Poetics: Το immersive cinema που προβάλλουν στα events τους τα αδέλφια Βύρων και Ηλίας Χρυσοβέργης είναι μια μαγική εμπειρία
Με τον Βύρωνα Χρυσοβέργη ανταμώνουμε στην γκαλερί Toss της Βαλαωρίτου, εκεί που η Poetics του, μια startup που εξειδικεύεται στη δημιουργία και διανομή immersive cinema, έστησε έναν pop up κινηματογράφο εμβυθιστικών εμπειριών εικονικής πραγματικότητας, συνδυασμένης όμως και με φιλμάκια απόλυτα απτής, αληθινής αφήγησης. Ταινίες και για τους μεν και για τους δε δηλαδή, cyber punk και ανθρωπένιο σινεμά με μέσο το VR. Αυτό βέβαια που βίωσα στην περιοχή της Βαλαωρίτου, στην Αποθήκη της Τεχνόπολης το βίωσε και η Αθήνα. Το κοινό μυήθηκε στις δυνατότητες του μέσου και παρακολούθησε ταινίες με εμπειρία θέασης από 180° έως και 360°. Αυτό σημαίνει ότι οι χρήστες της μάσκας ήταν σαν να έκαναν κατάδυση μέσα στο περιεχόμενο των ταινιών, χάρις στη χρήση των ειδικών headsets που τους πρόσφεραν απίθανη αίσθηση ήχου και εικόνας.
Και αυτός είναι και ένας από τους σκοπούς της Poetics, όπως με μπριφάρει ο Βύρωνας, να καταστήσει δηλαδή την τεχνολογία XR (Extended Reality) προσβάσιμη σε ευρύτερες μάζες αντί μόνο για τους nerds ή τους tech aficionados, όπως συμβαίνει ως στιγμής. Κι έτσι έρχεται και η σειρά μου και δύο μέρες μετά την μύησή μου στο σύμπαν της Poetics, ένα σας λέω: είδα το μέλλον. Το οποίο συμβαίνει τώρα και είναι ένα μέλλον που το αντίκρισα κατάματα μέσα από μια εντελώς καθοριστική πύλη όρασης και ενόρασης.
Συνδυάζοντας την τέχνη με την τεχνολογία και τη μνήμη με τη συνείδηση και τη φαντασία, όπως και με τον ευσεβή πόθο να φιλοξενηθεί κάποτε στη Θεσσαλονίκη ένα Poetics VR Film Festival, ο Βύρωνας με τον αδελφο του Ηλία, μερικά χρόνια πριν συνίδρυσαν τη Metatopia, ένα από τα πρώτα Metaverse Studio της χώρας, που αναπτύσσει ιδέες και λύσεις για την εκπαίδευση, την ψυχαγωγία, τον τουρισμό. Συν της Παναγιάς τα μάτια, με τις πόσες έξτρα δυνατότητες προσφέρει το νέο είδος VR αφήγησης, καθώς ο Βύρωνας με σπουδές στη Διαχείριση Τεχνολογίας και διδακτορικό στον χώρο των οικονομικών μοντέλων και επιχειρηματικών στρατηγικών για τον χώρο των immersive media, δραστηριοποιείται ως ερευνητής (Marie Curie Research Fellow), μελετώντας τον αντίκτυπο του Metaverse στα επιχειρηματικά μοντέλα. Μετάφραση: o Χρυσοβέργης προσπαθεί να δει πώς μπορεί αυτό το φρέσκο αφηγηματικό και φιλόδοξο μέσο να επαναπροσδιορίσει τη σχέση του κοινού με την οθόνη και να μετατρέψει τη θέαση σε βίωμα. Γιατί το immersive cinema δεν είναι απλώς μια ταινία 3D, αλλά ένας «καμβάς συναισθημάτων» που αναπτύσσονται εντός χρήστη, καθώς πλοηγείται εντός του «θεάματος» που επέλεξε να δει.
