My favourite cake: Τρυφερή δραμεντί με φόντο το σύγχρονο Ιράν

Η 70χρονη χήρα Μαχίν έχει κουραστεί να είναι τόσα χρόνια μόνη και ακολουθώντας τις προτροπές των φιλενάδων της αποφασίζει να αναζητήσει την αντρική συντροφιά. Αδιαφορώντας για τα αδιάκριτα βλέμματα των γειτόνων της καλεί στο σπίτι της έναν συνομήλικό της (επίσης μοναχικό) ταξιτζή για να του φτιάξει το αγαπημένο της γλυκό.

Το ιρανικό φιλμ τιμήθηκε στο περσινό φεστιβάλ Βερολίνου με δύο βραβεία (της FIPRESCI  και της οικουμενικής επιτροπής) λόγω της αφηγηματικής απλότητας, των χαρισματικών πρωταγωνιστών και, κυρίως, του συναισθηματικού πλούτου που προκύπτει από την συνάντηση των δύο ξένων. Η συμπεριφορά της Μαχίν μοιάζει με παραδοξότητα στη σημερινή Τεχεράνη. Με την βαριά σκιά του σκληρού ιρανικού καθεστώτος να στέκει διαρκώς πάνω από κάθε βήμα της ηρωίδας, η αγωνία είναι διαρκής και αμείωτη. Ουσιαστικά η απόφαση της χήρας να βάλει τέλος στη μοναξιά της, μετατρέπεται σε γνήσια επαναστατική πράξη. Όμως το σκηνοθετικό δίδυμο δεν την χρησιμοποιεί με καταγγελτική διάθεση. Η φυσικότητα των χειρονομιών δίνεται με ρεαλισμό προκειμένου να αναδειχτεί η αξία της ουσιαστικής επαφής και η ζεστασιά των αυθεντικών συναισθημάτων. Ένα μινιμαλιστικό, γλυκόπικρο δράμα είναι το «Αγαπημένο μου γλυκό» που ξεκινά από την υπενθύμιση του ποια είναι η θέση της γυναίκας στο σύγχρονο Ιράκ και καταλήγει στη διαπίστωση ότι η ανθρωπιά μπορεί να ανθίσει ακόμη και στα πιο άγονα ή αφιλόξενα μέρη.