Κριτική ταινίας: Φυγή (Flee)

Ο Αμίν φεύγει οικογενειακώς από το Αφγανιστάν σε μικρή ηλικία στα τέλη της δεκαετίας του ’80, όταν οι μουζαχεντίν παίρνουν την εξουσία ύστερα από την αποχώρηση των σοβιετικών στρατευμάτων. Το ταξίδι προς την ελευθερία είναι μακρύ και επίπονο για τον Αμίν, ο οποίος τριάντα σχεδόν χρόνια μετά, αφηγείται τις κυριότερες στάσεις του.

Το δανέζικο ντοκιμαντέρ-animation του Γιόνας Πόερ Ράσμουσεν έγραψε χρυσή ιστορία πέρυσι στα όσκαρ όταν έγινε η πρώτη ταινία στην ιστορία του θεσμού που κέρδισε τριπλή υποψηφιότητα στις κατηγορίες καλύτερου ντοκιμαντέρ, διεθνούς ταινίας και animation. Το φιλμ ξεκινά με την παρουσίαση του 36χρονου Αμίν, που είναι ακαδημαϊκός στη Δανία κι ετοιμάζεται να παντρευτεί τον επί χρόνια σύντροφό του. Καθώς ο Αμίν εκμυστηρεύεται για πρώτη φορά το παρελθόν του («για μερικά πράγματα είναι δύσκολο να μιλάς» λέει στον άντρα του), γινόμαστε μάρτυρες μιας απίστευτης ιστορίας. Μιας ιστορίας που δυσκολευόμαστε να χωνέψουμε πως είναι αληθινή. Το απλό δυσδιάστατο σκίτσο δεν είναι κάτι το φοβερό αλλά όλη η δύναμη της προσφυγικής εμπειρίας που ακολουθεί την ιστορική μαρτυρία της παράδοσης της Καμπούλ στους ισλαμιστές φονταμενταλιστές (χρήση αρχειακού υλικού) δένει τέλεια με την προσωπική ιστορία και την ανακάλυψη ταυτότητας του ήρωα. Παρά το σκληρό θέμα, το φιλμ δεν χάνει την αισιοδοξία ή το χιούμορ του, όπως φαίνεται σε κάποιες θαυμάσιες σκηνές σαν εκείνη που ο Αμίν ανακαλύπτει τη σεξουαλική του ταυτότητα όταν πρωτοβλέπει σε ταινία με πολεμικές τέχνες τον Ζαν Κλοντ Βαν Νταμ!