Οι 100 καλύτερες σειρές του 21ου αιώνα σύμφωνα με τους New York Times - Μέρος 2ο

Συνεχίζουμε την καταγραφή της λίστας των New York Times με τις 100 καλύτερες σειρές του 21ου αιώνα, περνώντας τώρα στις θέσεις 60 έως 21. Η αποκάλυψη έχει πλέον ολοκληρωθεί εξ ολοκλήρου από τους New York Times, με τη θέση Νο.1 να έχει ανακοινωθεί την Παρασκευή 25 Σεπτεμβρίου. Εδώ η λίστα αρχίζει να μοιάζει πιο αναμενόμενη αλλά ταυτόχρονα πιο διεκδικήσιμη, με τίτλους που έχουν ήδη περάσει στη συλλογική μνήμη να παλεύουν για μια θέση όσο πιο κοντά στην κορυφή. Στο τρίτο και τελευταίο μέρος θα κλείσουμε με τις θέσεις 20 ως 1.

60. Peep Show (2003-2015) Το βρετανικό sitcom του Channel 4 έμεινε στην ιστορία για την τεχνική του, ολόκληρη η σειρά γυρισμένη από την οπτική γωνία των δύο πρωταγωνιστών, με τον θεατή να ακούει ακόμα και τις εσωτερικές τους σκέψεις. Οι Ντέιβιντ Μίτσελ και Ρόμπερτ Γουέμπ έδωσαν σάρκα σε δύο από τους πιο συμπαθητικά αξιολύπητους χαρακτήρες της βρετανικής κωμωδίας, ενώ ανάμεσα στους δημιουργούς της σειράς βρισκόταν και ο Τζέσι Άρμστρονγκ, που χρόνια αργότερα θα δημιουργούσε το «Succession».

59. PEN15 (2019-2021) Οι Άννα Κoνκλ και Μάγια Έρσκιν υποδύονται τους δεκατριάχρονους εαυτούς τους μέσα στο έτος 2000, περιτριγυρισμένες από πραγματικούς έφηβους ηθοποιούς. Σύλληψη τόσο παράξενη στα χαρτιά, που θα έπρεπε να αποτύχει, όμως πετυχαίνει ακριβώς επειδή δεν διστάζει να δείξει πόσο άβολη και σκληρή μπορεί να είναι η εφηβεία.

58. Chappelle’s Show (2003-2006) Ο Ντέιβ Σαπέλ άλλαξε το σκετσοκωμικό είδος στο Comedy Central, πριν αποχωρήσει ξαφνικά στη μέση της τρίτης σεζόν, αφήνοντας πίσω ένα συμβόλαιο πενήντα εκατομμυρίων δολαρίων και έναν θρύλο γύρω από τους πραγματικούς λόγους της αποχώρησής του.

57. I Think You Should Leave with Tim Robinson (2019-2023) Ανθολογία σκετς χωρίς καμία αφηγηματική συνέχεια πέρα από τη λογική του παραλόγου, όπου κάθε χαρακτήρας φτάνει σε σημείο έντονης, σχεδόν επικίνδυνης αμηχανίας για μια εντελώς ασήμαντη αφορμή. Λίγες σειρές έχουν αφήσει τόσο βαθύ αποτύπωμα στο διαδικτυακό χιούμορ με τόσο λίγα λεπτά υλικού ανά σεζόν. Σε όσους αρέσει αυτό το στιλ κωμωδίας συστήνω ανεπιφύλακτα το «The Chair Company» πάλι με τον Τιμ Ρόμπινσον.

56. Nathan for You (2013-2017) Ο Νέιθαν Φίλντερ έχτισε εδώ τη φόρμουλα που θα ξαναχρησιμοποιούσε αργότερα σε μεγαλύτερη κλίμακα, ένα ατάραχο, σχεδόν ρομποτικό alter ego, που προσφέρει σε μικρές επιχειρήσεις επιχειρηματικές συμβουλές τόσο παράλογες, που καταλήγουν αληθινές. Η σειρά αυτή είναι το προσχέδιο του «The Rehearsal», που είδαμε ήδη ψηλότερα σ’ αυτή τη λίστα. Περιμένουμε με ανυπομονησία το ντοκιμαντέρ του για την Ελίζαμπεθ Χολμς της Theranos, το «You Can See Everything», που κυκλοφορεί τον Οκτώβριο και έχει ήδη κερδίσει το ίντερνετ.

