμασταν πιτσιρίκια, 18 ετών, και δεν πιστεύαμε ότι όντως βρισκόμασταν στο στούντιο με τον Γιώργο Νταλάρα. Αν μας έλεγε κάποιος ότι θα φτάναμε σ’ αυτό το σημείο, θα τον λέγαμε τρελό». Για δυο παιδιά που ξεκίνησαν από μια μικρή πόλη, η εμπειρία ήταν κάτι πολύ περισσότερο από ένα επαγγελματικό βήμα. «Είναι πραγματικός μέντορας και, πέρα από την αδιαμφισβήτητη καλλιτεχνική του αξία, είμαστε περήφανοι που μια τόσο ξεχωριστή προσωπικότητα ερμήνευσε το πρώτο μας τραγούδι». Η συνεργασία αυτή τους δίδαξε ότι τα όνειρα δεν έχουν ταβάνι, αλλά και ότι η αυθεντικότητα και η ταπεινοφροσύνη είναι στοιχεία που αξίζει να κρατά κανείς, ανεξάρτητα από την επιτυχία του.

Η δική τους μουσική ταυτότητα και η σημασία της κατάλληλης στιγμής

Η συνεργασία με τον Γιώργο Νταλάρα ήταν ένας σημαντικός σταθμός, αλλά οι ίδιοι δεν είχαν ολοκληρώσει την αναζήτηση της ταυτότητάς τους. Αντίθετα, αυτό τους έδωσε ακόμη μεγαλύτερο κίνητρο για να συνεχίσουν να γράφουν και να πειραματίζονται, μέχρι να φτάσουν στον ήχο που τους εκφράζει απόλυτα.

Στη δημιουργική διαδικασία, ο Κώστας συνήθως βρίσκει τη μελωδία και γράφει τους βασικούς στίχους, ενώ η Δήμητρα προσθέτει τις δικές της πινελιές, ψυχολογική υποστήριξη και λίγη γκρίνια. Οι ιστορίες τους άλλοτε βασίζονται σε βιώματά τους κι άλλοτε γεννιούνται από τη φαντασία. «Μας αρέσει να γράφουμε γι’ αυτά που ζούμε αλλά και γι’ αυτά που δεν ζήσαμε ακόμη».

Η πίστη τους στη δημιουργική διαδικασία συνδέεται και με τον τρόπο που αντιμετωπίζουν την πορεία ενός τραγουδιού μετά την κυκλοφορία του. Δεν θεωρούν ότι η απουσία άμεσης αναγνώρισης σημαίνει πως μια σύνθεση δεν μπορεί να βρει το κοινό της αργότερα. «Ναι, εννοείται και αυτό αποδεικνύεται. Αν είναι να γίνει κάτι, θα γίνει. Πιστεύουμε πολύ στην κατάλληλη στιγμή». Για εκείνους, επομένως, η επιτυχία δεν εξαρτάται μόνο από το πότε θα κυκλοφορήσει ένα τραγούδι ή από την πρώτη ανταπόκριση που θα έχει, αλλά και από το πότε θα συναντήσει τους ανθρώπους που θα το νιώσουν δικό τους.

Η μουσική στην εποχή των μέσων κοινωνικής δικτύωσης

Η δημιουργία, βέβαια, δεν σταματά όταν τελειώνει ένα τραγούδι ή όταν κλείνει η πόρτα του στούντιο. Η μουσική βιομηχανία απαιτεί πλέον περισσότερα από τη σύνθεση, την ερμηνεία και τις ζωντανές εμφανίσεις. Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης έχουν γίνει αναπόσπαστο κομμάτι της δουλειάς τους, με τη Δήμητρα να έχει αναλάβει αποκλειστικά τη διαχείρισή τους.

«Είναι πολύ δύσκολο, γιατί πολλές φορές η μουσική σου από μόνη της μπορεί να μη σε φτάσει εκεί που θέλεις. Πρέπει να ασχοληθείς με την προώθηση, το μάρκετινγκ και μ’ άλλα πράγματα που δεν έχουν άμεση σχέση με αυτό που αγαπάς». Δεν θέλουν, ωστόσο, να ακολουθούν κάθε τάση μόνο και μόνο για να γίνουν ορατοί. Προτιμούν να δημιουργούν με συνέπεια, διατηρώντας τον χαρακτήρα τους.

Τι θα επέλεγαν, όμως: ένα τραγούδι που θα γίνει viral ή ένα τραγούδι που θα κάνει κάποιον να αισθανθεί ότι τον άγγιξε; «Θέλουμε η μουσική μας να αγγίζει τις ψυχές των ανθρώπων και να αφήσει ένα αποτύπωμα». Το ίδιο ισχύει και για τη στάση τους απέναντι στην τεχνητή νοημοσύνη. Θεωρούν ότι μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως εργαλείο, αλλά δεν μπορεί να αντικαταστήσει το ανθρώπινο συναίσθημα. «Αν χαθεί η αυθεντικότητα, χάνεται και η ουσία της τέχνης».

