Είμαι ακόμη εδώ: Η βραζιλιάνικη χούντα διά χειρός Σάλες

Ο πρώην βουλευτής του εργατικού κόμματος και νυν πολιτικός μηχανικός Ρούμπενς Πάιβο και η σύζυγός του, Εουνίσο, ζουν μαζί με τα πέντε παιδιά τους σε μια μονοκατοικία στην παραλία του Ρίο ντε Τζανέιρο. Παρ’ ότι η πολιτική κατάσταση είναι έκρυθμη (είναι τα πρώτα χρόνια της στρατιωτικής χούντας στη Βραζιλία, που κράτησε από το 1965 έως το 1986) η οικογένεια των Πάιβο καταφέρνει να ζει ήρεμα χάρη στη μεταξύ τους ενότητα και αγάπη. Όμως τα πρώτα σύννεφα δεν αργούν να φανούν όταν μια μέρα άντρες της στρατιωτικής αστυνομίας εισβάλλουν στο σπίτι τους και συλλαμβάνουν τον Ρούμπενς. Λίγες μέρες μετά κι ενώ η Εουνίσο δεν έχει καμία απολύτως ενημέρωση σχετικά με το πού βρίσκεται ο άντρας της, οδηγείται κι εκείνη (μαζί με τη μεγάλη κόρη της) στα γραφεία της ασφάλειας για ανάκριση.

Η νέα ταινία του Βραζιλιάνου σκηνοθέτη Βάλτερ Σάλες («Κεντρικός σταθμός», «Ημερολόγια μοτοσικλέτας», «On The Road») είναι ένα ταπεινό και χαμηλόφωνο δράμα βασισμένο σε πραγματικά γεγονότα. Το σενάριο αποτελεί μεταφορά του αυτοβιογραφικού βιβλίου του μικρού γιου της οικογένειας Mαρτσέλο και πετυχαίνει να «δέσει» άψογα (χωρίς μελό υπερβολές ή πολιτικά συνθήματα) το πολιτικό σχόλιο για την περίοδο της βραζιλιάνικης δικτατορίας με το ανοιχτό τραύμα (η αναζήτηση του πατέρα) της οικογένειάς του. Αναπόφευκτα η αφήγηση του Σάλες επικεντρώνεται στην περήφανη φιγούρα της μητέρας, η οποία από τη μια στιγμή στην άλλη αναγκάζεται να αναλάβει τον ηγετικό ρόλο στην οικογένειά της. Ρόλο που μέχρι τότε κρατούσε ο σύζυγός της, μ’ εκείνη να αποτελεί την υποστηρικτή δύναμη σε ό,τι έκανε ο Ρούμπενς. Τώρα όμως η Εουνίσο οφείλει να πάρει τις κρίσιμες αποφάσεις για το μέλλον της ίδιας και κυρίως των παιδιών της. Η υπέροχη, γεμάτη εσωτερικότητα και συγκλονιστικές παύσεις, ερμηνεία της Φερντάντα Τόρες διαπερνά όλη τη ραχοκοκαλιά του έργου, με τη δραματουργία να αποδίδεται εξαίσια τόσο στη γενναία στάση της απέναντι στην κτηνωδία των χουντικών, όσο και στις μικρές τρυφερές λεπτομέρειες όταν προσπαθεί να κρατήσει τα παιδιά της μακριά από τη φρικτή αλήθεια για την τύχη του πατέρα τους, που είναι ένας από τους χιλιάδες εξαφανισμένους αντιφρονούντες, θύματα του καθεστώτος. Με στιβαρή πολιτική ματιά αλλά και με μια συγκίνηση που καιροφυλακτεί σε κάθε πλάνο, το λυρικό εκτόπισμα του «Είμαι ακόμη εδώ» είναι –μαζί φυσικά με τη συγκλονιστική πρωταγωνίστριά του– το ακαταμάχητο όπλο της ταινίας. Βραβείο σεναρίου στη Βενετία και 3 υποψηφιότητες για Όσκαρ (καλύτερου φιλμ, Α΄ γυναικείου ρόλου και διεθνούς φιλμ) για ένα έργο που αφήνει στην άκρη τα μεγάλα πολιτικά λόγια προκειμένου να αφηγηθεί μια μικρή ανθρώπινη ιστορία. Το «Είμαι ακόμη εδώ» μιλά όχι μόνο για μια σκληρή περίοδο στην ιστορία της Βραζιλίας, αλλά και για τον ρόλο της οικογένειας. Οι αρχές και αξίες που θα κληροδοτήσουν οι γονείς στα παιδιά τους είναι η μόνη και πραγματική περιουσία τους.