55. Insecure (2016-2021) Η Ίσα Ρέι μετέτρεψε τη δική της web σειρά «Awkward Black Girl» σε ένα από τα πιο φρέσκα δείγματα κωμωδίας του HBO, μια ματιά στη φιλία, την καριέρα και τις σχέσεις δύο μαύρων γυναικών στο Λος Άντζελες, που δεν προσπαθεί να μιλήσει εκ μέρους κανενός άλλου παρά μόνο των ίδιων των χαρακτήρων της.

54. The Bureau (2015-2020) Η γαλλική σειρά κατασκοπείας του Ερίκ Ροσάν, γνωστή στη Γαλλία ως «Le Bureau des Légendes», δίνει μια τόσο ρεαλιστική απεικόνιση της δουλειάς των μυστικών πρακτόρων, που φέρεται πως πρώην στελέχη της γαλλικής υπηρεσίας πληροφοριών τη χρησιμοποιούσαν ως εκπαιδευτικό υλικό, κάτι σπάνιο για τηλεοπτική μυθοπλασία. Προσωπικά την κατατάσσω στις 5 καλύτερες σειρές ever, ένα αριστούργημα που πατάει κάτω τα «The Americans» και «Homeland».

53. Stranger Things (2016-2025) Το φαινόμενο του Netflix έκλεισε τον κύκλο του πέρυσι με την πέμπτη σεζόν, εννέα χρόνια μετά την πρώτη εμφάνιση της παρέας του Χόκινς. Οι αδελφοί Ντάφερ κατάφεραν κάτι σπάνιο για το streaming, να κρατήσουν αναλλοίωτο το ενδιαφέρον γύρω από τους ίδιους έφηβους πρωταγωνιστές σε όλη τη διάρκεια της εφηβείας τους, ενώ η νοσταλγία για τη δεκαετία του ’80 που η ίδια η σειρά καλλιέργησε έχει γίνει πλέον μόνιμο χαρακτηριστικό της ποπ κουλτούρας.

52. Downton Abbey (2010-2015) Ο Τζούλιαν Φέλοους έχτισε γύρω από την αριστοκρατική οικογένεια Κρόουλι και το προσωπικό της ένα κοστουμάτο δράμα εποχής, που κατάφερε κάτι σπάνιο: να μιλήσει εξίσου πειστικά για τους αφέντες και τους υπηρέτες τους, χωρίς ποτέ να προδώσει το ποιους συμπαθεί περισσότερο ο ίδιος ο δημιουργός.

51. The Good Place (2016-2020) Ο Μάικλ Σουρ έφτιαξε μια κωμωδία για τη μεταθανάτια ζωή, που κατάφερε το ανέλπιστο: να διδάξει πραγματική φιλοσοφία σε δικτυακό κοινό, χωρίς να χάσει ούτε στιγμή τον κωμικό της παλμό, με τους Κρίστεν Μπελ και Τεντ Ντάνσον να ηγούνται ενός καστ που δεν φοβήθηκε να ανατρέψει ολόκληρη την προϋπόθεση της σειράς πάνω από μία φορά.

50. Parks and Recreation (2009-2015) Η δεύτερη μεγάλη κωμωδία του Μάικλ Σουρ σε αυτή τη λίστα ξεκίνησε ως παρωδία της γραφειοκρατίας μιας μικρής πόλης της Ιντιάνα και κατέληξε σε γιορτή της αισιοδοξίας, με την Έιμι Πέλερ να χτίζει στο πρόσωπο της Leslie Knope έναν από τους πιο ολοκληρωμένα αγαπητούς χαρακτήρες της αμερικανικής τηλεόρασης.

49. Normal People (2020) Η μεταφορά του μυθιστορήματος της Σάλι Ρούνεϊ με τους Πολ Μέσκαλ και Ντέιζι Έντγκαρ-Τζόουνς καταφέρνει το σπάνιο για διασκευή λογοτεχνίας κατόρθωμα: να μεταφέρει την εσωτερικότητα της πρόζας σε εικόνα, εδώ κυρίως μέσα από τη σωματική γλώσσα των δύο πρωταγωνιστών παρά από διαλόγους. Μια σειρά που δεν γίνεται να μη σε συγκινήσει.