Πιάνω τον εαυτό μου ενθουσιασμένο, καθώς λίγη ώρα μετά τον πρόλογο-ταχύρρυθμο περί της εμπειρίας που λέγεται «εμβυθιστικό σινεμά», αυτό που με περίμενε στην Toss ήταν ένα δέος φτιαγμένο από πίξελ ακριβείας. Βρέθηκα στο κέντρο των ιστοριών που πρόβαλλε στα μάτια μου η μάσκα VR, ένιωθα πως μπορούσα να αγγίξω τους πιγκουίνους της Ανταρκτικής, ακόμα και να καβαλήσω τον δεινόσαυρο πρωταγωνιστή μιας άλλης ταινίας σχετικής με τη γέννηση της γης.
Με δυνατότητα επιλογής τις 360 μοίρες, μιλάμε για την απόλυτη πολυαισθητηριακή εμπειρία. Και έκανα αναπόφευκτα αναγωγές σχετικά με τη Θεσσαλονίκη. Πώς θα ήταν αν γυριζόταν μια ταινία που ο θεατής θα μπορούσε να μπει μέσα στην κουζίνα και στις φωτιές των σούπερ σεφ Τασιούλα ή Ευαγγέλου, να παρακολουθήσει ένα ματς στην Τούμπα τρέχοντας δίπλα στον Κωνσταντέλια ή να απολαύσει ένα μπασκετικό παιχνίδι του Άρη καθισμένος δίπλα στον πρόεδρο Ξιάο; Να γκρουβάρει λάιβ δίπλα στον ΛΕΞ, να εξερευνήσει τον βυθό της Ουρανούπολης λίγο έξω από το Άγιο Όρος (λένε πως υπάρχουν ναυάγια) και να περιπλανηθεί στο ταφικό μνημείο της Βεργίνας και τα χρυσάφια των Μακεδόνων;
Η Θεσσαλονίκη (δες παιδιά που βγάζει το ΑΠΘ) είναι η motherland της Poetics και το κέντρο των δραστηριοτήτων της, τολμώ, δε, να δω λίγο πιο μπροστά και έξω από τα Μάλγαρα. Στο άκουσμα ότι η Apple μπήκε σοβαρά στο παιχνίδι αναλαμβάνοντας την εξέλιξη του μέσου μετά το πατατράκ του Ζούκερμπεργκ (πολλά έταξε, αλλά μια τρύπα στο νερό έκανε), το immersive cinema επαναπρογγραματίζεται ως προς τη μαζική διείσδυση, με την τράπουλα να ξαναμοιράζεται. Προμοτάροντας παραγωγές ταινιών, ντοκιμαντέρ, πολιτιστικών και αθλητικών γεγονότων, η Apple θα «εκδημοκρατίσει» αργά ή γρήγορα το κόστος της συσκευής VR προς το οικονομικότερο. Κατ’ επέκταση και η πόλη μας μπορεί να παραγάγει αδιανόητα γοητευτικό περιεχόμενο.
H Poetics του Βύρωνα και του Ηλία Χρυσοβέργη (πήρε το όνομά της από την «Ποιητική» του Αριστοτέλη, το πρώτο παγκοσμίω έργο που δεν μίλησε απλά για την τέχνη αλλά και για τη διαδικασία της δημιουργίας της) προσφέρει την ευκαιρία. Η ιδέα-επιθυμία που έχουν στο μυαλό τα δυο αδέλφια είναι μια πλατφόρμα όπου παραστατικές τέχνες, ιστορία, τουρισμός, πολιτισμός και ψυχαγωγία, θέατρο, σινεμά, μαγειρική, αθλητισμός, τα πάντα όλα της Θεσσαλονίκης και της χώρας, να ταξιδέψουν είτε σε φυσικούς χώρους θέασης είτε σε εξατομικευμένες εμπειρίες. Όπως αυτή που βίωσα στην Toss Gallery. Επίλογος – σλόγκαν: great news, Θεσσαλονίκη & Poetics rules!
Ο ελλειπτικός τρόπος με τον οποίο αφηγείται την ιστορία της Λι και η ισόποση μοιρασιά μεταξύ φαντασίας και πραγματικότητας έχει προτερήματα αλλά και αδυναμίες
13°
