Κριτική ταινίας: Το Μονοπάτι των χαμένων ψυχών (Nightmare Alley)

Ο καταφερτζής και φιλόδοξος Στάντον Καρλάιλ πιάνει δουλειά σε περιοδεύοντα θιάσο και κερδίζει την εύνοια μιας χαρτορίχτρας και του συζύγου της. Σύντομα θα χρησιμοποιήσει τα κόλπα που έμαθε δίπλα τους για να εξαπατήσει την πλούσια ελίτ της Νέας Υόρκης του 1940.

Ο Γκιγιέρμο Ντελ Τόρο είναι ένας από τους μεξικανούς «Three Amigos» του Χόλιγουντ (οι άλλοι δύο ο Ινιάριτου κι ο Κουαρόν) που έχουν καταφέρει να κατακτήσουν την αμερικανική βιομηχανία του θεάματος σαρώνοντας όσκαρ και ταμεία. Στο «Μονοπάτι των χαμένων ψυχών» διασκευάζει το γραμμένο το 1946 μυθιστόρημα του Γουίλιαμ Λίντσεϊ Γκρέσαμ, το οποίο μάλιστα είχε πρώτος μεταφέρει στη μεγάλη οθόνη ο Έντμουντ Γκόλντινγκ ένα χρόνο αργότερα. Εκείνο το υποδειγματικό νουάρ που στις ελληνικές αίθουσες προβλήθηκε ως «Αγύρτης» και «Τσαρλατάνος» είχε πρωταγωνιστή τον Τάουερ Πάουερ στην εποχή της μεγάλης δόξας του, δέκα χρόνια περίπου πριν φύγει ξαφνικά από τη ζωή στα 44 του χρόνια ύστερα από καρδιακό επεισόδιο.

Ο Ντελ Τόρο κρατά σε μεγάλο βαθμό τις βασικές αρχές εκείνου του θαυμάσιου φιλμ αλλά αφαιρεί τη θεμελιώδη δύναμή του που σχετίζεται με τα ουσιώδη ζητήματα της ύπαρξης: επιβίωση, έρωτας, ζωή, θάνατος. Κι ενώ το νουάρ του Γκόλντινγκ τόνιζε σε κάθε σκηνή την αγωνιώδη και βασανιστική πορεία του φιλόδοξου Πάουερ, ο μεξικανός σκηνοθέτης επιλέγει την αμφισβήτηση, αν όχι την αμφισημία, στην περίπτωση του Μπράντλεϊ Κούπερ, ο οποίος υποδύεται έναν άγγελο-τιμωρό γεννημένο στη φωτιά (η μυστηριώδης εισαγωγική σεκάνς) προκειμένου το φιλμ να μετατραπεί σε ένα συναρπαστικό θρίλερ που έχει ως στόχο την ψυχαγωγία του θεατή. Και τα καταφέρνει μια χαρά: η ταινία κρατά σε υψηλά επίπεδα την ένταση, το στόρι κυλάει αβίαστα και το σασπένς κορυφώνεται όσο πλησιάζουμε το φινάλε. Όμως η προσπάθεια του δημιουργού του «Λαβύρινθου του Πάνα» να παραστήσει και να εκφράσει περίτεχνα όλους τους στοχασμούς, τα συναισθήματα και κυρίως τις αλλαγές στις ψυχές των ηρώων, δεν γίνεται πάντα πειστική. Ο Κούπερ αναδύει ικανοποιητικά τον χαρακτήρα του τσαρλατάνου που συνδυάζει την αγνότητα με την πονηριά αλλά οι δύο βασικοί γυναικείοι ρόλοι έχουν ζητήματα. Η Μάρα στον ρόλο της αθώας Μόλι που ερωτεύεται τον απατεώνα Στάντον πασχίζει να δώσει μόνη –χωρίς τη βοήθεια του σκηνοθέτη– το βάθος του χαρακτήρα της, ενώ η Μπλάνσετ οριακά αποφεύγει την καρικατούρα. Η μεγάλη αξία του φιλμ πάντως είναι η ικανότητα του σκηνοθέτη να προσδώσει στα ακαταμάχητα καρέ του όχι μόνο την ατμόσφαιρα τρόμου που υπόσχεται από την αρχή, αλλά και να διανθίσει το μεταμοντέρνο μελοδραματικό ύφος της ιστορίας με τα αναγκαία ψυχαναλυτικά δάνεια μιας αλληγορίας με θέμα το σκοτάδι της ανθρώπινης φύσης και τις ιστορικοπολιτικές αναφορές που συνδέουν επιδέξια το χτες και το σήμερα ενός κόσμου που αλλάζει ριζικά.

Σκηνοθεσία: Γκιγιέρμο Ντελ Τόρο
Πρωταγωνιστούν: Μπράντλεϊ Κούπερ, Κέιτ  Μπλάνσετ, Ρούνι Μάρα, Τόνι Κολέτ, Γουίλεμ Νταφόε