Πολίν Κόλινς: Πέθανε ηθοποιός του «Shirley Valentine» στα 85 της
Η Πολίν Κόλινς, η Βρετανίδα ηθοποιός που σημάδεψε το ευρύ κοινό με τον ρόλο της στην ταινία Shirley Valentine, πέθανε σε ηλικία 85 ετών στο Λονδίνο, έχοντας παλέψει τα τελευταία χρόνια με τη νόσο του Πάρκινσον. Άφησε την τελευταία της πνοή ήρεμα, σε οίκο φροντίδας στο Χάιγκέιτ, πλαισιωμένη από την οικογένειά της.
Γεννημένη στο Έξετερ του Ντέβον το 1939, η Κόλινς μεγάλωσε σε μια οικογένεια καθολικής καταγωγής από την Ιρλανδία. Πριν φτάσει στη σκηνή και στην κάμερα, εργάστηκε ως δασκάλα. Το θέατρο ήρθε σαν δεύτερη ζωή – και τελικά έγινε η βασική της. Σπούδασε στη Royal Central School of Speech and Drama και ξεκίνησε την καριέρα της τη δεκαετία του ’60, κάνοντας τις πρώτες εμφανίσεις της στο West End.
Το τηλεοπτικό κοινό τη γνώρισε στη σειρά The Liver Birds (1969), αλλά η καθιέρωση ήρθε με την εμβληματική βρετανική δραματική σειρά Upstairs Downstairs (1971–1973), όπου ενσάρκωσε την υπηρέτρια Σάρα, έναν ρόλο με απροσδόκητο βάθος και κοινωνική επιρροή. Εκεί γνώρισε και τον σύζυγό της, τον ηθοποιό Τζον Όλντερτον, με τον οποίο έμειναν μαζί για 56 χρόνια.
Το 1988 εμφανίστηκε στο θεατρικό έργο Shirley Valentine του Γουίλι Ράσελ. Ήταν μια παράσταση-μονολόγος, στην οποία η Κόλινς κρατούσε μόνη της όλο το βάρος της ιστορίας — μια γυναίκα που ανακαλύπτει ξανά τον εαυτό της στην Ελλάδα. Έναν χρόνο αργότερα, το έργο μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο. Η ταινία έγινε παγκόσμια επιτυχία και η Κόλινς απέσπασε υποψηφιότητα για Όσκαρ Α’ Γυναικείου Ρόλου, Χρυσή Σφαίρα και BAFTA.
Με τον ρόλο αυτό έμεινε στην ιστορία ως η γυναίκα που έκανε εκατομμύρια θεατές να πιστέψουν ότι ποτέ δεν είναι αργά να αλλάξεις τη ζωή σου.
Η καριέρα της δεν περιορίστηκε στο Shirley Valentine. Έπαιξε σε δεκάδες τηλεοπτικές σειρές και ταινίες, μεταξύ των οποίων No Sex Please, We’re British (1973), Paradise Road (1997), The Time of Their Lives (2017), ενώ επέστρεψε πολλές φορές στο θέατρο, όπου ένιωθε — όπως έλεγε η ίδια — «σαν να αναπνέει πιο ελεύθερα».
Το 1992 δημοσίευσε το βιβλίο Letter to Louise, στο οποίο αποκάλυπτε μια βαθιά προσωπική ιστορία: την ύπαρξη της κόρης που είχε υιοθετήσει όταν ήταν 22 ετών και επανενώθηκε μαζί της δεκαετίες αργότερα. Το βιβλίο έγινε bestseller και έδωσε άλλη διάσταση στη δημόσια εικόνα της — πίσω από τον χαρακτήρα της Shirley Valentine υπήρχε μια γυναίκα που είχε ζήσει απώλεια, σιωπή και επανένωση.
Η οικογένειά της την αποχαιρέτησε με τα εξής λόγια: «Ήταν μια φωτεινή, πνευματώδης παρουσία στη σκηνή και στην οθόνη. Για τους θεατές, η Shirley Valentine. Για εμάς, η μαμά, η γιαγιά, η προγιαγιά. Ζεστή, γενναιόδωρη και πάντα παρούσα».
Με μια ιστορική διάκριση για τον κυπριακό κινηματογράφο, η σκηνοθέτρια απέσπασε το βραβείο κοινού στο Sundance Film Festival για το «Κράτα με» και μιλά για την παγκόσμια γλώσσα του σινεμά και την πρώτη μεγάλου μήκους ταινία της
17°
