Κριτική ταινίας: Drive my Car

Έμπειρος θεατράνθρωπος και λάτρης των έργων του Τσέχοφ, ο σχετικά πρόσφατα χήρος Γιουσούκε Καφούκου αναλαμβάνει να διευθύνει μια ακριβή και διεθνή παραγωγή του «Θείου Βάνια» που θα παρουσιαστεί αρχικά στη Χιροσίμα πριν πάρει τον δρόμο της για το εξωτερικό. 

Ένα βραδυφλεγές και ανεπιτήδευτο υπόγειο δράμα χαρακτήρων που παρά τη μεγάλη διάρκεια του (τρεις ώρες) δεν γίνεται ούτε για μια στιγμή βαρετό. Το σινεμά του Ριουσούκε Χαμαγκούτσι υπηρετεί τις πιο μεστές πλευρές ενός απροσδιόριστου ανθρωποκεντρικού σύμπαντος, όπου οι προσωπικές τραγωδίες γίνονται οχήματα όχι μόνο προς τη διαδικασία απολύτρωσης αλλά και μετάβασης σε ένα ανώτερο πνευματικό και συναισθηματικό επίπεδο. Ο Ιάπωνας σκηνοθέτης, όπως και στην προηγούμενη ταινία του «Ιστορίες της τύχης και της φαντασίας», κατασκευάζει μια απλή αφηγηματικά (αλλά γεμάτη νοήματα) γλυκόπικρη ρομαντική ιστορία με βασικά θέματα την απώλεια και τη μοναξιά που επιφέρει στις ζωές «εκείνων που μένουν». Με όχημα ένα διήγημα του Χαρούκι Μουρακάμι, ο σκηνοθέτης στρέφει το βλέμμα του σε ένα φαινομενικά σκληρό και λιγομίλητο άντρα. Ο Καφούκου προσπαθεί να ξεπεράσει τον χαμό της γυναίκας του. Παρότι έχουν περάσει δύο χρόνια από τη μοιραία μέρα, δεν έχει καταφέρει να βρει ακόμη τη γαλήνη στη ζωή του. Η καθημερινότητα δεν είναι μόνο δύσκολη αλλά κατά διαστήματα έως και αβάσταχτη.

Η ευκαιρία για νέο ξεκίνημα έρχεται μέσω της εργασίας και στην περιπέτεια που θα υφανθεί γύρω από το ανέβασμα του «Θείου Βάνια». Στις πρόβες θα σχηματιστούν ερωτικές συνθήκες, απρόσμενες καταστάσεις, σχέσεις που θα δείξουν στον ήρωα την πραγματική έκφραση του πένθους. Μαζί με τον διάσημο τηλεοπτικό αστέρα που αναλαμβάνει τον ρόλο του Βάνια και τη λιγομίλητη σοφέρ του που αναγκάζεται να προσλάβει, ο Καφούκου θα οδηγηθεί σε ασύλληπτα σημεία, σχεδόν μεταφυσικής χροιάς, που θα του αποκαλύψουν τις βαθύτερες αλήθειες και αξίες της ζωής. Μιας ζωής που παρότι δείχνει αβάσταχτη ή βασανιστική δεν είναι εντέλει και τόσο τρομακτική. «Τρομακτική είναι μόνο η αβεβαιότητα της ζωής» ακούγεται κάποια στιγμή σε μιαπρόβα του «Θείου Βάνια». Πολυσύνθετο, με σιωπές που «λένε» πολλά και μια συγκινητική επίκληση για συνειδησιακή αφύπνιση που λειτουργεί απόλυτα καθησυχαστικά –αν όχι λυτρωτικά–, το «Drivemycar» που ήταν υποψήφιο για τέσσερα Οσκαρ (καλύτερης ταινίας, σκηνοθεσίας, διασκευασμένου σεναρίου) κερδίζοντας τελικά εκείνο της καλύτερης διεθνούς ταινίας, είναι σίγουραένα από τα κορυφαία φιλμ της χρονιάς.