Κριτική ταινίας: Παράλληλες μητέρες (Madres Paralelas)

Δύο ετοιμόγεννες γυναίκες που δεν είχαν προγραμματίσει τις εγκυμοσύνες τους μοιράζονται το ίδιο δωμάτιο νοσοκομείου. Η μεγαλύτερη από τις δύο, η Τζάνις, ανυπομονεί να γίνει μητέρα σε αντίθεση με την έντρομη Άννα που είναι έφηβη κι έχει μετανιώσει για την απόφασή της να γεννήσει. Οι ζωές των δύο γυναικών θα ενωθούν με απρόσμενο τρόπο όταν η Τζάνις αρχίζει να έχει υποψίες ότι έγινε μπέρδεμα με τα μωρά στις θερμοκοιτίδες.

Απολαυστικός Αλμοδοβάρ, για πρώτη φορά συνδέει τον μικρόκοσμο των ξεχωριστών γυναικών του με ένα διαυγές πολιτικό σχόλιο (παράλληλα με το άγχος της μητρότητας, η Τζάνις πασχίζει να βρει τον τάφο του αντάρτη παππού της που σκότωσαν οι φαλαγγίτες στον εμφύλιο) που απουσίαζε μέχρι τώρα από τα περισσότερα έργα του. Είναι εμπνευσμένη η ιδέα του να συνδέσει υποδειγματικά τις παράλληλες ζωές των ηρωίδων του με την Ιστορία και ειδικά στο κομμάτι του ισπανικού εμφυλίου γίνεται ακόμη και διεισδυτικός. Το καλογραμμένο σενάριο, παρότι δεν διαθέτει την κωμική χροιά που περιμέναμε, είναι σωστά ενταγμένο στο πλαίσιο των ηθικών διλημμάτων που καθορίζουν όχι μόνο την πορεία αλλά και την ίδια την ύπαρξη των ηρώων του. Αν και αφηγηματικά δεν πρωτοτυπεί το φιλμ, ο προσεκτικός χειρισμός των μελοδραματικών σημείων της πλοκής αποζημιώνει το θεατή. Η Πενέλοπε Κρουζ σε μια ώριμη ερμηνεία που συνδυάζει την αποφασιστικότητα με την τρυφερότητα, που της χάρισε το βραβείο ερμηνείας στο φεστιβάλ Βενετίας.