Καμία άλλη επιλογή: Το ακαταμάχητο σινεμά του Παρκ Τσαν-γουκ

Ο Μάνσου τα έχει όλα στη ζωή του. Μια τέλεια οικογένεια (αποτελείται από την όμορφη δυναμική σύζυγο και τα δύο χαρισματικά παιδιά τους), μια δουλειά που τον «γεμίζει», καθώς και το ιδανικό σπίτι, στο οποίο ξεχωριστή θέση καταλαμβάνει το θερμοκήπιο με τα αγαπημένα του φυτά. Όμως όλα αυτά σβήνουν τη μέρα που ο Μάνσου μαθαίνει ξαφνικά πως απολύεται από την εταιρεία στην οποία δούλευε επί 25 χρόνια.

Το 2005 ο Κώστας Γαβράς είχε διασκευάσει με το «Τσεκούρι» το ομότιτλο μυθιστόρημα του Αμερικανού Ντόναλντ Γουέστλεϊκ, περιγράφοντας με λεπτομέρειες μαύρης σάτιρας την αγωνία ενός πρώην διευθυντικού στελέχους και νυν ανέργου που σχεδιάζει τη δολοφονία των ανταγωνιστών του για μια θέση εργασίας. Το ίδιο βιβλίο, που γράφτηκε το 1997, επιλέγει ο δημιουργός του «Old boy» για να αφηγηθεί με ακόμη πιο έντονα χρώματα την ψυχολογική κατάρρευση ενός πετυχημένου επαγγελματία, ο οποίος βρίσκεται ξαφνικά στο κενό. Η διαφορά ανάμεσα στα δύο φιλμ είναι πως, ενώ το «Τσεκούρι» δεν δείχνει τόσο βέβαιο για το αν η παραπάνω συνθήκη μπορεί να οδηγήσει κάποιον σε τόσο ακραίες συμπεριφορές, στη δική του ταινία, ο Παρκ Τσαν-γουκ όχι μόνο το πιστεύει ακράδαντα, αλλά και υπερθεματίζει. Ο Μάνσου στο «Καμία άλλη επιλογή» πρέπει να «ξεφορτωθεί» τουλάχιστον πέντε ανταγωνιστές, που έχουν πολύ πιο δυνατά βιογραφικά από το δικό του. Η διακριτική, υπόγεια ειρωνεία που χαρακτηρίζει το φιλμ του Γαβρά δίνει τη θέση της σε μια γκροτέσκα και στιλιζαρισμένη κωμωδία, που ενισχύεται από σουρεαλιστικές λεπτομέρειες –η απόπειρα δολοφονίας του έμπειρου πρώην διευθυντή της χαρτοποιίας μέσα στο ίδιο του το σπίτι– απαράμιλλης σκηνοθετικής δεξιοτεχνίας. Αρχικά ο ήρωας, ύστερα από το σοκ της απόλυσης, αναζητά βοήθεια σε ομάδες ψυχολογικής υποστήριξης.

Τα τσιτάτα τύπου «Είμαι καλός άνθρωπος» ή «Δεν φταίω εγώ για την απόλυσή μου», που γίνονται συνθήματα ενδυνάμωσης για τον ήρωα και τους υπόλοιπους ανέργους, προφανώς και δεν μπορούν να θεωρηθούν σοβαρά ή έστω αξιόπιστα. Όσο ο χρόνος περνά και η λύση δεν έρχεται, το ανθρώπινο μυαλό αρχίζει να κάνει τα δικά του και κάπως έτσι ο ήρωας αποφασίζει να περάσει την απαγορευτική κόκκινη γραμμή. Με το «Καμία άλλη επιλογή» ο Παρκ Τσαν-γουκ στηλιτεύει την ανθρωποφαγία του καπιταλιστικού συστήματος, τονίζοντας πως η βία της ανεργίας δεν μπορεί να νικηθεί εύκολα. Ταυτόχρονα επισημαίνει την κομβική πλευρά ενός φεμινιστικού αφηγήματος για τη γυναικεία οξυδέρκεια, σε ένα σενάριο κέντημα. Κι αν στην προσπάθειά του να διαπράξει το «τέλειο πολλαπλό έγκλημα» ο Μάνσου πατάει τη μία μπανανόφλουδα μετά την άλλη οδηγώντας τον θεατή σε παροξυσμό γέλιου, υπάρχει και η άλλη όψη του νομίσματος. Το δράμα που εκτυλίσσεται έχει στιγμιότυπα σπάνιας ανθρωπιάς και ταύτισης, τονίζοντας απλώς το αυτονόητο: στη θέση του άτυχου Μάνσου μπορεί κάλλιστα να βρεθεί αύριο ο οποιοσδήποτε.