Κριτική ταινίας: Η πρόσκληση (The Invitation)

Έχοντας μείνει μόνη στον κόσμο μετά και από τον θάνατο της μητέρας της, η Αμερικανίδα Ίβι κάνει τεστ DNA και ανακαλύπτει την ύπαρξη ενός μακρινού ξάδελφου από την Αγγλία για τον οποίο δεν γνώριζε τίποτα. Τον συναντά, και εκείνος την προσκαλεί σε έναν γάμο μέλους της νέας της οικογένειας που θα πραγματοποιηθεί σε αριστοκρατική έπαυλη της αγγλικής εξοχής. Ο γοητευτικός εργένης, ιδιοκτήτης της έπαυλης θα τη φλερτάρει διακριτικά, κι εκείνη με ανακούφιση θα μάθει από τον ξάδελφό της πως «δεν έχουν καμία συγγένεια».

 Είναι δύσκολο να αναφερθούμε στα καλά κρυμμένα μυστικά και τους εύστοχους συμβολισμούς ενός τόσο φιλόδοξου θρίλερ, χωρίς να κάνουμε κάποιο σπόιλερ για την πλοκή. Καλύτερα λοιπόν να διαβάσετε την κριτική μας αφού έχετε δει το φιλμ, το οποίο είναι βέβαιο ότι θα κερδίσει την εκτίμηση των φαν του παραδοσιακού κινηματογραφικού τρόμου και όχι μόνο. Η «Πρόσκληση» της Τζέσικα Μ. Τόμσον («The light of the moon»), παρότι καταπιάνεται με έναν από τους πιο εμβληματικούς μύθους του σινεμά  του φανταστικού, τον βαμπιρισμό, δεν παραδίδεται άνευ όρων στην παλιομοδίτικη γοητεία του. Όπως ακριβώς συμβαίνει και με την Ίβι, που γουστάρει μεν τον αριστοκρατικής γοητείας Ντε Βιλ αλλά καταλαβαίνει πως το τέλειο προσωπείο του δεν μπορεί να μην έχει ψεγάδι! Ο μύθος του κόμη Δράκουλα κουμπώνει μια χαρά με την υπαρξιακή περιπέτεια της Ίβι και μετατρέπεται σε πολλαπλό και ξύπνιο στοχασμό για το κυρίαρχο θέμα της εποχής: τη γυναικεία αφύπνιση. «Εσείς οι σύγχρονες γυναίκες είστε αχάριστες», ακούει κάποια στιγμή η ηρωίδα από τον σοβινιστή μπάτλερ, που δεν μπορεί να διανοηθεί πως μια γυναίκα αρνείται να υπηρετήσει τον αφέντη του. Η Τόμσον δεν αρκείται σε μια εύκολη αναπαραγωγή-αποδόμηση του βαμπιρικού μύθου για να περάσει τις απόψεις της. Η σύγκριση του παλιού κόσμου που αντιπροσωπεύει ο απέθαντος κόμης (πατριαρχία, αριστοκρατία, άντρες ηγεμόνες και γυναίκες σκεύη ηδονής) και της νέας πραγματικότητας που ανατέλλει (η χειραφετημένη γυναίκα κοροϊδεύει θεσμούς όπως τον γάμο και αρνείται να υποταχθεί στη δύναμη του αρσενικού) γίνεται όχι μόνο με την ανατροπή παρωχημένων κοινωνικών προτύπων και μοτίβων αλλά και με την άντληση ιδεών από τη δεξαμενή του σινεμά του φανταστικού. Η Αυστραλή σκηνοθέτις δεν παρεκκλίνει ούτε εκατοστό από τη φόρμα της ταινίας τρόμου. Σκηνικά από ταινίες αλλοτινών εποχών, χαρακτήρες που είναι χρονικά απροσδιόριστοι (πλην της Ίβι), ανατριχιαστική χρήση του σασπένς, ατμόσφαιρα που επιβάλλεται, λειτουργικό σπλάτερ και σκηνές που περιγράφουν τη μετατροπή κάποιων ονείρων σε εφιάλτη. Εφιάλτη που τον δημιούργησε η πατριαρχία και τον συντήρησαν πολλές γενεές