48. House of Cards (2013-2018) Η σειρά που έπεισε το Netflix ότι μπορούσε να παραγάγει πρωτότυπο περιεχόμενο επιπέδου HBO, με τον Κέβιν Σπέισι και τη Ρόμπιν Ράιτ να ερμηνεύουν ένα ζευγάρι πολιτικών τόσο κυνικό, που έκανε την Ουάσινγκτον να μοιάζει με θέατρο σκιών. Το τέλος της ήρθε βεβιασμένο και άβολο, όταν οι καταγγελίες σεξουαλικής παρενόχλησης εναντίον του Σπέισι ανάγκασαν τους παραγωγούς να τον εξαιρέσουν από την τελευταία σεζόν.

47. Twin Peaks: The Return (2017) Ο Ντέιβιντ Λιντς και ο Μαρκ Φροστ επέστρεψαν στον κόσμο τους είκοσι εφτά χρόνια αργότερα με μια συνέχεια που αρνήθηκε κάθε έννοια θεατρικής νοσταλγίας, δεκαοχτώ ώρες πειραματικού, συχνά δυσνόητου τηλεοπτικού σινεμά, που πολλοί κριτικοί θεωρούν πλέον την κορυφαία στιγμή της καριέρας του σκηνοθέτη.

46. Broad City (2014-2019) Οι Ιλάνα Γκλέιζερ και Άμπι Τζέικομπσον το ξεκίνησαν ως ερασιτεχνική web σειρά, για να καταλήξει να γίνει μια από τις πιο ανατρεπτικές κωμωδίες της δεκαετίας για τη φιλία, με άξονα τη ζωή δύο νεαρών γυναικών στη Νέα Υόρκη, που δεν ζητούν συγγνώμη για τίποτα.

45. Happy Valley (2014-2023) Η Σάλι Γουέινραϊτ έγραψε για τη Σάρα Λάνκασιρ έναν από τους πιο σύνθετους αστυνομικούς χαρακτήρες της βρετανικής τηλεόρασης, μια αστυνομικό στο Γιόρκσιρ που κουβαλά προσωπικό τραύμα και μένει κολλημένη σε μια μακρόχρονη αναμέτρηση με τον δράστη μιας τραγωδίας της οικογένειάς της. Οι τρεις σεζόν χωρίστηκαν από μεγάλα χρονικά κενά, κάτι που παραδόξως ενίσχυσε την πραγματική αίσθηση του χρόνου που περνά.

44. BoJack Horseman (2014-2020) Η σειρά κινουμένων σχεδίων του Ράφαελ Μπομπ-Γουόκσμπεργκ για ένα εξαθλιωμένο άλογο-αστέρι του Χόλιγουντ ξεκίνησε ως παρωδία της showbiz κουλτούρας και εξελίχθηκε σε μια από τις πιο ειλικρινείς απεικονίσεις της κατάθλιψης που έχουν φτάσει ποτέ στη μικρή οθόνη, ακριβώς επειδή το animation τής επέτρεπε να πάει πιο βαθιά απ’ όσο θα άντεχε μια σειρά με αληθινούς ηθοποιούς.

43. Peaky Blinders (2013-2022) Ο Στίβεν Νάιτ έχτισε γύρω από τον Τόμι Σέλμπι του Κίλιαν Μέρφι μια σάγκα γκάνγκστερ στο μεταπολεμικό Μπέρμιγχαμ που έμεινε γνωστή περισσότερο για το στιλ της, τα κοντά μαλλιά, τα καπέλα, τη μουσική, παρά για τη λογική της πλοκής της, χωρίς αυτό να την εμποδίσει να γίνει ένα από τα πιο εξαγώγιμα προϊόντα του βρετανικού δράματος.

42. Hacks (2021-2026) Η Τζιν Σμαρτ ερμηνεύει μια θρυλική, πλέον ξεπερασμένη κωμικό του Λας Βέγκας, που αναγκάζεται να συνεργαστεί με μια πολύ νεότερη σεναριογράφο, σχέση μέντορα-μαθητευόμενης που η σειρά αρνείται πεισματικά να απλοποιήσει σε κάτι τρυφερό, κρατώντας την πάντα λίγο πιο σκληρή απ’ όσο θα περίμενε κανείς. Η πέμπτη σεζόν, που προβλήθηκε φέτος, έκλεισε τον κύκλο της σειράς.

41. Louie (2010-2015) Ο Λούι Σ. Κ. έγραφε, σκηνοθετούσε, μοντάριζε και πρωταγωνιστούσε σε μια σειρά τόσο ελεύθερη στη δομή της, που θύμιζε περισσότερο ανθολογία μικρών ταινιών παρά κλασικό sitcom, επιρροή που θα αναγνωρίσει κανείς εύκολα σε πολλές από τις πιο τολμηρές κωμωδίες που ακολούθησαν. Η μετέπειτα δημόσια πτώση του δημιουργού της δεν αναιρεί τη σημασία που είχε η σειρά τη στιγμή που βγήκε.

