Spider-Man: Καινούργια μέρα – Πίτερ Πάρκερ ή Spider-Man;

Ενήλικας και μόνος, ο Πίτερ Πάρκερ μένει σε ένα φτωχικό διαμέρισμα, το οποίο χρησιμοποιεί ως ορμητήριο όταν η Νέα Υόρκη απειλείται. Χωρίς φίλους, συγγενείς και κοινωνική ζωή, ο υπερήρωας της διπλανής πόρτας έχει αφοσιωθεί ολοκληρωτικά στην προστασία και ασφάλεια της αγαπημένης του πόλης. Όμως ένας νέος, φαινομενικά ανίκητος εχθρός, που έχει τη δύναμη να ελέγχει τους εγκεφάλους των θυμάτων του, φαίνεται να έχει το πάνω χέρι στη σύγκρουση με τον πιο ευάλωτο από ποτέ Spider-Man…

Πέντε χρόνια έχουν περάσει από τότε που ο Πίτερ Πάρκερ αναγκάστηκε να φύγει από τη ζωή των αγαπημένων του για να τους προφυλάξει. Το τέλος εκείνης της οδυνηρής για τον ήρωα δοκιμασίας στο σημαντικότατο «No way home» (το φιλμ που έδωσε το φιλί της ζωής στη Marvel, αλλά και στον κινηματογράφο γενικότερα, λόγω της πανδημίας, κατόρθωσε να συγκεντρώσει 1,9 δισεκατομμύρια δολάρια, όταν σχεδόν όλοι μιλούσαν για το τέλος της αίθουσας) βρίσκει την αποσβολωμένο ήρωα να φεύγει με θλίψη από κοντά τους και να τραβά προς το άγνωστο. Αυτό ήταν το φινάλε του «Νο way home», που έκλεισε με τον πλέον θεαματικό –και συγκινητικό– τρόπο την παλιά ζωή του Πίτερ Πάρκερ. Τώρα όμως, όπως μαρτυρά κι ο τίτλος, ξεκινά ένας νέος κύκλος για εκείνον. Ο σκηνοθέτης Ντέστιν Ντάνιελ Κρέτον («Ο Shang-Chi και ο Θρύλος των Δέκα Δαχτυλιδιών») τηρεί ευλαβικά τη συνταγή επιτυχίας του προηγούμενου φιλμ, υπογράφοντας ένα αρκετά ικανοποιητικό σίκουελ. Το πιο δυνατό όμως στοιχείο στην τελευταία εμφάνιση του Τομ Χόλαντ ως Spider-Man δεν είναι η θεαματική δράση (που έχει τις ξεχωριστές στιγμές της, όπως είναι π.χ. η πάλη του ήρωα με τον Scorpio ή ολόκληρη η τελική σεκάνς με την «ανατροπή»), αλλά το δράμα που βιώνει ο ήρωας. Ένα δράμα που, ενώ με μια πρώτη ματιά δείχνει περιορισμένο και αποκλειστικό (ο έρωτας της ζωής του Πίτερ είναι η Εμ Τζέι, την οποία υποδύεται με το τρομερό τσαγανό της η Ζεντάγια), χάρη στη ζεστή ματιά του σκηνοθέτη, ανάγεται σε κριτική για τη στάση των «φυσιολογικών» ανθρώπων απέναντι στη διαφορετικότητα αλλά και σε πικρό σχόλιο για το μέλλον μιας ολόκληρης γενιάς, που μοιάζει να είναι χαμένη μεταξύ μοναξιάς και περιθωρίου.