Κριτική ταινίας: Αντίο κύριε Χάφμαν (Adieu monsieur Haffmann)

Από τη μια άκρη στην άλλη μεταφέρεται ο αποτελεσματικός γραφιάς Φρεντ Καβαγιέ κι από την ανάλαφρη σάτιρα του μικροαστισμού («Όλα στη φόρα») ή το ξετύλιγμα μιας νευρώδους δράσης («3 ώρες διορία» το 2010 και πάλι με τον Ζιλ Λελούς) τούτη τη φορά επιλέγει να ρισκάρει σε ένα άγνωστο για εκείνον πεδίο. Η επιλογή του ιστορικού δράματος με θέμα τη στάση των Γάλλων απέναντι στους Εβραίους στο Παρίσι κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής κρύβει πολλές παγίδες και κακοτοπιές στις οποίες ο σεναριογράφος και σκηνοθέτης Καβαγιέ ανταποκρίνεται με αρκετή επιτυχία. Ο Χάφμαν του τίτλου είναι ένας εβραίος κοσμηματοπώλης που βλέπει από τη μια στιγμή στην άλλη τη ζωή του να αλλάζει, όταν οι Γερμανοί καταλαμβάνουν το Παρίσι. Απόμακρος και μάλλον μπλαζέ προς τον βοηθό του Φρανσουά Μερσιέ, έναν βετεράνο του πολέμου που προσπαθεί μάταια με τη σύζυγό του να αποκτήσουν παιδί, ο κύριος Χάφμαν με μια έξυπνη επιχειρηματική κίνηση «πουλάει» την επιχείρησή του στον Μερσιέ με τη συμφωνία να του επιστραφεί όταν ο πόλεμος τελειώσει. Δεν προλαβαίνει όμως να το σκάσει από το Παρίσι και αναγκάζεται να κρυφτεί στο υπόγειο του σπιτιού του το οποίο επίσης έχει δωρίσει στο ζεύγος Μερσιέ. Όλο το σενάριο που αποτελεί διασκευή ενός θεατρικού του Ζαν Φιλίπ Νταγκέρ είναι φτιαγμένο γύρω από ένα πλέγμα συγκρουόμενων ιδεών και ηθικών διλημμάτων. Δεν πρόκειται δηλαδή για μια τυπική ιστορία επιβίωσης αλλά αναφέρεται στο ζήτημα της αντιμετώπισης του εβραϊκού ζητήματος από την πλευρά των ντόπιων κατοίκων της γαλλικής πρωτεύουσας. Το «Αντίο κύριε Χάφμαν» δεν γίνεται στιγμή μελό. Είναι γυρισμένο με ταπεινότητα και χαμηλούς αφηγηματικούς ρυθμούς, χωρίς αφοριστικές κορώνες για τους ντόπιους συνεργάτες των ναζί ή σαδιστικές εικόνες από τη γερμανική θηριωδία. Ο Καβαγιέ ενδιαφέρεται κυρίως για τα πρόσωπα του δράματος: οι κεντρικοί χαρακτήρες και οι αποφάσεις που παίρνουν (το δίλημμα του Φρανσουά για το μέλλον του ίδιου και της οικογένειάς του είναι το έναυσμα για μια σειρά ανατροπών) δίνουν το καύσιμο σε μια υπόθεση που συντηρεί δυνατά το σασπένς μέχρι τέλους. Οι τρεις ερμηνευτές είναι εξαίρετοι αλλά ειδικά ο Ντανιέλ Οτέιγ ως Χάφμαν σε έναν ρόλο αντάξιο του ταλέντου του πλάθει έναν ολοκληρωμένο χαρακτήρα με όλες τις παραδοξότητες και την ένταση των γεγονότων που καθορίζουν τη συμπεριφορά του.