40. Adolescence (2025) Η πιο πρόσφατη σειρά αυτού του τμήματος της λίστας είναι και μία από τις πιο τολμηρές τεχνικά, τέσσερα επεισόδια γυρισμένα το καθένα σε ένα ενιαίο, αδιάκοπο πλάνο, γύρω από τη σύλληψη ενός δεκατριάχρονου αγοριού για τη δολοφονία μιας συμμαθήτριάς του. Οι Στίβεν Γκράχαμ, Τζακ Θορν, Φίλιπ Μπαραντίνι δημιούργησαν μια ιστορία που δεν ενδιαφέρεται τόσο για το ποιος το έκανε όσο για το γιατί, με τον νεαρό Όουεν Κούπερ στον ρόλο του Jamie να κουβαλά στους ώμους του το μεγαλύτερο μέρος της έντασης. Η σειρά κέρδισε οχτώ βραβεία Emmy συνολικά, και δίκαια.

39. Watchmen (2019) Ο Ντέιμον Λίντελοφ πήρε το εμβληματικό κόμικς των Άλαν Μουρ και Ντέιβ Γκίμπονς και, αντί να το μεταφέρει πιστά, έγραψε μια συνέχεια που το χρησιμοποιεί ως αφετηρία για να μιλήσει για τον ρατσισμό και την ιστορική μνήμη στην Αμερική, με τη Ρετζίνα Κινγκ να πρωταγωνιστεί σε έναν από τους πιο τολμηρούς επανασχεδιασμούς υπάρχοντος υλικού που έχει τολμήσει ποτέ η τηλεόραση.

38. Homeland (2011-2020) Βασισμένη στο ισραηλινό «Hatufim», η σειρά έφτιαξε γύρω από την πράκτορα της CIA Carrie Mathison, που υποδύεται η Κλερ Ντέινς, μια εμμονική αναζήτηση της αλήθειας που ισορροπούσε ανάμεσα στο κατασκοπευτικό θρίλερ και τη μελέτη ψυχικής ασθένειας, ακόμα κι αν οι τελευταίες σεζόν δεν κράτησαν την ίδια ένταση με τις πρώτες.

37. Battlestar Galactica (2005-2009) Ο Ρόναλντ Ντ. Μουρ ξαναέφτιαξε μια ξεχασμένη σειρά επιστημονικής φαντασίας της δεκαετίας του ’70 και τη μετέτρεψε σε πολιτική και θρησκευτική αλληγορία για τον πόλεμο κατά της τρομοκρατίας, τόσο σοβαρή στις προθέσεις της, που έπεισε ακόμα κι όσους δεν είχαν καμία σχέση με το είδος.

36. The Pitt (2025-σήμερα) Ο Νόα Γουάιλ επέστρεψε στο νοσοκομειακό δράμα είκοσι χρόνια μετά το «ER», αυτή τη φορά ως εκτελεστικός παραγωγός και πρωταγωνιστής μιας σειράς που αφηγείται μια ολόκληρη βάρδια στα Επείγοντα ενός νοσοκομείου του Πίτσμπουργκ, επεισόδιο προς επεισόδιο, ώρα προς ώρα, με μια ένταση που δεν αφήνει περιθώριο για ανάσα.

35. True Detective (2014) Η πρώτη σεζόν, με τους Μάθιου ΜακΚόναχι και Γούντι Χάρελσον σε ρόλους που ανανέωσαν εντελώς τις καριέρες τους, είναι ακόμα το σημείο αναφοράς για κάθε ανθολογία αστυνομικού δράματος που ακολούθησε, χάρη κυρίως στο ενιαίο εξάλεπτο πλάνο του τέταρτου επεισοδίου, που έγινε αμέσως αντικείμενο μελέτης στις σχολές σκηνοθεσίας, αλλά και στην καταπληκτική ερμηνεία του ΜακΚόναχι, που αποτελεί πλέον σημείο αναφοράς του λεγόμενου Mcconaissance.

34. Schitt’s Creek (2015-2020) Οι Γιουτζίν και Νταν Λέβι έγραψαν μια κωμωδία για μια πλούσια οικογένεια που καταλήγει άφραγκη σε μια απομακρυσμένη πόλη που είχαν αγοράσει κάποτε ως αστείο. Ξεκίνησε ως κλασική σύγκρουση πλούτου και επαρχίας και κατέληξε σε μια από τις πιο τρυφερές ιστορίες αγάπης της δεκαετίας, χωρίς ποτέ να χάσει το κοφτερό της χιούμορ.

