Κριτική ταινίας: Candyman

Ανερχόμενος εικαστικός καλλιτέχνης μετακομίζει με την πετυχημένη γκαλερίστα σύντροφο του σε πρώην υποβαθμισμένη γειτονιά του Σικάγο, που πλέον έχει μεταβληθεί σε κέντρο καλλιτεχνών, διανοούμενων και millennials. Η εν λόγω περιοχή πριν από 4 δεκαετίες είχε συνδεθεί με τη δράση ενός ψυχοπαθή δολοφόνου με το όνομα Candyman.

To 1992 βγήκε στις αίθουσες η ταινία «Candyman» του Μπέρναρντ Ρόουζ που βασιζόταν στο διήγημα "The Forbidden" από τη συλλογή των «Βιβλίων του Αίματος» του Κλάιβ Μπάρκερ. Εκείνο το φιλμ δεν ευτύχησε ούτε από εμπορική ούτε από καλλιτεχνική άποψη αν και με το πέρασμα των χρόνων κατάφερε να βρει θέση στις καρδιές των φαν του κινηματογραφικού τρόμου. Σήμερα η ιστορία του «Candyman» είναι πανέτοιμη να αναμετρηθεί με τα στάνταρ μιας έντονα πολιτικοποιημένης εποχής καθώς το κίνημα «Black Lives Matter» δείχνει πιο δυνατό από ποτέ και τα φαινόμενα της αστυνομικής βίας, παρότι δεν έχουν μειωθεί, καταδικάζονται πλέον με πιο μαζική και έντονη φωνή από ποτέ. Στο συγκεκριμένο πλαίσιο λοιπόν ο σπεσιαλίστας Τζόρνταν Πιλ («Τρέξε», «Εμείς») από την πλευρά του σεναριογράφου τούτη τη φορά κεντά μια πυκνή σε συμβολισμούς και θεματικές ιστορία που καθηλώνει τον θεατή. Οι πλούσιες σκηνοθετικές ιδέες της Νία ΝταΚόστα («Little Woods») όχι μόνο υπηρετούν ιδανικά τον πολιτικό προβληματισμό του Πιλ αλλά καταφέρνουν να μην ξεφεύγουν ούτε σπιθαμή από τον πρωταρχικό σκοπό τους. Ποιος είναι αυτός; Φυσικά ο σχεδιασμός και η ενδυνάμωση ενός αυθεντικού σκηνικού τρόμου όπου τίποτα δεν δείχνει ψεύτικο ή περιττό. Ακόμη κι αν η πρωταρχική ιδέα (το κάλεσμα του μπαμπούλα λέγοντας πέντε συνεχόμενες φορές το όνομα του στον καθρέφτη) μοιάζει κάπως παρωχημένη σήμερα, μην έχετε αμφιβολίες ότι τα όσα ακολουθούν κάθε φορά που το παιχνίδι μπαίνει σε λειτουργία, θα σας κάνουν να νιώθετε άβολα στο κάθισμα σας. Ο νέος «Candyman» δείχνει μια μοντέρνα και ανατριχιαστική ταινία τρόμου αλλά είναι πολλά παραπάνω. Κυρίως είναι μια γεμάτη οξυδέρκεια πολιτική αλληγορία γύρω από την ιστορική μνήμη (ο πρώτος μαύρος που λιντσαρίστηκε άγρια από το λευκό πλήθος το 1890 είναι η αρχή ενός μύθου που θα μετρήσει πολλά ακόμη θύματα στην αλυσίδα της ρατσιστικής Αμερικής), το χρέος του καλλιτέχνη απέναντι στα φλέγοντα κοινωνικά ζητήματα και την σημασία να αναπτυχθεί μια ενιαία φωνή διαμαρτυρίας απέναντι σε κάθε μορφή αδικίας.