Κριτική ταινίας: Στη σκιά του Καραβάτζιο (L' ombra di Caravaggio)

Ο Καραβάτζιο αναγκάζεται να εγκαταλείψει την αγαπημένη του Ρώμη όταν κατηγορείται για έναν φόνο και βρίσκει καταφύγιο στη Νάπολη υπό την προστασία της οικογένειας Κολόνα. Ο άνθρωπος του Βατικανού, που ερευνά την υπόθεση, ανακαλύπτει πράγματα και πρόσωπα που ούτε καν φανταζόταν ότι υπήρχαν γύρω από την κρυφή ζωή και τα έργα του ζωγράφου. Όπως για παράδειγμα ότι το μοντέλο του Καραβάτζιο για τον «Θάνατο της Παρθένου» ήταν μια πόρνη ή ότι το φριχτό πρόσωπο της «Μέδουσας» ανήκε στον ίδιο τον ζωγράφο.

Όχι η τυπική, ακαδημαϊκή βιογραφία - αγιογραφία, που θα περίμενε κανείς γύρω από ένα τόσο ξεχωριστό καλλιτέχνη. Περισσότερο μοιάζει με ένα ατμοσφαιρικό θρίλερ μυστηρίου που αναδίνει έντονες εικόνες από την Ιταλία του 1600, όπου η παρακμή και το μεγαλείο ακολουθούν παράλληλες πορείες. Ο Πλασίντο υπογραμμίζει το κοινωνικό πλαίσιο (απύθμενη βία και φτώχεια) με την αρχή της Εκκλησίας να βρίσκεται πάνω από όλους και τον βασανισμένο καλλιτέχνη να αναζητά τρόπους να καταγράψει την πραγματικότητα. «Ποια είναι η δική σου πραγματικότητα;» ρωτά τον ζωγράφο ο μελλοθάνατος φιλόσοφος Τζορντάνο Μπρούνο λίγο πριν θανατωθεί από την Ιερά Εξέταση για τις αιρετικές του ιδέες. «Αυτή η φυλακή, αυτό το φως, αυτό το σκοτάδι» απαντά ο Καραβάτζιο. Αυτή η πάλη μεταξύ φωτός και σκότους είναι που χαράζει τα απελπισμένα κάδρα του. Αντίστοιχα ο σκηνοθέτης αναζητά τη δική του κινηματογραφική αλήθεια, μένοντας πιστός στο όραμα του Καραβάτζιο αλλά εμπλουτίζοντας το με την καθαρά «αστυνομική» ίντριγκα που εκπορεύεται από τον σκιώδη άνθρωπο του Βατικανού που ξεκλειδώνει μεθοδικά τις πύλες με τα μυστικά του ζωγράφου. Εννοείται ότι το φιλμ θα απολαύσουν οι θαυμαστές της τέχνης του Καραβάτζιο και ειδικά από τις κρυφές ιστορίες που κρύβονται πίσω από τα μεγάλα έργα του (η «Μέδουσα» με την αυτοπροσωπογραφία του ζωγράφου, ο «Έφηβος Βάκχος», «Ο θάνατος της Παρθένου», η «Παναγία με το φίδι», ο «Δαβίδ με το κεφάλι του Γολιάθ»).