Αντικατοπτρισμοί: Καθρεφτίζοντας τον ζωντανό εφιάλτη

Η νεαρή σπουδάστρια πιάνου Λόρα, μετά από θανατηφόρο τροχαίο ατύχημα με θύμα τον φίλο της, βρίσκει φροντίδα στο σπίτι της Μπέτι, η οποία της πρόσφερε τις πρώτες βοήθειες. Καθώς η Λόρα είναι ακόμη σε κατάσταση σοκ, περιθάλπεται από τα μέλη της οικογένειας της Μπέτι, τα οποία όμως της κρύβουν την αλήθεια.

Από τους πιο ενδιαφέροντες και καινοτόμους σκηνοθέτες του σύγχρονου γερμανικού κινηματογράφου, ο Κρίστιαν Πέτζολντ μάς συστήθηκε για πρώτη φορά πριν από 20 σχεδόν χρόνια (το «Yella» με θέμα τις συνέπειες της επανένωσης της Γερμανίας) κι έκτοτε μας απασχολεί συστηματικά με φιλμ που συνδέουν τον πολιτικό σχολιασμό με ένα κλίμα μόνιμης αγωνίας. Οι «Αντικατοπτρισμοί» δεν θα μπορούσαν να αποτελέσουν εξαίρεση. Μέσω της ελλειπτικής αφήγησης, όπου τα υπονοούμενα κυριαρχούν έναντι της καταγραφής μιας απλής καθημερινότητας, ο ικανότατος Πέτζολντ πετυχαίνει να φτιάξει ένα  κινηματογραφικό αίνιγμα. Κι ενώ το φαίνεσθαι με το είναι αλλάζουν διαρκώς θέση στα τεκταινόμενα, ο πυρήνας του ομιχλώδους σεναρίου σχηματίζεται γύρω από τα αδιευκρίνιστα κίνητρα της Μπέτι, του άντρα και του νεαρού γιου της.

Η Λόρα σταδιακά αντιλαμβάνεται πως κάτι περίεργο κρύβει η καθησυχαστική αλλά και χειριστική συμπεριφορά τους –ειδικά της δυναμικής Μπέτι που φαίνεται ξεκάθαρα ότι κάνει κουμάντο στην οικογένεια– και το δράμα αρχίζει να φλερτάρει έντονα με τον χώρο του ψυχολογικού θρίλερ, οι αυστηρές γωνίες του οποίου τονίζονται διαρκώς όσο πλησιάζουμε προς τη στιγμή της κορύφωσης. Η μοναδικά εύθραυστη αλλά και ελκυστική Πόλα Μπιρ στην τέταρτη συνεργασία της με τον σκηνοθέτη είναι άψογη στον ρόλο της Λόρα, η οποία αποτελεί την προσωποποίηση του σκιώδη γρίφου. Το ιδιαίτερο αφηγηματικό σχήμα του Πέτζολντ ποντάρει στην ψυχρή ατμόσφαιρα και τους αμφίσημους χαρακτήρες. Παρότι το θέμα του φιλμ είναι το σοκ της απώλειας και η διαχείρισή του, ο Γερμανός δημιουργός τα ενισχύει με ένα πιο περίπλοκο φιλοσοφικό σχήμα. Οι «Αντικατοπτρισμοί» είναι ένα λακωνικό φιλμ μυστηρίου, που μιλά επίσης για τη δύναμη της μνήμης και τις περίπλοκες διαπροσωπικές σχέσεις, ενώ εκφράζει τα βασανιστικά ερωτήματά του με μια υπνωτιστική γραφή, η οποία καταφέρνει να είναι ταυτόχρονα καταπραϋντική και αγωνιώδης. Ο θεατής που θα μπορέσει να βρεθεί στα σκοτεινά μονοπάτια της λεπτεπίλεπτης αλλά και τόσο διεισδυτικής ταινίας, θα βγει από την αίθουσα με την ικανοποίηση της απόλαυσης μιας σπάνιας κινηματογραφικής εμπειρίας.