33. Enlightened (2011-2013) Η Λόρα Ντερν στον ρόλο μιας γυναίκας που επιστρέφει από πνευματική αναζήτηση αποφασισμένη να αλλάξει τον κόσμο γύρω της, αρχής γενομένης από την ίδια της την εταιρεία. Ο Μάικ Γουάιτ δημιούργησε τη σειρά μια δεκαετία πριν το «White Lotus», που μοιράζεται την ίδια δυσπιστία απέναντι στην αυτοβελτίωση των προνομιούχων.

32. Andor (2022-2025) Ο Τόνι Γκίλροϊ απέδειξε ότι στο σύμπαν του «Star Wars» χωράει και πολιτικό δράμα για την ανάδυση μιας επανάστασης, χωρίς Τζεντάι, χωρίς νοσταλγικές αναφορές, με τον Ντιέγκο Λούνα να οδηγεί την ιστορία κατευθείαν στο σημείο όπου τον συναντάμε στο «Rogue One». Το κόστος παραγωγής της δεύτερης σεζόν ξεπέρασε κάθε προηγούμενο της Disney, χωρίς όμως να μπορεί κανείς να αμφισβητήσει το ότι άξιζε τον κόπο, καθώς μας χάρισε στην ουσία το πρώτο «Star Wars» για ενήλικες.

31. Survivor (2000-σήμερα) Το ριάλιτι που ουσιαστικά καθόρισε το είδος στην αμερικανική τηλεόραση συμπληρώνει πλέον πάνω από είκοσι πέντε χρόνια συνεχούς παραγωγής, με τον Τζεφ Προμπστ να παραμένει αναλλοίωτος παρουσιαστής από την πρώτη κιόλας σεζόν, απόδειξη ότι η βασική συνταγή, απομόνωση, συμμαχίες, ψηφοφορία, δεν χρειάστηκε ποτέ ουσιαστική αλλαγή.

30. Severance (2022-σήμερα) Ο Νταν Έρικσον έγραψε και ο Μπεν Στίλερ σκηνοθέτησε μία από τις πιο πρωτότυπες ιδέες επιστημονικής φαντασίας της τελευταίας δεκαετίας: εργαζόμενοι που χωρίζουν χειρουργικά τη μνήμη τους ανάμεσα στη δουλειά και την προσωπική τους ζωή, με τον Άνταμ Σκοτ να κουβαλά μια σειρά που καταφέρνει να είναι ταυτόχρονα εταιρική σάτιρα και υπαρξιακός εφιάλτης.

29. Key & Peele (2012-2015) Οι Κίγκαν-Μάικλ Κι και Τζόρνταν Πιλ έφτιαξαν σκετς κωμωδία με τόση ακρίβεια στη σύλληψη και την εκτέλεση, που ελάχιστοι εξεπλάγησαν όταν ο δεύτερος πέρασε λίγα χρόνια αργότερα στη σκηνοθεσία τρόμου. Το χιούμορ τους είχε ήδη τη δομή και την ένταση ενός καλού θρίλερ.

28. Band of Brothers (2001) Η μίνι σειρά που παρήγαγαν οι Στίβεν Σπίλμπεργκ και Τομ Χανκς για τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο έθεσε τον πήχη τόσο ψηλά για το πολεμικό δράμα στην τηλεόραση, που ελάχιστες παραγωγές έκτοτε έχουν καταφέρει να τη φτάσουν, ίσως επειδή σπάνια βρίσκει κανείς ξανά τέτοιο συνδυασμό πόρων και σεβασμού στην ιστορική ακρίβεια σε συνδυασμό με ένα καστ που πολλοί θα ζήλευαν.

27. Better Call Saul (2015-2022) Το prequel του «Breaking Bad» θα μπορούσε εύκολα να μείνει στη σκιά του, όμως οι Βινς Γκίλιγκαν και Πίτερ Γκουλντ έγραψαν ένα δικηγορικό δράμα τόσο υπομονετικό στον ρυθμό του, που πολλοί κριτικοί το θεωρούν πλέον ισάξιο, αν όχι ανώτερο, της σειράς από την οποία γεννήθηκε.

