Κριτική ταινίας: Χαμένες ψευδαισθήσεις (Illusions Perdues)

Ο επαρχιώτης Λουσιέν, που λατρεύει την ποίηση, φτάνει λόγω μιας ατυχούς ερωτικής περιπέτειας  – αλλά και με μεγάλες φιλοδοξίες– στοΠαρίσι των αρχών του 19ου αιώνα. Σύντομα θα βρεθεί χαμένος σε μια εχθρική πόλη όπου κυριαρχούν η απληστία και η υποκρισία.

Είναι καταπληκτικό το πόσες ομοιότητες θα βρει ο θεατής ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν με βάση τις εικόνες ενός παραδομένου στην ακολασία –αλλά και τις χαμένες ψευδαισθήσεις κάποιων ονειροπόλων καλλιτεχνών– Παρίσι. Ο Τζιανολί, όμως, δεν τρέφει αυταπάτες. Το Παρίσι του Μπαλζάκ –το έργο αποτελεί μεταφορά του ομότιτλου έργου του κορυφαίου πεζογράφου– όπου η ζωή έχει τρομακτική ταχύτητα είναι και το δικό του Παρίσι. Ένα διαχρονικό κράμα καλλιτεχνικής δημιουργίας, εμπορικού δαιμονίου (οι θεατρικοί κριτικοί πληρώνονται με το κομμάτι για μια θετική ή αρνητική κριτική, ενώ επαγγελματίες θεατές ανάλογα με το ποιος θιασάρχης πληρώνει τα περισσότερα χειροκροτούν ή πετούν ντομάτες στις πρεμιέρες) και επαναστατικής αύρας. Η Γη της Επαγγελίας για τους επαρχιώτες Γάλλους στην πραγματικότητα είναι ένας τόπος «χυδαίος και ελάχιστα μαγικός», όπου η παλινόρθωση της εξουσίας του παλιού καθεστώτος οδηγεί στην προσδοκία του εύκολου πλουτισμού και την αναζήτηση της εφήμερης ομορφιάς. Αν και εκμαιεύει σεναριακά τη συναισθηματική φόρτιση, ο Τζιανολί αποδίδει εξαιρετικά το κλίμα παρακμής της εποχής. Κι όπως λέει ένας ήρωας του έργου, «αν είναι να αποτύχεις στη ζωή, καλύτερα να αποτύχεις στο Παρίσι». Η ταινία θριάμβευσε στα βραβεία Σεζάρ με 7 νίκες, ανάμεσα στις οποίες κι εκείνη του καλύτερου φιλμ.