Στη Μέση Ανατολή πόλεμος και η Αριστερά στα καλλιστεία

Ακόμα και το καλύτερο αστείο μπορεί να γίνει βαρετό κι έτσι φοβάμαι πως η επιμονή των συντρόφων της Αριστεράς να μιλούν για «ειρήνη» και να ζητούν από την ελληνική κυβέρνηση να «εργαστεί προς την κατεύθυνση αυτή», όπου να ‘ναι θα αρχίσει να κουράζει. Γιατί μόνο ως αστείο μπορεί κανείς να εκλάβει αυτές τις προτροπές που σε τίποτα δεν διαφέρουν από απαντήσεις συμμετεχόντων σε καλλιστεία.

Για αρχή, το να λες «είμαι με την ειρήνη» σε καιρό πολέμου και να διαμαρτύρεσαι για οποιαδήποτε προετοιμασία άμυνας είναι τόσο αστείο όσο το να πιάνει ξαφνικά βροχή κι αντί να ψάχνεις για ομπρέλα ή ένα υπόστεγο να χωθείς από κάτω εσύ να φωνάζεις «είμαι με τη λιακάδα». Οι περισσότεροι έτσι κι αλλιώς τη λιακάδα προτιμούν και το μόνο που θα καταφέρεις φωνάζοντας το και αποφεύγοντας την προφύλαξη θα είναι να γίνεις παπί. Το ίδιο θα συμβεί κι αν κάνεις λιτανείες – πορείες για να σταματήσει η βροχή.

Ο πόλεμος είναι μια πραγματικότητα η οποία δεν αλλάζει με φιλειρηνικά τσιτάτα ή με προσευχές και το μόνο που έχει σημασία για την κάθε χώρα που αναπόφευκτα εμπλέκεται, είναι να κάνει εκείνες τις κινήσεις που θα την βοηθήσουν να βγει και ενισχυμένη όταν ο πόλεμος τελειώσει. Πολύ περισσότερο αν ο πόλεμος και η ειρήνη δεν εξαρτώνται καθόλου από αυτήν.

Δεν θέλω να διαλύσω τις φαντασιώσεις κανενός αλλά ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή θα συνεχιστεί ακόμα κι αν ο Μητσοτάκης ανέβει σε ένα γραφείο και φωνάζει «Τραμπ γ@μι@σ@ι» ή αρχίσει να τραγουδάει «Give peace a chance». Πρόκειται για ένα πόλεμο στην κήρυξη ή τη συνέχιση του οποίου η Ελλάδα (και οι περισσότερες χώρες) δεν έχουν καμία επιρροή. Το μόνο που μπορεί να κάνει ένας Έλληνας πρωθυπουργός είναι να φροντίσει ώστε το τέλος του πολέμου να βρει την Ελλάδα σε καλύτερη κατάσταση από αυτήν που τη βρήκε η αρχή του. Είναι να προφυλάξει τη χώρα και ταυτοχρόνως να εκμεταλλευτεί τις ευκαιρίες που σε κάθε πόλεμο παρουσιάζονται. Τα αισθήματα του για την ειρήνη είναι εντελώς αδιάφορα.

Οι δε αυτοϊκανοποιητικές εκδηλώσεις των συντρόφων για την ειρήνη, οι διακηρύξεις, οι παρακλήσεις και οι λιτανείες, η προτροπή για στρουθοκαμηλισμό και η κριτική επειδή κάνει τα αυτονόητα προσφέρουν στην κυβέρνηση και τον πρωθυπουργό άλλο ένα ανεκτίμητο δώρο. Τον κάνουν, για άλλη μια φορά, να φαντάζει ο μοναδικός ικανός να διαχειριστεί μια κρίση και επιβεβαιώνουν το πόσο θα κινδύνευε η χώρα αν στο τιμόνι της ήταν αυτοί που ζηλεύουν τη σκέψη των κοριτσιών των καλλιστείων. Και μπράβο τους που ακόμα και στα πιο απλά καταφέρνουν να τα κάνουν θάλασσα και να γίνονται οι καλύτεροι βοηθοί της κυβέρνησης.