Ο Μοϊκανός: Νεο-γουέστερν στην ειδυλλιακή, καλοκαιρινή Κορσική

Ο Ζοζέφ είναι ένας από τους τελευταίους κτηνοτρόφους με κατσίκες στην Κορσική. Κάποια στιγμή δέχεται πιέσεις από μέλη της μαφίας ώστε να τους πουλήσει τη γη του για να μπορέσουν να την εκμεταλλευτούν τουριστικά. Εκείνος όμως αρνείται πεισματικά και, ύστερα από ένα ατύχημα, βρίσκεται φυγάς στο ίδιο του το νησί. Το ανθρωποκυνηγητό που εξαπολύουν οι μαφιόζοι είναι αμείλικτο και ο Ζοζέφ αρχίζει να ξεμένει από δυνάμεις και κρυψώνες.

© Κοro films

Ένας χαρακτήρας που φυσιογνωμικά δεν έχει τίποτα το ηρωικό. Ο Ζοζέφ είναι μάλλον ένας απλός ανθρωπάκος, που μόνη του έγνοια δείχνει να είναι η καθημερινή φροντίδα των ζώων του. Η ιδιωτική ζωή του μάλλον είναι ανύπαρκτη (η ανιψιά του, Βανίνα, είναι εκείνη που κυρίως του κάνει παρέα) και η κοινωνικοποίησή του βασίζεται στην οικογένεια της αδελφής του. Κι όμως αυτός ο αντιήρωας θα γίνει σύμβολο αντίστασης για μια ολόκληρη κοινωνία, απέναντι στο οργανωμένο έγκλημα και τα οικονομικά συμφέροντα. Η δεύτερη μόλις ταινία του Κορσικανού σκηνοθέτη Φρέντερικ Φαρούτσι είναι ένα μεταμοντέρνο γουέστερν που αξιοποιεί στην εντέλεια τον μύθο του Δαυίδ με τον Γολιάθ. Η μετατροπή ενός ασήμαντου βοσκού σε εμβληματική φιγούρα ενός αυθόρμητου κοινωνικοπολιτικού κινήματος (μέσω των εικόνων από τα κινητά τηλέφωνα και των μέσων κοινωνικής δικτύωσης ο αγώνας του «Μοϊκανού» γίνεται γνωστός σε όλη την Κορσική) χρησιμεύει στον Φαρούτσι προκειμένου να διατυπώσει ένα δηκτικό σχόλιο για το πώς λειτουργεί ο σύγχρονος κόσμος.

Η επέλαση της τουριστικής εκμετάλλευσης παρθένων τοπίων και η σύνδεσή της με οικονομικά συμφέροντα (όπου το οργανωμένο έγκλημα και οι μηχανισμοί πολιτικής εξουσίας αλληλεπιδρούν) συνθέτουν το κατάλληλο σκηνικό ώστε να αναδειχτεί ο ρομαντικός μύθος του μοναχικού αγωνιστή, ο οποίος θα σηκώσει κάποια στιγμή το ανάστημα σ’ «εκείνους που δεν μπορεί κανείς να τα βάλει μαζί τους». Το δίκαιο εναντίον όλων των σκοτεινών δυνάμεων που υπηρετούν το χρήμα και την ανομία, λοιπόν, με τον αγώνα να είναι όχι απλώς άνισος αλλά και με προδιαγεγραμμένο αποτέλεσμα. Όμως είναι μοιραίο κάποια στιγμή να φυτευτούν οι σπόροι της ελευθερίας και των λαϊκών ηρώων. Ένας τέτοιος είναι κι ο «αόρατος» Ζοζέφ που, μέσα στο καυτό καλοκαίρι και την πανέμορφη Κορσική, βρίσκει την πραγματική του ταυτότητα, αντλώντας δύναμη από τη σημασία της αξιοπρέπειας και την πίστη σε έναν αυστηρό και σχεδόν ανίκητο κώδικα τιμής και ηθικής.