Ακούω περίεργα αντικείμενα

Όπως λέει και ο Λάσκαρης στον Van Gogh του: «Τους αγαπάω τους τρελούς, μιλούν με το φεγγάρι. Ενώ εμείς κοιμόμαστε αυτοί κόβουν τις φλέβες τους ή το αυτί τους, τρυφερά, και το προσφέρουν…».

Την ώρα που εμείς κοιμόμαστε, ξεροσταλιάζουμε στα ΑΤΜ, φορτώνουμε καρότσια του σούπερ μάρκετ για να ζήσουμε κανά-δυο μέρες παραπάνω, καμωνόμαστε πως ξέρουμε τις απαντήσεις και ξεκατινιαζόμαστε στο fb με ιδεολογικό πρόσχημα και τη βεβαιότητα του ηλίθιου, κάποιοι «τρελοί» με παιδική αθωότητα, με ρομαντική διάθεση, μπαίνουν σε δονκιχωτικές περιπέτειες και με τη σιγουριά της μικρής πράξης που εμπεριέχει το μεγαλείο της δημιουργίας, γράφουν κασέτες, σχεδιάζουν χειροποίητα εξώφυλλα, ονειρεύονται έναν υπέροχο, αλλόκοτο, προσωπικό κόσμο και τον γεμίζουν με χρώματα, με την τρέλα τους, με τη θετική τους διάθεση και με την τέχνη τους. Τι κι αν φαίνεται να είναι «μικρού βεληνεκούς»; Κοιτάξτε πόσοι «ελάσσονες» ποιητές, συγκροτήματα, καλλιτέχνες του παρελθόντος, που πέρασαν στην εποχή τους σχεδόν απαρατήρητοι, ανακαλύπτονται τώρα και δικαιώνονται; .

Μέσα σε αυτές τις κασέτες και τα cd με τις ζωγραφιές, που κυκλοφορούν σε 50-100 αντίτυπα, που μπαίνουν σε χειροποίητες συσκευασίες και θυμίζουν χειροτεχνία νηπιαγωγείου, βρίσκω μια γοητευτική μαγεία, την αλήθεια και την απλότητα ενός παιδιού που κάνει αυτό που θέλει χωρίς να σκέφτεται καριέρα, μάρκετινγκ, πωλήσεις, καθιέρωση, προοπτικές. Αυτό είναι και το αόρατο νήμα που συνδέει αυτές τις 3 κασέτες και τα 2 cd με πουλοβεράκι που ακολουθούν: η αγνή και ανεπιτήδευτη τέχνη, η απλότητα, η παιδικότητα, η λοξή ματιά στην καθημερινότητα, η γοητευτική ιδιαίτερη θεώρηση που δεν δίνει δεκάρα για το «τι παίζει εκεί έξω», η προσωπική τρέλα που είναι πάνω από τις σκοπιμότητες. Δεν είναι τυχαίο που αυτό το υλικό έρχεται από την Αθήνα, την Οσάκα, το Πίτσμπουργκ ή το Βερολίνο. Είναι μικρό αλλά είναι παντού και είναι υπέροχο που συνεχίζει να συμβαίνει, ίδιο κι απαράλλαχτο από την εποχή που τα αγαπημένα μας φανζίν έκρυβαν μέσα τους μια κασέτα ή ένα φλέξι…

Στυλιανός Τζιρίτας - A.O.R.

Μέσα στους βιομηχανικούς θορύβους και το ανορθόδοξο ηχητικό περιβάλλον φωλιάζει spoken word σαρκαστικού χιούμορ, τσακισμένες μελωδίες και ψήγματα λυρισμού ενός αθεράπευτου αισθηματία.

Post Modern Team - Today Forever E.P.

Η παρέα από την Οζάκα κοιμάται πάνω στα βινύλια της Sharah Records, ξυπνάει στα κιθαριστικά 80s και ζει σε ένα παράλληλο σύμπαν που η pop δεν δύει ποτέ.

Grandpa Egg - Praying Mantis

Οι αδελφοί Jeb και Bart Morris από το Pittsburgh δημιουργούν ένα «storybook album» με ιστορίες για ένα αλογάκι της Παναγίας και τους φίλους του που ζουν σε ένα λιβάδι, ντυμένες με απλή, γοητευτική και αθώα psych-folk. Ο Jonathan Richman τους κοιτάει με ευχαρίστηση.

Ντόντο - Ηλεκτρικές συσκευές & άλλα ζώα

Η Ατζελίνα Καρτσάκη μετατρέπει σε ποίηση πλυντήρια, απορροφητήρες, κονσέρβες, σπαγγέτι, καθημερινότητα, ήρωες, πράγματα που αγαπάει ή της κάνουν εντύπωση και συνοδεύει τις ιστορίες της με στοιχειώδη όργανα και μελωδίες, δημιουργώντας ένα ιδιαίτερο και ευχάριστο άλμπουμ «ανορθόδοξης κανονικότητας».

Ποιήματα για Πόκεμον

Μία από τις πρώτες κασέτες της DIY καλλιτεχνικής ομάδας Φυτίνη (στην οποία ανήκει και η προηγούμενη κυκλοφορία) που περιλαμβάνει συνθέσεις για φωνή και πιάνο και συνοδεύεται από κάρτες με σκίτσα και τα λόγια των τραγουδιών. Εξαιρετική ευαισθησία, αληθινή παιδικότητα, σαρκαστικό χιούμορ, ένα χαρακτηριστικό δείγμα της «αισθητικής Φυτίνη» που γίνεται όλο και πιο προφανές πως έχει λόγο ύπαρξης.