Οι απορρίψεις, οι θυσίες και ο φόβος της επιτυχίας

Η επιμονή στην αυθεντικότητα δεν σημαίνει ότι η διαδρομή τους είναι εύκολη. Όπως συμβαίνει σε κάθε καλλιτεχνική πορεία, έχουν βρεθεί αντιμέτωποι με απορρίψεις και δυσκολίες, οι οποίες τους έχουν αναγκάσει να αναμετρηθούν με τις προσδοκίες τους και να αποφασίσουν πόσο θέλουν να συνεχίσουν.

«Ομολογουμένως έχουμε δεχτεί πολλές απορρίψεις. Δεν μπορούμε να πούμε ποια ήταν η μεγαλύτερη, γιατί σημασία έχει ότι κάθε απόρριψη μάς πεισμώνει και μας κάνει να σφίγγουμε τα δόντια». Αντί να αντιμετωπίζουν κάθε «όχι» ως λόγο να σταματήσουν, προσπαθούν να το μετατρέπουν σε κίνητρο για το επόμενο βήμα.

Το τίμημα αυτής της προσπάθειας είναι συγκεκριμένο. Όταν τους ρωτά κανείς τι θυσιάζουν για τη μουσική, η απάντηση είναι άμεση: «Λεφτά, ύπνο, χρόνο». Πρόκειται για μια επιλογή που απαιτεί διαρκή προσπάθεια, αλλά δεν αισθάνονται ότι μπορούν να την εγκαταλείψουν για κάτι πιο ασφαλές. «Δεν τίθεται θέμα παραίτησης από κάτι που χωρίς αυτό δεν μπορείς να ζήσεις».

Αν υπάρχει κάτι που φοβούνται περισσότερο από το να μην τα καταφέρουν, είναι να τα καταφέρουν και στην πορεία να χάσουν αυτό που τους έκανε να ξεκινήσουν. Δεν θέλουν να αλλοιώσουν την ταυτότητά τους για να χωρέσουν στις απαιτήσεις της αγοράς. Τι θα θεωρούσαν επιτυχία, αν σε πέντε χρόνια δεν είχαν πετύχει όσα ονειρεύονται; «Να γίνουμε αυτό που ονειρευόμαστε τον έκτο χρόνο».

Από το πρώτο EP μέχρι την πρώτη αποκλειστική συναυλία

Παρά τις δυσκολίες και τις απορρίψεις, οι Δραπέτες συνεχίζουν να κοιτούν μπροστά, έχοντας ήδη σχέδια για την επόμενη περίοδο. Ετοιμάζουν το πρώτο τους EP, το οποίο θεωρούν ιδιαίτερα σημαντικό, καθώς μέσα από αυτό θέλουν να αποτυπώσουν τον ήχο και όσα επιθυμούν να μοιραστούν με το κοινό τους.

Πριν από την κυκλοφορία του θα προηγηθούν δύο singles. Το πρότζεκτ θα έχει ως σημείο αναφοράς την παράδοση και θα περιλαμβάνει διασκευασμένα παραδοσιακά τραγούδια αλλά και δικές τους δημιουργίες. «Πιστεύουμε πολύ σ’ αυτό το πρότζεκτ! Θα είναι το πρώτο μας άλμπουμ και έχουμε την επιθυμία να αποτυπωθεί τέλεια αυτό που θέλουμε να περάσουμε στον κόσμο».

Παράλληλα, μέσα στον χειμώνα, σχεδιάζουν την πρώτη τους συναυλία στην Αθήνα, όπου θα παρουσιάσουν τον δίσκο τους. Είναι ένα ακόμη βήμα προς τη μουσική διαδρομή που θέλουν να χτίσουν, με τη ζωντανή επαφή με το κοινό να παραμένει για εκείνους αναπόσπαστο κομμάτι της εμπειρίας.

Κοιτώντας όσα έχουν πετύχει μέχρι σήμερα κι όσα ετοιμάζουν για το μέλλον, ο Κώστας και η Δήμητρα θέλουν η μουσική τους να αποτελεί πηγή έμπνευσης, να εκπέμπει αισιοδοξία και δημιουργικότητα και να συνοδεύει τους ανθρώπους στα δικά τους βιώματα. «Θα θέλαμε να μείνουμε στη μουσική βιομηχανία ως κάτι ξεχωριστό. Στόχος μας είναι να χτίσουμε κάτι με γερά θεμέλια». Η επιθυμία τους δεν είναι να μετρήσουν την αξία της διαδρομής τους αποκλειστικά με αριθμούς ή στιγμιαία αναγνώριση, αλλά να δημιουργήσουν κάτι που θα εξακολουθεί να έχει νόημα με το πέρασμα του χρόνου.