Κριτική ταινίας: Ο χειρότερος άνθρωπος στον κόσμο (The worst person in the world)

Η Γιούλια ως άριστη μαθήτρια έχει καταφέρει να κάνει το όνειρο της πραγματικότητα σπουδάζοντας στην Ιατρική. Σύντομα όμως αντιλαμβάνεται ότι έκανε λάθος. Μια αποκάλυψη που είχε, της έδειξε ότι το πάθος της ήταν η ψυχή και το πνεύμα. Κι όχι και το σώμα και η ανατομία. Έτσι αναγκάστηκε να παρατήσει τις σπουδές της για να ξεκινήσει και πάλι από το μηδέν σπουδάζοντας φωτογραφία αυτή την φορά. Λίγο πριν τα 30 η Γιούλια ακόμη δεν έχει βρει τι θέλει να κάνει στη ζωή της.

Τι κάνει έναν άνθρωπο τον «χειρότερο στον κόσμο»; O εγωισμός του, ο ναρκισσισμός, η αναλγησία ή κάτι άλλο; Στα 48 του ο γεννημένος στην Δανία από νορβηγούς γονείς και μεγαλωμένος στο Όσλο Γιοακίμ Τρίερ υπογράφει το πιο ολοκληρωμένο έργο της καριέρας του κλείνοντας με εντυπωσιακές επιδόσεις την «τριλογία του Όσλο» που ξεκίνησε το 2006 με το «Reprise» και συνεχίστηκε με το «Όσλο, 31 Αυγούστου» το 2011. Η ταινία που διακρίθηκε σε Κάνες (βραβείο ερμηνείας για την εξωπραγματική Ρενάτε Ράινσβε, ένα ξωτικό της υποκριτικής που πριν από αυτή την ταινία σκεφτόταν να παρατήσει την ηθοποιία) και όσκαρ όπου είχε δύο υποψηφιότητες στην κατηγορίες του καλύτερου ξενόγλωσσου φιλμ και του πρωτότυπου σεναρίου, όπου ηττήθηκε από το «Belfast» του Κένεθ Μπράνα. Χωρίς περιστροφές να πούμε ότι η ταινία δεν έχει ψεγάδι. Είναι η απόλυτη rom com σε σημείο που δεν σηκώνει αμφισβήτηση καθώς συνδέει υποδειγματικά το ανάλαφρο ερωτικό στοιχείο (που κινεί την ζωή της πρωταγωνίστριας) σε συνδυασμό με το δραματικό – υπαρξιακό σχεδόν- βάρος της ανάγκης να γνωρίσει το ποια πραγματικά είναι. Ο Τρίερ όμως προχωρά ακόμη πιο πέρα και δίνει μια συναρπαστική αλληγορία, χωρισμένη σε 12 κεφάλαια συν πρόλογο και επίλογο, για το πορτρέτο της γυναίκας στον 21ο αιώνα. Όσο η ηρωίδα του ψάχνει να βρει την θέση της στον κόσμο, εκείνος καταγράφει τα προβληματικά σημεία του κόσμου αυτού: το τέλμα μιας τακτοποιημένης ζωής, η υποκρισία της πολιτικής αλλά και της τέχνης, οι νεκρές ζώνες ανάμεσα στις γενιές, το ζήτημα του υπερπληθυσμού, η δικτατορία της πολιτικής ορθότητας και τα σύγχρονα παρελκόμενα της. Χωρίς να γίνεται ποτέ διδακτικός, σοβαροφανής ή μελό – το αντίθετο: η ταινία έχει αρκετό χιούμορ- ο Τρίερ φτιάχνει μια απόλυτα παθιασμένη ταινία, με όραμα και αγάπη για τους χαρακτήρες του που παλεύουν να μείνουν ελεύθεροι κόντρα σε όσα τους καταπιέζουν. Το αν θα τα καταφέρουν ή όχι δεν έχει και τόση σημασία. Σημασία έχει να βρουν τον εαυτό τους, ακόμη κι αν αυτός είναι «ο χειρότερος άνθρωπος στον κόσμο».