Ο Πάρις Ρούπος, ο Τζίμι Κίμελ και το πέσιμο στους κωμικούς

Καθόλου δεν με νοιάζει τι λέει ένας σταντ-απ κομέντιαν, αν δεν είναι από αυτές/ούς που παρακολουθώ: το χιούμορ είναι προσωπική υπόθεση, με άλλα αστεία γελάω εγώ, με άλλα τα αδέρφια μου, με ακόμα πιο άλλα τα παιδιά μου. Αν το στανταπάκι άτομο είναι από αυτά που παρακολουθώ (κυρίως κορίτσια, κορίτσια!) κι αν το άτομο πει κάτι με το οποίο διαφωνώ κάθετα, προχωράω στην επόμενη εμφάνιση ή στο επόμενο ριλ. Δεν είναι κι ότι έχω επενδύσει λεφτά σε κάποια συγκεκριμένα άτομα που λένε μόνον ωραία αστεία, το στάνταπ είναι μια ευχάριστη απασχόληση για όταν έχω πολύ άγχος και θέλω να ξεχαστώ, για όταν έχω κολλήσει δημιουργικά, για όταν ψάχνω να δω τι γίνεται στον έξω κόσμο, για πλάκα, για την παρέα, για το χαβαλέ.

Πάνω που ο Τραμπ έκοψε τον Τζίμι Κίμελ επειδή ο Τζίμι είπε κάτι με το οποίο διαφωνούσε ο Τραμπ, πάνω που ο Αμερικάνικος πολιτισμός έγειρε ακόμα περισσότερο προς τον Αμερικάνικο φασισμό… ορίστε που είχαμε αντίστοιχο περιστατικό στην Ελλάδα. Πολύ μικρότερης έκτασης, και όχι με τηλεοπτικό σταρ, παρά με έναν κανονικό στανταπά κωμικό, δημοφιλή μεν, όχι δε υπερ-σταρούμπα με πολλά εκατομμύρια, σπίτια στο Μάλιμπου κι από δω κι από κεί, «περίγυρο», ιδιωτικό τζετ (σίγουρα!) και δική του εκπομπή στην τηλεόραση με άλλα εκατομμύρια, δολάρια και τηλεθεατές. Η πολύ μικρότερη έκταση είναι τόσο μικρότερη που δεν έχει καμία απολύτως σχέση: ο εγχώριος κωμικός έκανε κάποια αστεία σε ένα λάιβ του με κοινό ίσως εκατό, ίσως διακοσίων ατόμων, και κάποια από τα αστεία πρόσβαλαν κάποιους από το κοινό. Ήταν δεν ήταν προσβλητικά τα αστεία, δεν είναι το θέμα μας. Το θέμα μας είναι ότι θα έπρεπε, σε μια δημοκρατία, να μπορεί ένας στανταπάς να πει τα αστεία του, έστω και κρύα, έστω και προσβλητικά, χωρίς να ξεσηκωθεί μερίδα του κοινού μαζί με την κοινή γνώμη ζητώντας το κεφάλι του στο ταψί.

Ο κωμικός Ρίκι Ζερβέ το έχει πει πολύ σωστά: το στάνταπ είναι φτιαγμένο για να κοροϊδεύει, για να κάνει πλάκα με πρόσωπα και καταστάσεις, και το αν προσβάλλεσαι ή όχι δεν είναι θέμα του στανταπά, παρά του κοινού. Έχω κόψει από τα στάνταρ μου κανα-δυο Αμερικάνους στανταπάδες επειδή τα αστεία τους μου φαίνονται ομοφοβικά ή σεξιστικά, με την έννοια ότι δεν τους παρακολουθώ, δεν βλέπω αυτά που ανεβάζουν… αλλά καμιά φορά τα βλέπω, αν έχουν πλάκα, και λέω «ε, το παράκανε ο Ντέιβ Σαπέλ!» Αλλά δεν θα διαμαρτυρόμουν ποτέ για τις βλακείες που λέει στο κοινό πχ ο Τζίμι Καρρ, για τον τρόπο που προσβάλλει κατάμουτρα κάποιους θεατές του – υποθέτω ότι επειδή πλήρωσαν (πολλά λεφτά) για να τον δούνε, οι προσβεβλημένοι δεν θα ξανα-πληρώσουν, και τους χάνει από πελάτες. Μόνο που είναι μία σύμβαση αυτή, όταν πηγαίνεις σε λάιβ του Τζίμι Καρ πχ, και κάθεσαι σε μπροστινές θέσεις: ξέρεις ότι μπορεί να σου κάνει τα μούτρα κρέας, εσένα προσωπικά και τα πιστεύω σου, τη θρησκεία, την ιδεολογία, τα πάντα όλα σου. Αν δεν θέλεις να συμβεί αυτό, κάθεσαι πίσω-πίσω, ή δεν πηγαίνεις στα λάιβ του. Δεν ζητάς να απολυθεί, ούτε να λιθοβοληθεί. Κωμικός είναι, δεν είναι πολιτικός, βουλευτής, υπουργός, άτομο με εξουσία ώστε να σου ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι με αυτά που λέει. Για όνομα.

Ο πρόσφατος, ντόπιος στανταπάς, ο Πάρις Ρούπος, είπε ο καημένος πράγματα (ως αστεία) που αντίστοιχα, και πολύ χειρότερα, λένε κατά καιρούς όλοι οι ξένοι στανταπάδες, από τον Ρίκι Ζερβέ μέχρι τον Ντέιβ Σαπέλ κι από την Ιλάιζα Σλένγκερ μέχρι την Κάθριν Ράιαν. Ασχετα αν συμφωνώ ή όχι με τα καλαμπούρια του, πιο πολύ με θυμώνει η εταιρεία που διέκοψε με τόση σοβαροφάνεια την συνεργασία μαζί του παρά ο ίδιος ο στανταπάς. Που μια πλάκα πήγε να κάνει, ούτε καν σχόλια επιπέδου Τζίμι Κίμελ. Ο οποίος αποκαταστάθηκε στην εκπομπή του (αν και η μισή, πυροβολημένη Αμερική αρνείται να τον παρακολουθεί…). Καιρός να αποκατασταθεί και ο Πάρις Ρούπος, που ζει και καλαμπουρίζει σε μια χώρα πολύ δημοκρατικότερη της Αμερικής.