Κριτική ταινίας: Μπλε Βάλτος (Blue Bayou)

Eνας αμερικανο-κορεάτης που μεγάλωσε από 3 ετών στη Λουιζιάνα, εργάζεται σκληρά για να χαρίσει μια καλή ζωή στην οικογένειά του. Έχει παντρευτεί τη γυναίκα που ερωτεύτηκε παράφορα και παλεύει να είναι υποδειγματικός πατέρας. Όμως θα κληθεί να αντιμετωπίσει τα φαντάσματα του παρελθόντος όταν ο κίνδυνος της απέλασης θα γίνει κάτι παραπάνω από ορατός.

Το σκληρό μελόδραμα του Τζάστιν Τσον χαρίζει ενενήντα λεπτά αμείωτης έντασης και υψηλών συναισθημάτων. Προκειμένου να μη χάσει την οικογένειά του και να μην έρθει αντιμέτωπος με τον τρόμο της απέλασης, ο παγιδευμένος σε μια αόρατη φυλακή ήρωας θα πρέπει να ξεπεράσει τον εαυτό του. Τα σπασμένα κομμάτια της ύπαρξής του καθρεφτίζουν εικόνες και αναμνήσεις από τα πρώτα κιόλας βήματά του, τότε που όταν ήταν ακόμη μικρό παιδί, η κορεάτισσα μητέρα του αναγκάστηκε να τον αποχωριστεί (;)στα νερά ενός ποταμού. Η συγκινητική ιστορία του Αντόνιο, τον οποίο υποδύεται ο ίδιος ο σκηνοθέτης και σεναριογράφος, είναι από εκείνες που σε καθηλώνουν, σε ταλαιπωρούν, σε αρπάζουν από τα μούτρα και δεν σε αφήνουν να πάρεις ανάσα. Ο Τζάστιν Τσον επιτυγχάνει μια αξιοθαύμαστη ισορροπία μεταξύ όλων των εκφραστικών του μέσων, διατηρώντας τον απόλυτο έλεγχο σε υψηλά επίπεδα. Αυξομειώνει την ταχύτητα και την ένταση αναλόγως τις λεπτομέρειες του εσωτερικού τοπίου της ψυχής του ήρωά του. Οι απωθημένες αναμνήσεις που κουβαλά θα γίνουν το καύσιμο για μια τελευταία περιπέτεια στην οποία θα έχει απρόσμενη συνοδοιπόρο όχι την αμερικανίδα γυναίκα του (η Αλίσια Βικάντερ σε μια πειστική και ψυχωμένη ερμηνεία) αλλά μια Βιετναμέζα που έχει τα δικά της προβλήματα. Το τατουάζ που θα της σχεδιάσει ο Αντόνιο θα είναι εκείνο που θα επισφραγίσει τη σχέση τους. Είναι προφανές ότι ο Τσον επιδιώκει πρωτίστως να αναδείξει το πρόβλημα της μετανάστευσης –και της απέλασης– στη ρατσιστική αμερικανική κοινωνία και δευτερευόντως να προβληματίσει αλλά και να συγκινήσει. Όμως η δύναμη της ιστορίας δεν του αφήνει και πολλά περιθώρια. Το κατασκευασμένο με υλικά ενός ατόφιου λυρισμού «Μπλε Βάλτου» στέκεται ταπεινά στο κάρμα ενός ανθρώπου που έζησε σε ένα εχθρικό κι αφιλόξενο περιβάλλον κι όσο κι αν μόχθησε να αλλάξει τη μοίρα του στο τέλος πάντα έβρισκε κλειστές πόρτες και γυρισμένες πλάτες.