26. Black Mirror (2011-σήμερα) Ο Τσάρλι Μπρούκερ ξεκίνησε αυτή την ανθολογία στο βρετανικό Channel 4 πριν το Netflix την υιοθετήσει και της δώσει παγκόσμια εμβέλεια. Κάθε επεισόδιο είναι μια αυτόνομη ιστορία για το πώς η τεχνολογία διαστρεβλώνει τις ανθρώπινες σχέσεις, με ανισότητα ποιότητας ανάμεσα στα επεισόδια, αναμενόμενη σε κάθε ανθολογία αυτής της κλίμακας.

25. The Leftovers (2014-2017) Ο Ντέιμον Λίντελοφ μετέφερε στην οθόνη το μυθιστόρημα του Τομ Περότα για μια πόλη που προσπαθεί να ζήσει έπειτα από την ξαφνική εξαφάνιση του δύο τοις εκατό του παγκόσμιου πληθυσμού. Η σειρά αρνήθηκε συστηματικά να εξηγήσει το μυστήριο και βρήκε ακριβώς εκεί τη μεγαλύτερή της δύναμη. Προσωπικά την κατατάσσω επίσης στις 5 καλύτερες σειρές που είδαμε ποτέ.

24. Deadwood (2004-2006) Ο Ντέιβιντ Μιλτς έχτισε έναν παράνομο καταυλισμό χρυσωρύχων στη Νότια Ντακότα του 19ου αιώνα, με διαλόγους τόσο πυκνούς σε βρισιές και σαιξπηρική ρητορική ταυτόχρονα, που η σειρά χρειάστηκε δεκατρία χρόνια για να κλείσει τον κύκλο της, με μια ταινία, το 2019, που έδωσε επιτέλους στους χαρακτήρες το τέλος που τους άξιζε.

23. The Comeback (2005-2026) Η Λίζα Κούντροου πρωταγωνιστεί ως μια ξεχασμένη σταρ του sitcom η οποία δέχεται να την ακολουθήσει μια ριάλιτι κάμερα ελπίζοντας σε επανεκκίνηση καριέρας. Mockumentary τόσο άβολο στην ειλικρίνειά του για τη ματαιοδοξία του Χόλιγουντ, που το κοινό χρειάστηκε σχεδόν μία δεκαετία και μια δεύτερη σεζόν ώστε να το εκτιμήσει όσο του άξιζε. Φέτος επέστρεψε για τρίτη και τελευταία σεζόν, με μια πλοκή γύρω από την πρώτη τηλεοπτική κωμωδία γραμμένη από τεχνητή νοημοσύνη, σχολιάζοντας ξανά με καυστικότητα το ίδιο το Χόλιγουντ που πάντα παρωδούσε.

22. Lost (2004-2010) Οι Τζ. Τζ. Άμπραμς και Ντέιμον Λίντελοφ δημιούργησαν το σημείο αναφοράς για κάθε σειρά μυστηρίου με μεγάλη μυθολογία που ακολούθησε, μια ιστορία επιζώντων αεροπορικού δυστυχήματος σε ένα απόκοσμο νησί, που κράτησε εκατομμύρια θεατές κολλημένους έξι χρόνια. Ο Κάρλτον Κιουζ ανέλαβε αργότερα τη συνδιεύθυνση του σεναρίου μαζί με τον Λίντελοφ, ωστόσο το φινάλε της παρέμεινε από τα πιο διχαστικά στην ιστορία της τηλεόρασης.

21. The White Lotus (2021-σήμερα) Ο Μάικ Γουάιτ χτίζει κάθε σεζόν γύρω από μια νέα ομάδα προνομιούχων επισκεπτών σε ένα διαφορετικό ξενοδοχείο της αλυσίδας White Lotus, με έναν θάνατο να πλανάται πάνω από την πλοκή από την πρώτη κιόλας σκηνή. Το κοινωνικό της σχόλιο για τον πλούτο και την υποκρισία γίνεται πιο κοφτερό όσο η σειρά προχωρά. Το HBO την ανανέωσε για τέταρτη σεζόν έναν μήνα πριν καν προλάβει να προβληθεί η τρίτη. Τα γυρίσματα της νέας σεζόν βρίσκονται ήδη σε εξέλιξη στη Γαλλία.

Στο τρίτο και τελευταίο μέρος αυτής της καταγραφής θα κλείσουμε τη λίστα των New York Times με τις θέσεις 20 έως 1, εκεί όπου βρίσκονται τα ονόματα που κανείς δεν περίμενε να λείψουν.